Moja synowa, Helena, była szczęśliwa z moim synem, jednak u niego zdiagnozowano chorobę psychiczną. Czasami stawał się niebezpieczny dla otoczenia. Helena przestraszyła się, bała się o siebie i syna, więc rozwiodła się z nim. Mój syn zmarł niedługo potem. Helena po pewnym czasie ponownie wyszła za mąż. Nowy mąż Heleny, po narodzinach ich wspólnego dziecka, groził, że ją porzuci, jeśli jej pierwszy syn będzie nadal mieszkał z nimi. Helena wybrała męża i przywiozła syna do mnie.
Antek mieszka ze mną już od czterech lat. Helena stara się odzyskać zaufanie syna. Spotyka się z nim w weekendy. Bardzo żałuje swojego czynu i uważa, że rodzice nie powinni w żadnych okolicznościach rezygnować ze swoich dzieci.- Jestem ci tak wdzięczna, Bogusiu. Stałaś się drugą matką dla mojego chłopca.
Przyjechała dzisiaj, żeby spędzić czas ze swoim synem: zabrać go na zakupy, posiedzieć w kawiarni. Antek mieszka z nami już od czterech lat. Jest inteligentnym i zorganizowanym chłopcem. Marzy o zostaniu lekarzem. Oczywiście, to także zasługa jego matki, w końcu wychowała go do trzynastego roku życia.
Nie wiem, czym mój wnuk mógł zirytować obecnego męża mojej synowej, że postawił ją przed wyborem: albo on, albo syn. Brutalne żądanie, biorąc pod uwagę, że ona, dzięki jego łasce, nie pracowała i dopiero co urodziła mu córkę. Helena miała ciężkie życie. Z moim synem małżeństwo ich było szczęśliwe. Nie tylko bardzo się kochali, ale byli również zwolennikami tych samych idei. Wydawało się, że powinni żyć razem i cieszyć się tym życiem. Ale niedługo potem mój syn zaczął przejawiać przerażające dziwactwa. Stał się nieufny, czasami popadał w melancholię, a czasami stawał się agresywny. Okazało się, że ma zaburzenia psychiczne. Tego doświadczenia Helena nie wytrzymała i rozwiodła się. Nie potępiam jej. Bycie z nim było czasami po prostu niebezpieczne, a z małym dzieckiem w domu było wręcz przerażające. Mój syn zmarł niedługo potem.
A Helena po pewnym czasie poznała swojego obecnego męża. Był od niej młodszy, ale dość wpływowy. Namówił ją do odejścia z pracy. A kiedy ich córka skończyła miesiąc, postawił Helenę przed wyborem. I Helena wybrała męża. Przywiozła do mnie Antka i prosiła, abym jej nie potępiała. Jedno jej dziecko już dorasta bez ojca i bardzo nie chciałaby, żeby także córka została sierotą. Coś jeszcze mówiła, ale nie pamiętam. Pamiętam jej oczy, jak u osaczanego zwierzęcia. Oczywiście, w żadnym wypadku nie pozwoliłbym, aby mój wnuk wychowywał się w domu dziecka. Ale byłam smutna i załamana.
– Czuję, że Antek nie do końca mi ufa, – kontynuowała Helena. – Dobrze, że jest dla ciebie otwarty. Wiem, że nie pozwolisz, żeby coś mu się stało. Ale to ja powinnam być dla niego najbliższą osobą. Gdybym miała drugą szansę, nigdy bym nie porzuciła Antka
