Mieliśmy wspaniałą rodzinę. Mieszkaliśmy w dwupokojowym mieszkaniu, byliśmy zgodni i szczęśliwi, ale to było, dopóki tata nie zarobił swoich pierwszych dużych pieniędzy. Wszyscy zaczęli zauważać przechwałki, pragnienie dowiedzenia czegoś otoczeniu. Miałem 18 lat. Dostałem się na uniwersytet. Studia pochłaniały cały mój czas, nie widziałem tych problemów. Sprzedaliśmy mieszkanie, kupiliśmy duży dom, przeprowadziliśmy się tam. Byłem bardzo szczęśliwy. Po dwóch latach mama zaczęła zauważać, że tata wraca do domu późno, jeździ na niezrozumiałe delegacje. Cały czas się kłócili. To trwało kilka lat. Tata coraz rzadziej pojawiał się w domu. Mama przestała dbać o siebie. Była bardzo piękną kobietą, a teraz stała się żałosnym cieniem siebie.
Na 20-lecie ich małżeństwa oczekiwała prezentu i życzeń. Nagle zadzwonił tata. Mama odebrała, po jej twarzy było widać, że dzieje się coś złego. Okazało się, że tata, zamiast zadzwonić do kochanki, zadzwonił do mamy; w wyniku tego mama zrozumiała, że on żyje z inną kobietą i że mają małą córkę. Następnego dnia tata pojawił się w domu. Przyznał się do wszystkiego. Powiedział, żeby zabrała swoje rzeczy i wyprowadziła się z domu, bo on zamierza tu żyć ze swoją nową rodziną.
Zaproponował, żeby przeprowadziła się do babci, do jej jednopokojowego mieszkania. Mama powiedziała: „po mim trupie”. Postanowiła stawić opór i nie opuści domu za wszelką cenę. Od tamtej pory tata traktuje ją bardzo źle, upokarza ją psychicznie, ale mama nie idzie na policję. Tak minęły prawie 2 lata. Ona mieszka w tym domu, ale powoli życie z niej uchodzi, strasznie jest patrzeć na nią. Jest w ciągłej depresji.
Ja jako mężczyzna rozumiem, że można w życiu spotkać inną kobietę, ale traktowanie w ten sposób kobiety, z którą spędził 20 lat, nie mieści się w głowie. Straciłem wszelką nadzieję. Mieszkam w wynajmowanym mieszkaniu z dziewczyną i chcę zabrać mamę do siebie.
