Malwinka, już jestem w domu, przywitaj mnie!
T-Tomek?! Co ty tak wcześnie? Przecież miałeś wrócić dopiero za trzy dni…
Kobieta, około trzydziestki, szybko zawiązując na sobie jedwabny szlafrok, wyszła na korytarz i zaskoczona patrzy na stojącego w drzwiach męża.
Chciałem zrobić ci niespodziankę, Malwinko. Widzę, że się udało! A może nie cieszysz się mnie widzieć? wysoki, barczysty mężczyzna uśmiecha się szeroko, zadowolony z efektu swojego wejścia.
Bardzo się cieszę! Idź od razu do kuchni, odgrzeję ci obiad…
Tomasz zadowolony z siebie kiwa głową i kieruje się do kuchni. Tam czeka na niego niezwykle bogato zastawiony stół: truskawki, czekolada, danie prosto z piekarnika… Zupełnie jakby wszystko było przygotowane specjalnie dla niego.
No Malwina, nieźle się postarałaś! Skąd wiedziałaś, że dziś wrócę? Jesteś po prostu niesamowita!
Nałożył sobie sporo na talerz i zaczął zajadać z apetytem. Żona długo się nie pojawiała, ale uznał, że pewnie przebiera się w coś ładnego dla ukochanego męża. Stara się…
Tomek, ja… My
Ale twoja pieczeń – palce lizać! Sałatka, naleśniczki, wszystko jak trzeba… Michał?!
Gdy się odwrócił, zobaczył żonę Malwinę trzymającą pod rękę jego własnego brata, Michała. Malwina patrzy w podłogę z poczuciem winy i zmieszania, a Michał, ubrany w szorty i T-shirt, przeciera zmęczony nos, jakby dopiero co go obudzili.
Tak, Tomek. Cześć, bracie…
No to świetnie. To powiedzcie mi, co tu się dzieje? Chociaż pewnie już nie ma sensu pytać…
Tomek, chciałam ci powiedzieć… Zakochałam się w twoim bracie, Michałku, i chcę być tylko z nim. Przepraszam Malwina wystrzeliła słowa na jednym wdechu, nie patrząc już na swego męża.
Na te słowa Tomasz wypuścił z rąk talerz i resztki jedzenia z brzękiem rozsypały się po kafelkach.
Czyli rozumiem, że właśnie…?
Tak. Tak, właśnie przed chwilą byliśmy razem.
Świetnie, po prostu cudownie, Malwina! Ty, Michał, też nieźle się popisałeś! Aż wszystko jasne, już wiem, dla kogo był ten wspaniały obiad…
Malwina wciąż nie może spojrzeć mu w oczy. Miała wrażenie, że jeśli tylko to zrobi, cała jej odwaga uleci.
A Hania? Co z naszą córką? Wie już o tym wszystkim?
Nie, ona… Nic nie wie.
A gdzie ona teraz jest?
U sąsiadki, ogląda bajki.
I często ją tak odprowadzasz do sąsiadki?
Od pół roku prawie ciągle…
Pytania Tomka się skończyły. Zmęczony po podróży nie widzi już sensu w robieniu awantur. Z natury rzadko się złościł i był raczej spokojny, ale jeśli ktoś już wyprowadził go z równowagi, to lepiej było zejść mu z drogi. Jednak to była rzadkość. Sytuacja z bratem i żoną wprawiła go w osłupienie. Czuł się zagubiony, ale tylko przez chwilę.
Żeby was tu za dziesięć minut nie było. Czas leci powiedział spokojnie, popijając herbatę. Na brata nawet nie spojrzał.
Czym ten Michał jej zaimponował? Wygląda tak samo jak ja, nawet pieprzyki te same… Do pracy się nie garnie, rozumu też nie za wiele Straci na nim. Ale jej wybór! myślał Tomek, sącząc herbatę.
Nigdzie się nie ruszam, dopóki nie dostanę twojej zgody nagle Michał stanął w poprzek kuchni.
Zgody? Czego chcesz ode mnie?
Na rozwód… Daj spokój Malwinie, ona cię nie kocha.
Widzę dobrze, kogo tu żona pokochała… Rozwodu chcecie? Będzie rozwód, ale przez sąd! Chcę zobaczyć, jak wydacie wszystkie złotówki na prawników…
Tomek Malwina położyła mu dłoń na nadgarstek. Proszę, rozstańmy się po ludzku. Zawsze byłeś dobry i uczciwy, wiem to…
Mężczyzna pokręcił głową.
Dobrze, niech będzie. Ale nie jesteś już moim bratem, Michał Pawłowicz.
Jest jeszcze jedna sprawa…
No, co jeszcze?!
