Zapytała zdziwiona przyjaciółka:
Ciekawe, dlaczego nic nie zostawili twojemu mężowi? Przecież wnuki też potrzebują pomocy!
Kto ich tam zrozumie? odpowiedziała Mariola. Najmłodszy z nich jest sam, a już ma trzypokojowe mieszkanie w centrum Katowic, do tego dwa inne mniejsze mieszkania. Ma jeszcze willę pod Zakopanem, z trzema piętrami! Widocznie to wciąż za mało. Rodzice wszystko mu dali! A mój mąż został z pustymi rękami.
Marek i Mariola byli małżeństwem od dwunastu lat i mieli dwójkę dzieci: sześcioletnią Kaśkę i dziesięcioletniego Piotrka. Od zawsze relacje Marioli z teściami bywały trudne nieustannie próbowali się wtrącać i rozkazywać im, co powinni robić, a czego nie. Jakby tego było mało, teściowa zawsze krytykowała wybory Marioli a nawet żądała, by mówiła do niej mamo.
Mam jedną mamę, nie potrzebuję drugiej odcięła chłodno Mariola, gdy teściowa naciskała.
Prawdziwe kłopoty zaczęły się jednak, kiedy przyszła na świat ich starsza córka. Wiktoria, teściowa, nachodziła Mariolę znienacka, bez zapowiedzi. Mariola po prostu nie otwierała drzwi, ignorowała nawet pukanie oraz telefony po pewnym czasie Wiktoria zrozumiała, że nie ma tu czego szukać, i przestała się wtrącać.
Mariola radziła sobie z dziećmi sama, korzystając tylko z okazjonalnej pomocy własnej matki. Kiedy dzieci podrosły, przeprowadzili się daleko od babci od strony taty.
Rodzice Marka to byli ludzie bardzo zamożni i wykształceni. Kochali podróże zwiedzali świat, oglądali spektakle teatralne i jedli w najlepszych restauracjach. Rozmawiali z Markiem i Mariolą rzadko, nawet w święta często okazywało się, że niespodziewanie wyjechali.
Pewnego dnia, jakby z mgły, Mariola i Marek dowiedzieli się wszystko po rodzicach dostanie młodszy brat. Mariola, nie mogąc się z tym pogodzić, zadzwoniła do teściowej, by się upewnić.
Czego się spodziewaliście? odpowiedziała jej teściowa, głos jak dźwięk dzwonów na niebieskawym niebie. Nie pozwoliłaś mi widywać wnuków, nastawiłaś Marka przeciwko nam. Mój młodszy syn pamiętał o nas, dzwonił i odwiedzał, więc to wszystko jest jak należy.
Czy wy też tak byście wybrali? Czy rodziców zrozumieć można, czy to tylko sen, w którym osoby i przedmioty zmieniają kształty, a sprawiedliwość ulatuje jak para z gorącego barszczu na wigilijnym stole?
