Wiesz, aż ciężko mi uwierzyć, że na tym świecie są matki, które potrafią zrobić coś takiego Wyobraź sobie jedna z naszych dalszych krewnych oddała własnego synka do domu dziecka, bo nie chciała go leczyć! Mały miał wtedy ledwie cztery latka.
Muszę ci opowiedzieć o mojej przyjaciółce, Joli. Znamy się od trzydziestu lat, jest dla mnie jak siostra. Jola to taki człowiek, który ma złote serce, sama by się świetnie sprawdziła jako mama, ale niestety los nie był dla niej łaskawy. Ani ona, ani jej mąż, Grzesiek, nie mogli mieć własnych dzieci. Ale wiesz co? Mimo to nigdy nie poszli w swoją stronę. Łączy ich naprawdę silna miłość.
Ja z kolei mam dwie córki i bez wahania zrobiłam Jolę ich matką chrzestną. Mieszka blisko, zawsze była dla nas jak rodzina. Pamiętam, jak opiekowała się moimi dziewczynkami, jak z nimi gotowała, bawiła się, a potem razem, ze łzami w oczach, rozmawiałyśmy w kuchni, jak bardzo brakuje jej własnego dziecka.
No i pewnego dnia świat stanął na głowie. Dostała telefon od bliskich. Okazało się, że jakaś kuzynka ze strony ojca wiesz, ta co zawsze latała tylko za facetami, dzieciaka zostawiła, bo lekarze orzekli, że chłopczyk poważnie choruje. Na leczenie nie było pieniędzy. Ona uznała, że jej się nie opłaca prowadzić dziecka po lekarzach, dbać, troszczyć się
Jola, jak tylko o tym usłyszała, od razu powiedziała, że musi zobaczyć tego malucha. Pojechała z Grześkiem i mówiła potem, że jak tylko spojrzała mu w oczy, już wiedziała, że to jej syn. Grzesiek zgodził się bez wahania.
Nie mieli łatwo. Ponad rok chodzenia po specjalistach, rehabilitacje, konsultacje. Okazało się, że chłopiec ma autyzm, ale dali radę. Powolutku, razem, wyciągnęli go na prostą.
Wyobraź sobie, dziś ADAM ma już 24 lata. Chłopak skończył studia, zdobył nawet medale sportowe, normalny, dorosły facet.
Wczoraj wróciłam z jego wesela łzy same leciały po policzkach z tego wzruszenia.
