JAK PTAK NA WABIK
Dziewczyny, trzeba wychodzić za mąż raz na całe życie. Być z ukochanym do ostatniego tchu, a nie szukać bez końca tej swojej połówki. Bo tak zostaniesz jak obgryzione jabłko nikomu niepotrzebna. Żonaty facet to święte tabu. Nawet nie próbuj się z takim wiązać. Myślisz: Poflirtuję trochę i rozejdziemy się. Skończysz w przepaści. Oboje. A podstępne szczęście cię minie.
Moi rodzice są razem już ponad pięćdziesiąt lat ich patrzę za wzór. Sobie obiecałem: odnajdę swoją drugą połówkę i będę jej strzegł jak oka w głowie. Tak sobie mówiłem w gronie przyjaciółek kiedy skończyłem dwadzieścia lat. Mądre pouczenia przekazała mi babcia ufałem jej słowom bez wahania.
Dziewczyny chichotały:
Nie rozśmieszaj nas, Kingo. Jak ci się spodoba żonaty, zobaczymy jak szybko sama się wycofasz
Im jednak nie wyjawiłem, że moja mama przed ślubem urodziła starszą siostrę nie wiadomo komu. To był wstyd na całe nasze miasteczko. Pięć lat później pojawiłem się ja, ale już z prawego łoża bo tata zakochał się w mamie na zabój, trwali razem przez życie. Musieliśmy wtedy wyjechać z rodzinnych stron. Stąd i od najmłodszych lat postanowiłem: żadnych dzieci z nieprawego łoża, żadnych zakazanych romansów.
Los jednak napisał swój scenariusz…
Z siostrą Zofią nigdy nie mieliśmy bliskich relacji. Cały czas jej się wydawało, że rodzice mnie kochają bardziej niż ją, że to mnie głaszczą, nie ją. Zofia wiecznie była zazdrosna. Trwa u nas milcząca rywalizacja kto zdobędzie więcej rodzicielskiej miłości. Głupie, ale tak właśnie jest.
Z Jurkiem poznaliśmy się w klubie. On podchorąży, ja pielęgniarz. Roztańczony wieczór, iskra od pierwszego wejrzenia. Po miesiącu ślub. Szczęście wylewało się z każdej strony. Za Jurkiem, jak ptak na wabik, byłem zawsze.
Po ukończeniu szkoły wojskowej pojechaliśmy do wyznaczonej jednostki daleko od mojego rodzinnego domu. Niedługo zaczęły się kłótnie, nieporozumienia, ciche dni. Nie miałem do kogo się zwrócić, nie miałem się komu wyżalić mama była już za granicą.
Urodziła się nasza córeczka Basia. Były lata dziewięćdziesiąte czasy się chwiały. Jurek odszedł z wojska i zaczął coraz częściej pić. Na początku żal mi go było, pocieszałem, tłumaczyłem sobie: jakoś się ułoży, trzeba poczekać.
Jurek niby słuchał:
Kinga, rozumiem, ale nie dam rady przestać. Wypiję i różowe okulary nic mnie nie rusza.
Potem Jurek bez powodu zaczął znikać z domu. Najpierw na dzień, potem na tydzień. Kiedyś nie było go przez miesiąc wrócił nagle i z dumą położył na stole walizkę nabitą paczkami pieniędzy.
Skąd to masz? zapytałem podejrzliwie.
A co ci do tego? Bierz, wydawaj, jeszcze więcej przywiozę odparł dumnie Jurek.
Walizkę schowałem. Od złego z dala. Nie tknąłem tych pieniędzy. Jurek znów zniknął. Wrócił dopiero po pół roku. Wychudzony, zły, oczy jak puste studnie.
Zdejmij te swoje złote pierścionki, muszę spłacić dług poważnym ludziom patrzył na mnie spode łba.
Zwariowałeś? To prezent od rodziców. Nie oddam nawet pod groźbą noża. Jurek, co się dzieje? Masz rodzinę! krzyknąłem.
Nie wrzeszcz! Tu się źle dzieje… Ale pomożesz mi, prawda? zbliżał się do mnie.
Wystraszony przyniosłem z kuchni tę nieszczęsną walizkę:
Weź swoje bogactwo. Poradzimy sobie z Basią bez tego.