Zostaw nam mieszkanie po rozwodzie, Tomek Malwina patrzy na niego z uroczym uśmiechem, wciąż gładząc go po ręce. Hania bardzo przywiązała się do tego miejsca, przyjaciół ma tu w szkole… Jeśli będziemy musieli się dzielić, to na nowe mieszkanie nas nie stać, trzeba by wrócić na wieś do rodziców…
Tomasz oparł brodę na splecionych rękach i zamyślił się. Widząc jego minę, Malwina zaczęła śpiewać jeszcze łagodniej:
Tomciu, złotko moje Zrób chociaż ten gest dla córki! Ty przecież zarobisz jeszcze sporo, z twoimi umiejętnościami! Proszę cię, Tomku, ona jest dla mnie wszystkim
Spokojnie, Malwina przerwał jej nagle. Mam lepszy pomysł.
Jaki? Malwina już cieszyła się oczami. Może samochód też nam zostawisz? Hania byłaby zachwycona…
Hania będzie mieszkała ze mną.
CO?! Malwina nie mogła uwierzyć własnym uszom. Chyba ci coś odbiło! Z dziećmi nie masz kontaktu, ciągle jesteś w delegacjach… Nawet nie pamięta, jak masz na imię.
To zaraz sprawdzimy odpowiedział Tomasz i ruszył w stronę drzwi.
Po kilku minutach wrócił, trzymając córkę za rękę. Dziesięcioletnia dziewczynka, właśnie skończyła trzecią klasę, mocno trzymała tatę za dłoń i uśmiechała się wesoło.
Po co ją tu przyprowadziłeś? Żeby uczestniczyła w naszym konflikcie?! syknęła Malwina.
Mąż nie odpowiedział. Usiadł w kuchni, posadził małą na kolanach i rozpoczął rozmowę:
Haneczko, córeczko, mogę ci zadać parę pytań?
Jasne! ucieszyła się dziewczynka. Widać, że brakowało jej uwagi z jego strony.
Obiecaj, że odpowiesz szczerze! Bo pogadamy teraz jak dorośli.
Jak z tymi panami z twojej pracy?
Właśnie tak.
Hania skinęła głową, otwierając szeroko oczy z przejęcia.
Czy mama cię krzywdziła? Uderzyła cię może w tym tygodniu?
Dziewczynka się speszyła, spuściła wzrok, a palcami nieświadomie zaczęła miętosić sukienkę.
Co ty wyprawiasz?! syknęła Malwina. Zostaw dziecko w spokoju!
Milcz, Malwino. Rozmawiam z córką uciął ostro Tomasz i pogłaskał Hanię po głowie. Nie bój się. Obiecałaś, że będziesz szczera.
Dziewczynka kiwnęła głową i z płaczem objęła ojca za szyję, szepcząc mu prosto w pierś:
Tak, trzy razy mnie uderzyła! Za trójkę, za rozlane mleko… i trzeci raz za to, że nakrzyczałam na wujka Michała. Ona się z nim całowała, gdy byłeś w delegacji…
Nie płacz, skarbie, już nie płacz pogładził ją Tomasz po głowie. Teraz już mama cię nie skrzywdzi.
Kłamie! na te słowa Malwina aż się zagotowała. Nigdy jej nie uderzyłam!
To dla dobra córki chcesz mieszkanie i auto? spojrzał na żonę z kpiną w głosie. Haneczko, jeszcze jedno pytanie.
No dobrze…
Gdybyś mogła wybrać, z kim chcesz mieszkać: ze mną czy z mamą, z kim zostałabyś?
Dziewczynka zamilkła na chwilę, patrzyła raz na ojca, raz na Malwinę. Matka wyciągnęła nawet do niej ręce, próbując ją przeciągnąć na swoją stronę.
Obiecasz, że już nie wyjedziesz na długo?
Obiecuję! odpowiedział natychmiast Tomasz.
To chcę mieszkać z tobą, tatusiu.
Ty niewdzięczna! Malwina rzuciła się w stronę dziecka, ale Tomasz mocno przytulił córkę, osłaniając ją sobą przed żoną. Michał cały czas stał z boku i nie powiedział ani słowa.
No, Malwina, pogadaliśmy. Mojej córki już więcej nie zobaczysz powiedział spokojnie Tomasz i razem z córką udali się do jej pokoju.
Po kilku minutach pomógł Hani spakować rzeczy. Na szczęście walizka po delegacji była jeszcze pełna jego rzeczy. Wyszli razem i pojechali do hotelu po drugiej stronie Warszawy, gdzie Tomasz często rezerwował pokoje służbowe.
…Mija kilka miesięcy i odbywa się sprawa sądowa. Ponieważ Malwina i jej nowy partner nie mają stałego dochodu, mieszkania i warunków do wychowania dziecka, sąd przyznaje opiekę Tomaszowi. To tym bardziej, że dziewczynka jasno mówi, że chce mieszkać z ojcem. I tylko z nim.
Tomasz dzieli mieszkanie i swoją połowę sprzedaje. Matka może widywać się z córką w weekendy, ale Hania na stałe mieszka z nim w nowym mieszkaniu. Tomasz całkowicie zmienił swój grafik w jego kalendarzu nie ma już trzymiesięcznych wyjazdów A Hania coraz częściej się uśmiecha. To cenniejsze niż pieniądze i żadna praca nie jest tego warta.
