Mąż i ja wzięliśmy ślub pięć lat temu, a rok po ślubie zaszłam w ciążę. Przed ciążą obydwoje pracowaliśmy, jednak po porodzie poszłam na urlop macierzyński. Oczywiście, podczas urlopu to mój mąż nas utrzymywał i nie widzę w tym nic nadzwyczajnego. Każdy porządny mężczyzna powinien umieć utrzymać swoją rodzinę, w końcu to jego obowiązek! Ale mój mąż widzi sytuację inaczej, i kiedy pojawiło się dziecko, nasze relacje natychmiast się pogorszyły.
Z powodu zmęczenia zaczęliśmy się często kłócić, a mój mąż zaczął wytykać mi błędy. Według niego, wszystko robiłam źle i byłam złą żoną. Nieco później mój mąż zaczął mówić mi, że jest zmęczony utrzymywaniem nas wszystkich sam i chce, żebym wróciła do pracy. Byłam bardzo na niego zła, ale zdecydowałam, że znajdę pracę i udowodnię mu, że nie jest tak źle. Znalazłam pracę w biurze i zarabiałam dość dobrze.
Od tamtego dnia nie prosiłam męża o złamany grosz. Wszystkie moje wydatki były opłacane przeze mnie. Nawet raz nie narzekałam, że ciężko pracuję. Myślałam, że sam zrozumie, że źle wtedy postąpił i przyjdzie przeprosić, ale to się nie wydarzyło. Co ciekawe, mój mąż teraz całkiem spokojnie podchodził do całej tej sytuacji. Nagle jego pieniądze są tylko dla niego, a moja pensja stała się budżetem rodzinny. Po co mi więc mąż? Nie chcę niszczyć rodziny, ale też nie chcę tak żyć. Wydaje się, że w naszym domu każdy żyje swoim życiem.
