Coś przedziwnego i kompletnie niezrozumiałego wydarzyło się podczas chrztu tego chłopca. Nikt wcześniej nie widział dziecka, które krzyczałoby, płakało i wyginało się tak intensywnie.
Wszyscy goście wpadli w popłoch, kiedy usłyszeli wrzaski podczas zanurzania przez księdza w wodzie. W pewnym momencie wydawało się, że ksiądz zamoczył chłopca w wodzie wrzącej. Mamę chłopca aż serce bolało, gdy słyszała szloch syna. Stała przez chwilę w ciszy, lecz po kilku minutach, nie mogąc już tego wytrzymać, podeszła do męża i szepnęła:
Przepraszam, ale kiedy to się wreszcie skończy?
Jeszcze może z piętnaście minut.
Czy nie można tego skrócić? Nie mogę patrzeć, jak nasze dziecko wyje.
Wiesz dobrze, że jeśli przerwiemy sakrament, wszystko pójdzie na marne. Dziecko musi być ochrzczone.
Popatrz, jak się męczy.
Racja, ale nie chrzest jest tu problemem, tylko coś innego
Co takiego?
Problem tkwi w was w tobie i mężu.
Co pan ma na myśli?
Braliście ślub kościelny?
Nie odpowiedziała cicho.
Chłopak ma miesiąc. Tak więc pewnie był poczęty w Wielkim Poście. Poza tym, mam wrażenie, że była u pani wcześniej aborcja.
Mama spuściła głowę.
Co zrobiliście, żeby odkupić swoje winy? Byłaś u spowiedzi?
Kobieta nie odpowiedziała ani słowem.
No właśnie, wszystko jasne. Złamaliście przykazania i niestety, nie tylko wy wasz syn też ponosi konsekwencje. Jeśli chcesz, żeby synowi było lżej, pokutuj i staraj się być lepsza.
Mama rozpłakała się na dobre, łzy spływały po policzkach. Wróciła do rodziny i nagle dziecko przestało płakać. Ksiądz w spokoju dokończył chrzest.
W tym momencie wydawało się, że grzechy rodziców dosłownie zostały zmyte z dziecka, bo malec przestał płakać.
