Również sądziłam, że matki na urlopie macierzyńskim po prostu odpoczywają, aż sama nie doświadczyłam macierzyństwa i nie zrozumiałam, jak trudne jest nie tylko urodzenie, ale także wychowanie dziecka. Na szczęście, mój mąż stale mi pomaga i stara się złagodzić moje trudności, mimo że wraca z pracy dość późno, zawsze znajduje czas, aby pomóc mi z dzieckiem.
Byłam świadkiem sytuacji, w której mężczyzna był obojętny wobec swojej żony. Kiedy trafiłam na obserwację do szpitala. W moim pokoju leżała kobieta, która opowiedziała mi, jak trudno jej jest tu przebywać. Kiedy zapytałam, dlaczego, skoro jej starsza jest już duża, teściowa jest z nią, odpowiedziała, że jej mąż w ogóle jej nie wspiera, wręcz nalega, aby poprosiła lekarza o wypisanie jej ze szpitala. Byłam zszokowana, słysząc to, ponieważ przecież nie przyszła do szpitala bez powodu. Groziła jej utrata dziecka, a jej mąż twierdził, że nie może sobie poradzić z czterolatkiem.
Nie rozumiem, jak można wychodzić za mąż za takie osoby, a co dopiero mieć z nimi dzieci. Dla mnie to jest niezrozumiałe i nie do przyjęcia. Niestety, wiele osób żyje w ten sposób i nie potrafi odejść od męża, by nie stracić statusu zamężnej kobiety. Dobrze, że mój mąż rozumie, że dziecko to wspólna odpowiedzialność i że również powinien brać udział w jego wychowaniu. Na przykład, w weekendy, to mój mąż sam wychodzi na spacer z dzieckiem, żebym ja mogę trochę pospać. Teściowa także odwiedza nas i pomaga z dzieckiem. Przy takim wsparciu kobieta naprawdę kwitnie, czuje się potrzebna i chce w przyszłości mieć kolejne dziecko. Tak powinny wyglądać relacje w rodzinie.
