Właśnie przeszłam na emeryturę i zdecydowałam, że teraz będę żyć jak normalny człowiek, który w odpowiednim czasie powinien odpocząć. Przez całe życie komuś pomagałam. Na początku musiałam zajmować się swoimi dziećmi, kiedy były małe. Potem pracować dwa razy ciężej, aby zapłacić za ich edukację. Teraz dzieci są dorosłe, mogą same zająć się swoimi dziećmi, zamiast zawsze podrzucać je babci, gdy tylko zechcą mieć trochę czasu dla siebie.
I tak oto moja córka z zięciem odwiedzili mnie. Mają dwoje dzieci: wnuczka ma 5 lat, a wnuk 8.
─ „Mamo, teraz będziesz miała więcej wolnego czasu! To dobrze.”
─ „Oczywiście, nawet bardzo dobrze. Całe życie nosiłam na sobie różne ciężary, teraz nadszedł czas na odpoczynek.”
─ „No to, będziemy przyprowadzać do Ciebie dzieci co tydzień, żebyś się nie nudziła.”
─ „Nie, córeczko, ty chyba mnie nie zrozumiałaś.”
─ „W jakim sensie, nie rozumiem?”
─ „No właśnie… Teraz będę żyć dla siebie przede wszystkim.”
─ „A co z dziećmi?”
─ ” Nie przyprowadzajcie do mnie dzieci bez uprzedzenia. Może mnie nie będzie w domu. To jest mój czas.
─ „A gdzie będziesz, co zamierzasz teraz robić?”
─ „Myślisz, że skoro jestem na emeryturze, nie mam czym się zająć? Pojadę do mojej przyjaciółki nad morze, później w Bieszczady. Jest tyle miejsc, które chciałam odwiedzić, ale nie miałam czasu. Potem może zacznę robić na drutach, będę spacerować po parku.
Będę robić to, na co będę miała ochotę.”
─ „A co z dziećmi? Nie kochasz ich?”
─ „Nie mów głupot. Kocham moje wnuki, ale wy też powinniście pokochać mnie i zrozumieć, że potrzebuję czasu tylko dla siebie.”
