Kiedy się urodziłem, mój ojciec porzucił rodzinę. Mama wychowywała mnie samotnie. Teraz widzę, że trudno ją nazwać prawdziwym rodzicem. Odkąd pamiętam, albo była pod wpływem alkoholu, albo znikała na kilka dni, albo wpuszczała do domu znajomych.
Do około dziesiątego roku życia byłem przekonany, że inne dzieci też tak żyją i że to całkiem normalne.
Kiedy zacząłem chodzić do szkoły średniej, podjąłem pracę. Chciałem coś jeść, a na wsi zawsze można było znaleźć jakieś zajęcie przy gospodarstwie czy na budowie. Za wykonaną pracę dostawałem trochę grosza albo jedzenia.
Po szkole próbowałem znaleźć porządną pracę, ale syn biednej kobiety, bez znajomości i oszczędności Musiałem sobie radzić, jak się dało. Tak jak moja mama.
Nie mam pojęcia, skąd zawsze brała pieniądze. Te parę złotych, które przynosiłem do domu, zazwyczaj wydawałem na jedzenie. Chyba pasowało jej nasze życie, bo nie starała się nawet niczego zmienić.
Jakieś trzy lata temu w domu mojej matki zaczął coraz częściej pojawiać się pewien mężczyzna
Wyglądał na biednego, ale nie przypominał typowego pijaka. Raczej był wobec mnie uprzejmy, choć najczęściej po prostu mnie ignorował. Miałem nadzieję, że jakoś wpłynie na mamę, może się przeprowadzimy razem i wyjdziemy z tego dołka.
Rzeczywiście moje nadzieje się spełniły. Po kilku miesiącach niemal codziennych wizyt zaczął u nas mieszkać. Nie czułem z jego strony żadnej wrogości, chociaż wyraźnie unikał kontaktu ze mną. Nie spodziewałem się wtedy, że niedługo wszystko się posypie.
Mieszkaliśmy razem jakieś pół roku, gdy pewnego wieczora wróciłem do domu z pieniędzmi, które zarobiłem z trudem tam, gdzie się dało. Myślałem, że rozchmurzy to trochę mamę, która od jakiegoś czasu była przygaszona i osowiała…
Od progu zacząłem słyszeć, jak matka krzyczy, żebym się wynosił, że nie jestem już mile widziany w jej domu. Zupełnie nie rozumiałem, o co chodzi. Nie zrobiłem przecież nic złego. Nie widząc sensu rozmowy, poszedłem przenocować do przyjaciela, mając nadzieję, że matka po jednym-dwóch dniach się uspokoi.
Ale nie nazajutrz znowu mnie wyrzuciła. W końcu wyszło na jaw, że ten nowy partner od samego początku mnie nie znosił i namówił matkę, żeby się mnie pozbyła. A ona go posłuchała.
Tak oto w wieku 21 lat zostałem bezdomny. Na szczęście mam przyjaciół, którzy potraktowali mnie niemal jak rodzinę, dali dach nad głową, kiedy nie miałem dokąd pójść. Na życie zarabiam tak jak wcześniej gdzie się uda. I kiedy słyszę, jak ludzie mają pretensje do młodych, że nie szanują rodziców, mam ochotę powiedzieć: niektórzy mają ku temu naprawdę mocne powody.
