W wieku piętnastu lat zostałam sierotą i byłam wychowywana przez moją babcię. Gdy miałam dwadzieścia dwa lata, moja babcia zmarła, a ja zostałam sama w dwupokojowym mieszkaniu. W wieku dwudziestu czterech lat wyszłam za mąż. Mój mąż miał własne mieszkanie, więc zdecydowaliśmy się mieszkać u niego, a moje mieszkanie, które odziedziczyłam po rodzicach i babci, wynajmowaliśmy. Mój mąż namówił mnie, aby pieniądze z wynajmu przekazywać swojej matce, która miała niepełnosprawność i niewielką emeryturę.
Przed ślubem dorzucał jej pieniądze, ale teraz te pieniądze były nam potrzebne, jednak nie mogliśmy pozostawić matki bez wsparcia. Zaszłam w ciążę półtora roku po ślubie. W czasie mojego urlopu macierzyńskiego nasze relacje z mężem stopniowo się pogarszały. Stał się drażliwy, zrzędliwy, prawie mi nie pomagał z dzieckiem. Potem zaczął mi wypominać, że nie mamy o czym rozmawiać poza dzieckiem. Dodał do tego krytykę mojego wyglądu zewnętrznego. Kiedy miałam znaleźć czas na kąpiel, nałożenie maseczki na twarz, dbanie o paznokcie, jeśli od rana do wieczora gotowałam, prasowałam, sprzątałam i cały dzień zajmowałam się dzieckiem?
Namawianie męża, aby zajął się dzieckiem chociaż wieczorem, gdy ja będę się mogła o siebie zadbać było bezsensowne. Natychmiast zaczynała się histeria, że cały dzień pracował, aby utrzymać rodzinę. Teściowa również odmawiała opieki nad dzieckiem z powodu problemów ze zdrowiem więc nie miałam czasu dla siebie. Minęły trzy lata. Wysłaliśmy córkę do przedszkola, a ja wróciłam do pracy. Wkrótce jedne zarzuty przeciwko mnie zamieniły się na kolejne. Ze strony męża: koszula nie wyprasowana, trzy dni z rzędu jemy to samo a i teściowa również nie przegapiła okazji, aby wyrazić swoje zdanie: „No oczywiście! Wypchnęła córkę do przedszkola, w domu nic nie robi, ale jak ma wyjść z domu, od razu się ubiera”. Córka ma już prawie pięć lat a ja mam dość zarzutów męża i aluzji jego matki. Może powinnam złożyć wniosek o rozwód? Wątpię, czy będzie mi gorzej samej niż z tą parą. Muszę tylko zdobyć się na odwagę.
