Gdy zobaczyła, kogo mój mąż dzisiaj przyniósł, tak się śmiała, że nasze trzy kocięta, które przybiegły na ten hałas, od razu schowały się za jej nogami. Kotka, widząc maluchy, wyrwała się z rąk mężczyzny i zaczęła je dokładnie wylizywać…
Jestem kierowcą małego dostawczego busa, codziennie rozwożę różne towary po Warszawie i okolicach. Każdego ranka dostaję listę adresów i zadań na kolejną zmianę. Za miastem mamy niewielką bazę z dziesięcioma podobnymi autami: tam jest parking, stołówka i urządzenie rejestrujące wejścia i wyjścia pracowników.
Wsiadłem do starego Transita, odpaliłem silnik jak zwykle głośno warczał, drżał i kaszlał. W porze obiadowej wyłączyłem go i zamierzałem udać się do stołu, gdy niespodziewanie usłyszałem dziwny dźwięk spod maski.
Jakby pasek zaczął piszczeć albo wentylator coś zahaczył chociaż auto stało wyłączone. Gdy zerknąłem na innych kierowców już rozsiadających się do posiłku, postanowiłem jednak sprawdzić. Podniosłem maskę i aż szczęka mi opadła. Tuż przy wentylatorze, niemal w kracie chłodnicy, siedział mały, czarny kotek cały upaprany w smarze, żałośnie miaucząc.
Nogi mi się ugięły, a ręce opadły. Przez chwilę wyobraziłem sobie, co by było, gdyby malec trafił we wnętrze pracującego silnika. Szybko wziąłem go na ręce, zamknąłem maskę i wróciłem do kabiny.
W domu żona urządziła mi niezłą burę:
Ty bałaganie! krzyknęła. Co, nie patrzysz pod samochód przed odjazdem? A jakbyś go rozjechał, co wtedy? Jeśli jeszcze raz coś takiego się zdarzy, możesz nie wracać!
Tłumaczyłem się gestykulując, a kotek bezczelnie zadowolony mruczał w dłoniach mojej żony, po czym natychmiast został przeniesiony do łazienki. Stamtąd rozlegały się czułe nawoływania, szeptanie i odgłosy pocałunków.
Westchnąłem ciężko. Nie mogłem sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz słyszałem takie czułości skierowane do mnie. Pomyślałem, że mój mózg zawodzi, więc wyszedłem i ruszyłem z powrotem do pracy.
Następnego dnia, już pełen ostrożności po wczorajszym, otworzyłem maskę czysto. Przykucnąłem więc, by sprawdzić przestrzeń pod autem. I wtedy…
Siedział tam rudo-biały kotek! Gdy tylko się zbliżyłem, rozradowany wskoczył mi na ręce i zaczął miauczeć. Zdezorientowany próbowałem rozkminić, skąd się tu wziął i co mam teraz zrobić. Rozważając uprzedzenia żony, skierowałem samochód do domu.
Tym razem żona wcale nie zbeształa mnie. Wręcz przeciwnie spojrzała z szacunkiem i zauważyła, że przez dwadzieścia lat, to chyba mój pierwszy naprawdę rozsądny czyn.
Brawo! pochwaliła i zabrała drugiego kota do łazienki. Za nią podążył wczorajszy.
Reszta dnia upłynęła mi gładko. Czułem wyraźną satysfakcję i pewność siebie. Wieczorem kolacja przebiegała już w czwórkę dwa kociaki bez zahamowań wybrały żonę, wskakiwały jej na kolana, drapały i szarpały się, a ona śmiała się tak szczerze i głośno, jak kiedyś, za młodu. Dla tego właśnie uśmiechu zakochałem się w niej dawno temu.
O świcie, z wahaniem, znowu zajrzałem pod samochód.
O Jezu Chryste! wyszeptałem.
Siedział tam trzeci kotek szary z białymi znaczeniami. I tego zabrałem ze sobą.
Wieczorem żona zaprowadziła mnie do jakiejś wróżki, szeptuchy i osoby od magii. Po badaniu ogłosiła: dwa uroki, trzy klątwy i zły wzrok. W sumie miesiąc pracy i dwa tysiące złotych.
Następnego ranka autentycznie bałem się zajrzeć pod samochód. Długo paliłem papierosa, zbierając się na odwagę, i w końcu zajrzałem pod podwozie. Wtedy spojrzała na mnie dorosła, szara kotka z opadłymi sutkami matka tych trzech maluchów.
No i co? zapytałem z rezygnacją. Co znów zrobiłem nie tak?
Westchnąłem ciężko, otworzyłem drzwi kabiny. Kotka miauknęła i zwinna wskoczyła do środka.
Gdy wnosiłem już dorosłą kotkę do domu, żona śmiała się tak długo i serdecznie, że cały kociakowy tercet, wstrząśnięte hałasem, schowały się za jej nogami. Kotka zobaczyła dzieci, wyślizgnęła się z moich rąk i zaraz zabrała się za ich mycie.
Patrzyłem na ten spektakl z autentycznym zdziwieniem, jakbym pierwszy raz coś takiego widział.
Co ona właściwie robi? zwróciłem się do żony, próbując ogarnąć sytuację.
Ty naiwniaku! parsknęła rozbawiona. Jeszcze nie pojmujesz? Przemyciła swoje dzieciaki i sama się zabezpieczyła.
Pogłaskała matkę-kotkę po boku, potrząsnęła głową:
W całym moim życiu powiedziała nie spotkałam takiego sposobu. Do tego trzeba mieć specjalny koci instynkt.
Pod koniec tygodnia żona oznajmiła mi, że jadę na ryby. Zaskoczył mnie totalnie najpierw osłupiałem, potem oczy zrobiły się wielkie jak spodki.
Jedź, jedź poleciła pewnie. Zaprosiłam koleżanki. Lepiej nie plącz się nam pod nogami. Zgoda?
Zgoda… odpowiedziałem, nie wiedząc, czy cieszyć się, czy martwić. Ale moje zdanie ewidentnie nikogo nie obchodziło.
Zanim wyszedłem, żona pocałowała mnie:
Wiedziałam, że jesteś wspaniały powiedziała.
Stanąłem na ganku i rozejrzałem się dookoła.
Boże, jak tu cudownie! wyszeptałem. A czemu wcześniej tego nie dostrzegałem?
Ptaki śpiewały. Nie tylko na gałęziach, ale też wewnątrz mnie coś tryumfalnie ćwierkało.
Tymczasem koleżanki zaczęły się schodzić, każda z własną butelką i przekąskami. Gdy już wszyscy byli, w centrum stołu dumnie rozsiadła się duża, szara kotka-mama. Panie nalały szampana i wzniosły toast:
Za mądrą gospodynię, która potrafi zadbać o dzieci i o siebie!
Później już nikt nie pamiętał, za co był kolejny toast. Kotka przeciągnęła się na obrusie i z półprzymkniętymi oczami wyglądała na bardzo zadowoloną wiedziała doskonale: tutaj ją kochają, tu jest jej dom.
Na kanapie spokojnie drzemały jej trzy kocięta, tuląc się do siebie i cicho zasypiając.
Podsumowując wszystko, mogę powiedzieć jedno:
Niech zdrowie dopisuje mądrym kobietom i ich mężom, którym niesamowicie szczęście, że mogą być z nimi.
Tego samego życzę i Wam.
Dziś wiem, że czasem największe szczęście po prostu siedzi pod naszym samochodem. Trzeba tylko nauczyć się je dostrzec.
