Słuchaj, miałam ostatnio naprawdę nietypową sytuację, muszę Ci opowiedzieć. Wracam z zakupami z Biedronki i widzę, że na ławce pod moim blokiem w Warszawie siedzi facet, którego nigdy w życiu nie widziałam. W rękach trzyma taki stary, brązowy kopertowy worek. Podchodzę, a on od razu łapie ze mną kontakt wzrokowy.
Czy pani jest Wiktoria Nowak? pyta cicho.
Zatrzymałam się zaskoczona, torba z zakupami lekko uderzyła mnie w kolano.
Tak a o co chodzi?
On powoli wstaje. Facet ma jakieś pięćdziesiąt lat, trochę siwy, z bardzo zmęczonymi oczami.
Szukam pani od dwóch dni.
Serce mi się ścisnęło.
Dlaczego?
Podaje mi ten worek.
To powinno być u pani.
Czułam, że jest ciężki, więc ostrożnie otwieram. W środku znalazłam starą fotografię. Na niej… jestem ja, tylko dużo młodsza. Stoję na przystanku autobusowym przy Alejach Jerozolimskich, z książką w ręku i plecakiem na ramieniu. Od razu rozpoznałam ten dzień to było chyba z dwadzieścia lat temu.
Skąd to pan ma? zapytałam.
On uśmiechnął się tak, jakby coś go bolało.
Od mojego brata.
Poczułam ucisk w żołądku.
Ja nie mam brata
Nie, nie pani brat. Wskazał na zdjęcie. Mój brat panią sfotografował.
Musiałam usiąść obok niego na ławce, bo zrobiło mi się słabo.
Dlaczego?
Bo był wtedy w pani zakochany.
Zapanowała cisza. Gdzieś z ulicy słychać było szum samochodów i daleki szczek psa.
Nigdy go nie spotkałam powiedziałam cicho.
Spotkała pani, codziennie. On usiadł obok mnie. Stał każdego ranka przy tym samym przystanku.
Starałam się przypomnieć. Poranki w Warszawie, ludzie z kubkami kawy, stare Solarisy, wieczny pośpiech
Czy był tam gość w ciemnej kurtce z aparatem? spytał.
Powoli zaczęłam kojarzyć. Facet, który stał zawsze trochę z boku. Czasem czytał Gazetę Wyborczą, innym razem po prostu patrzył na ludzi.
Tak wyszeptałam.
On kiwnął głową.
To był mój brat.
Jeszcze raz spojrzałam na zdjęcie.
Dlaczego daje mi pan to właśnie teraz?
Ucichł na chwilę.
Bo mój brat zmarł w zeszłym tygodniu.
Ścisnęłam w dłoni fotografię.
I zostawił to dla mnie?
Tak. Wyciągnął jeszcze małą karteczkę z koperty. Rozłożyłam ją delikatnie. Pismo było staranne:
Jeśli kiedyś ją odnajdziesz, powiedz jej, że była najpiękniejszym widokiem każdego poranka.
Poczułam, jak oczy mi się szklą. Czasami mijamy ludzi, którzy zmieniają coś w nas, a my nawet tego nie zauważamy, nie zapamiętujemy ich Spojrzałam na faceta obok.
Dlaczego nigdy ze mną nie porozmawiał?
Uśmiechnął się smutno.
Myślał, że jest pani zbyt szczęśliwa, żeby panią zaczepiać.
Zapanowała krótka cisza. Trzymałam fotkę i próbowałam przypomnieć sobie jego twarz. Nic, pustka. I dziwne uczucie, że dla kogoś byłaś wspomnieniem, nie mając o tym pojęcia
Powiedz mi szczerze Gdybyś się dowiedział, że ktoś myślał o Tobie całymi latami, nie mówiąc Ci tego nigdy, chciałbyś wiedzieć o tym wcześniej?
