Mówi się, że dobrymi chęciami piekło wybrukowano. Chciałem pomóc synowej i wnukom, po tym, jak mój rodzony syn splamił honor całej rodziny. A dziś nie wiem, czy nie powinienem tego gorzko żałować i jednak być za synem.
Prawie trzy lata temu mój syn opuścił rodzinę. Dla nas wszystkich, a zwłaszcza dla mnie, było to ogromne zaskoczenie i nieporozumienie. Nie potrafię wyrazić słowami tego, co wtedy poczułem, gdy tylko się o tym dowiedziałem.
Olek zostawił żonę i dwójkę dzieci dla innej i zamieszkał z nią. Wcześniej oboje mieszkali w mieszkaniu, które kupiłem synowi przed ślubem. Wiele lat pracowałem we Włoszech, ale według dokumentów mieszkanie nadal należało do mnie.
Mój syn odszedł, a ja sam do niego zadzwoniłem i powiedziałem:
– Olek, na mieszkanie nie licz, zostawię je wnukom, więc nawet się o nie nie ubiegaj.
W moim mieszkaniu mieszkała synowa i wnuki. A mój syn i ta nowa kobieta zaczęli wynajmować jakąś kawalerkę.
Przeczytaj także: Całe życie ciężko pracowaliśmy, a nie będzie nas stać na opiekunkę, ani dom starców. Nasze życie to wegetacja!
Z moją synową przed ich rozwodem nie mieliśmy zbyt dobrych relacji, ale kiedy dowiedziałem się, jak postąpił mój syn, zrobiło mi się jej żal i zacząłem częściej dzwonić i pisać. Jestem już starszym człowiekiem, nie umiem być uczuciowy jak kobieta. Gdyby moja żona żyła, wiedziałaby jak pocieszyć samotną matkę i porzuconą żonę. Ja nie umiałem i nie umiem, ale starałem się pokazywać jej wsparcie i mówiłem, że niezależnie od głupot mojego syna, ona i dzieci zawsze będą moją rodziną i nie jest sama.
Bożena nie od razu chciała ze mną rozmawiać, żywiła urazę, bo jestem ojcem Olka. Ale jak tylko zorientowała się, że nie popieram jego decyzji, zaczęła mnie lepiej traktować.
W tym czasie jeszcze pracowałem we Włoszech, nie wróciłem do domu. I dobrze, bo dzięki temu bardzo dobrze pomogłem swoim wnukom, każdego miesiąca wysyłałem pieniądze synowej.
Powiedziałam Bożenie, że mieszkanie pozostanie u jej dzieci, żeby mogły tam spokojnie mieszkać i mieć zawsze do czego wracać.
Później Olek powiedział, że ta jego nowa kobieta spodziewa się dziecka i urodzi im się córka.
W głębi serca rozumiałem, że to też moja wnuczka, ale tak byłem na niego obrażony, że powiedziałam, że nie chcę słyszeć o jego nowej rodzinie i syn już nigdy więcej do mnie nie zadzwonił. Nie wiedziałem nic o tym, jak żył z tą rodziną.
A niedawno wróciłem do Polski, wziąłem urlop na dwa tygodnie.
Oczywiście pojechałem do wnuków i miałem nadzieję zostać z synową. Mieszkanie jest dwupokojowe, myślałem, że będę spać w kuchni, na pewno nikomu bym nie przeszkadzał.
Dałem od razu na przywitanie wnukom po 200 euro, synowa zrobiła mi miły poczęstunek, szczerze rozmawialiśmy, a potem poprosiłem ją, żeby pościeliła mi jakiś materac, bo byłem bardzo zmęczony podróżą i chciałem odpocząć.
A synowa mówi:
– Przepraszam, ale czy możesz pojechać na noc do mojej znajomej? Mieszka niedaleko stąd. Mikołaj wróci z pracy, nie będzie wygodnie, gdy będziesz w kuchni.
Byłem bardzo zaskoczony:
– Jaki Mikołaj? Kto to taki?
– Jak to kto? Mam swojego mężczyznę, jestem jeszcze młoda, chcę ułożyć sobie życie – odpowiedziała mi spokojnie i chłodno synowa.
I bardzo żałowałem, że to usłyszałem.
Okazuje się, że zostawiłem jej mieszkanie, żeby mogła sobie znaleźć męża, zbudować szczęście, podczas gdy mój własny syn mieszka z rodziną w wynajętej maleńkiej kawalerce?
Spakowałem swoje rzeczy i pojechałem do hotelu.
Bardzo mi teraz przykro. Może na próżno stałem po stronie synowej, pomagając jej i moim wnukom, a nie synowi i jego rodzinie?
Tak czy inaczej, to moje własne dziecko. Czy synowa, a w zasadzie była synowa, doceni moją dobroć? Kto zostanie ze mną na starość? No właśnie, jak tu dokonać właściwego wyboru?
