Halina wróciła z zakupów do domu i zaczęła rozpakowywać produkty z toreb. Nagle usłyszała dziwny hałas w pokoju syna i synowej, więc postanowiła to sprawdzić.
Wando, gdzie się wybierasz? zdziwiła się Halina, widząc jak synowa pakuje rzeczy do walizek.
Wyjeżdżam stąd! powiedziała przez łzy Wanda.
Jak to wyjeżdżasz? Dokąd? Co się stało? spytała Halina.
Zobacz sama powiedziała cicho Wanda, podając jej jakiś list.
Halina wzięła go do ręki, otworzyła i zamarła, czytając treść.
Jan przywiózł Wandę, swoją narzeczoną, do rodzinnego domu na wsi pod Radomiem. Matka była szczęśliwa syn po trzydziestce w końcu postanowił się ożenić. Wystarczyło mu długo bycia kawalerem, wrócił z miasta, by pomóc matce na stare lata.
Dom był zadbany, gospodarka bogata, a Halina zarządzała wszystkim po śmierci męża. Ojciec zostawił solidny dom i duże gospodarstwo. Marzył, by syn przejął rodzinny majątek. Ale Jan był jedynakiem Halinie nie udało się donosić więcej dzieci, a potem całkiem straciła możliwość zajścia w ciążę. Ciężka praca na roli i codzienne obowiązki mocno ją nadwyrężyły. Potem sama zachorowała, przykuta do łóżka przez trzy lata, nie pomogła nawet jej własna opiekuńczość. W końcu nauczyła się jeździć traktorem i ogarniać pole nie gorzej niż mężczyźni.
Wanda była młodsza od Jana może nawet o dekadę, jak oceniła Halina. Delikatna, młoda dziewczyna. Halina przypomniała sobie siebie z młodości przyjechała do męża z jedną walizką, prawie żadnych rzeczy. Ale syn wybrał niech żyją, zwłaszcza że sama Wanda była sierotą. Może to nawet lepiej.
Wszystkie dziewczyny na wsi zazdrościły Wandzie. Upolowała przystojnego i zamożnego kawalera. Później, nawet już po ślubie, próbowały zabiegać o Jana, ale on był wierny żonie. Z pracy prosto do domu, do dzieci i żony. Wanda urodziła dwóch synów i córkę.
Gdy najmłodsza miała pięć, a najstarszy dziesięć lat, Jan postanowił z przyjacielem wyjechać do Warszawy za pracą.
Nie starcza ci pieniędzy? Przecież nam niczego nie brakuje próbowała przekonać go matka. Jedzenia pod dostatkiem, wasze dwie pensje, moja emerytura. A kto będzie pilnował gospodarki? Ja już nie mam sił.
Mam dość tej roboty, mamo! Znalazłem pracę w mieście, poza tym wkrótce sprowadzę rodzinę do Warszawy. Dzieci muszą się uczyć. Czas sprzedać dom. Pojedziesz z nami.
Janie, przecież szkoła jest blisko. Próbowała go zatrzymać Wanda.
Ty przecież jesteś dziewczyną z miasta. Właśnie jedziemy do miasta.
Jeśli sierociniec był w Warszawie, to rzeczywiście, jestem miejską. Ale ja nawet nie pamiętam, byłam wtedy mała. A co z mamą? To przecież twoja matka, potrzebuje już pomocy. I jak my żyć będziemy w mieście z trójką dzieci? Wanda ukradkiem ocierała łzy.
Koniec dyskusji. A ty się ogarnij. Ciężko na ciebie patrzeć, wymęczona, zaniedbana.
Wanda żyła z Haliną zgodnie. Halina, pamiętając siebie z młodości, współczuła synowej. Gdy pojawiły się wnuki, jeszcze bardziej chroniła Wandę można by pomyśleć, że to jej córka. Wanda też szybko zżyła się z teściową, mówiła do niej mamo.
Wanda zapłakała.
Chcesz jechać jedź! My sobie poradzimy powiedziała Halina.
Jan pojechał. Pisał listy wtedy nie było jeszcze komórek. Po pół roku wrócił, przywiózł prezenty, zostawił trochę pieniędzy i znów wyjechał na pół roku. Jego przyjaciel wrócił szybciej. Żona tego przyjaciela kiedyś wyznała Halinie, że Jan mieszka w Warszawie u zamożnej kobiety, której remontował mieszkanie. Nie pracuje. Halina nie chciała mówić o tym Wandzie może to nieprawda. Ale plotki rozeszły się już po wsi. Wkrótce Wanda sama zaczęła się pakować.