Jurek otworzył walizkę:
Brałeś coś?
Ani grosza. Ta forsa nie dla nas…
I tak za mało westchnął Dobra, coś wymyślę.
Jurek spędził ze mną rozpaczliwą noc.
Kochałem go do szaleństwa, we wszystkim usprawiedliwiałem.
Rano ledwo co wstał, zbierał się w drogę.
Na długo, Jurek? spojrzałem z nadzieją.
Nie wiem, Kinga. Czekaj pocałował mnie i zniknął za drzwiami.
Czekałem rok, dwa…
W szpitalu, gdzie pracowałem, zaczął się do mnie zalecać lekarz Michał. Był żonaty. To mnie powstrzymywało, ale nie tylko. Czułem się jak zawieszony między niebem a ziemią. Niby mąż gdzieś jest, ale nie widziałem Jurka od kilku lat. Zero wieści, żadnych listów, żadnych telefonów.
Zbliżał się Sylwester. Wszędzie mandarynki, choinki, śmiech dzieci.
Zadzwonił dzwonek do drzwi. Na progu stanął Jurek.
Rzuciłem mu się w ramiona, zacząłem całować:
No wreszcie! Gdzie byłeś, Jurek?
Spokojnie, Kinga… Musimy się szybko rozwieść. Urodził mi się syn. Nie chcę, żeby dorastał bez ojca kręcił się niespokojnie.
Zrobiło mi się ciemno przed oczami. Pozostał tylko żar tlący się pod popiołem. Ale tego się można było spodziewać. Nawet nie mrugnąłem.
Dobrze, Jurek. Mówią, że rozlanej wody nie zbierzesz. Nie będę cię zatrzymywać. Po świętach idziemy do sądu. Życie wywrócone do góry nogami. Chcesz chociaż zobaczyć Basię? Jest u koleżanki, przyprowadzę, jeśli zaczekasz. A twoja córka też zostanie bez ojca.
Spieszę się. Następnym razem ją przytulę powiedział i wyszedł.
I już nigdy więcej nie widział swojej córki Basi. To spotkanie okazało się nikomu niepotrzebne. Bliscy stali się obcy.
Lekarz Michał wyczuł moją samotność i porwał mnie w wir uczucia. I już nie dbałem, że jest żonaty. Żadnych zakazów. Michał umiał zabiegać o kobietę nie wytrzymałem tego nacisku, dałem się porwać. Nasz romans trwał trzy lata. Michał poprosił mnie o rękę.
Nie, Michał. Nie zbudujemy szczęścia na łzach twojej żony i córki. Każde z nas pójdzie inną drogą ścisnęło mnie w gardle.
Udało mi się powstrzymać ten szalony związek. Musiałem też zmienić pracę po prostu z oczu, to z serca.
Moim przeznaczeniem stał się Wacław. Sam wychowywał syna. Jego była żona założyła nową rodzinę zostawiła Wacławkowi chłopca.
Poznałem Wacława w swoim szpitalu, gdzie był pacjentem. Od razu zaczął ze mną żartować, podawał żarty i przysłowiowe suche kawały. Tak żartował, że wyżartował sobie moją miłość.
Jego syn, Dominik, miał siedem lat, moja Basia osiem. Zeszliśmy się z Wackiem pod szczęśliwą gwiazdą wszystko się układało. Dzieci rosły, było przy nich sporo roboty, kłopotów i radości. Każdą sprawę rozwiązywaliśmy razem, bez tajemnic, we dwoje. Los się do mnie uśmiechnął. Drugiego męża strzegę jak źrenicy w oku. Wacek to moje światło.
Trzydzieści lat w małżeństwie…
Niedawno Jurek zadzwonił do mojej mamy:
Takiej kobiety jak Kinga nie spotkałem…
Piszę te wspomnienia, wspierając się o kuchenny stół, kiedy moje wnuki śmieją się za ścianą. Wiem jedno: nie można budować szczęścia cudzym kosztem. Każda cierpka łza wraca jak bumerang. Trzeba dbać o tych, którzy są z nami szczęśliwi nie dla ludzi dookoła, a dla samego siebie.