Dokąd idziesz?
Wanda milcząc podała jej kartkę. Bardziej wyglądało to na notatkę, niż list.
Wando, przepraszam, ale mam kogoś innego. Dom po matce należy się mnie. Nie marnuj czasu, wyjedź. Na początek daję ci trochę pieniędzy, dalej musisz radzić sobie sama. Jan.
Wyjechał to niech tam mieszka. Nigdzie was nie puszczę, nie ma sensu dzieci włóczyć po cudzych kątach. Nie poradzę sobie bez was. Nie pozwolę, by was wygonił powiedziała Halina.
Kiedyś Jan przyjechał z nową żoną nowy samochód, nowy styl. Nie sądził, że zobaczy dzieci w domu matki. Nie wiedział, bo Halina nie uważała za stosowne go o tym informować. Córka, wtedy już dwunastoletnia, rzuciła się do ojca z płaczem. Najstarszy syn podszedł. Jan chciał go przytulić, lecz syn tylko wziął siostrę i odprowadził ją na podwórko. Środkowy poszedł za nimi.
To nie ojciec, tylko zdrajca. Chodź, trzeba pracować.
Jan tylko patrzył, jak syn wsiada w traktor i jedzie orać pole ziemniaków za domem. Pozostałe dzieci karmiły króliki. Gospodarstwo się nie zmniejszyło wręcz przeciwnie, nawet króliki się pojawiły, a wcześniej ich nie hodowali. Dzieci dorosły, a on tego nie widział.
A gdzie ich mama? Sama została, ciebie zostawiła? spytał Jan matkę.
Nie oceniaj według siebie. Wanda ma na imię. Zapomniałeś? Zaraz wróci z pracy. A czemu nas zaszczyciłeś, razem z żoną?
Muszę z tobą pogadać.
No to mów i idź, zanim Wanda wróci.
Po ciebie przyjechaliśmy.
Myślałam, że po dzieci.
Dzieci mają matkę. Lepiej będzie ci z synem. Sprzedaj dom z całym gospodarstwem, dostaniesz za to sporo. Kupimy ci mieszkanie obok. Pieniędzy wystarczy.
A dzieci? Dlaczego milczysz?
Wanda z dziećmi może jechać do miasta. Wynajmie mieszkanie, dzieci będą miały więcej możliwości.
Możliwości są, tylko chęci nie ma. Już dawno byśmy wyjechali, gdybyśmy chcieli.
Przekazaliśmy ci wszystko. Znalazłem nawet dobrego kupca. Nie myśl za długo.
Właściwie nie mam nad czym myśleć. Tu jestem u siebie.
Mamo, czemu tak mówisz?
Wtedy wróciła Wanda.
Kogoż to widzę.
Wanda przez te lata wypiękniała, poprawiła się, ubierała się elegancko, nosiła w uszach matczyne kolczyki, miała modną fryzurę. Nie przypominała tamtej starej Wandy sprzed lat. Piękność. Nawet nowa żona Jana bledła przy niej. Jan aż się zapatrzył, póki nie dostał łokciem od nowej żony.
Mamusiu, czemu stołu nie nakrywasz? Goście przyjechali rzuciła Wanda.
Goście już wychodzą. Powiedzieli co mieli. Dziękuję, synu, że matkę odwiedziłeś. Do widzenia również pani powiedziała Halina do nowej żony Jana. Mam nadzieję, że już się nie zobaczymy.
Tu masz numer, mamo. Zastanów się i zadzwoń Jan rzucił kartkę na stół i wyszedł.
Jan przyjechał jeszcze tylko na pożegnanie do matki. Zadzwoniła Wanda, bo w końcu to syn. Dzieci były już dorosłe, najstarszy miał swoje dzieci. Gdy rozmawiali z ojcem, byli bardzo zdystansowani, jak z obcym. Córka nawet nie podeszła.
Wando. Dzieci są dorosłe, a dom jest mój. Mam prawo tu mieszkać. Jestem po rozwodzie i zamierzam wrócić. Chcesz zostań, nie chcesz odejdź.
Wanda wzięła z komody dokumenty. Halina przepisała dom na nią, dokładnie w tym roku, w którym Jan zostawił list. Jan wyszedł bez słowa. Wanda go nie zatrzymała. Nic już ich nie łączyło. Miała dzieci, a teraz także wnuki.
