Córeczko, jak się trzymasz? Jak synek? Swoją drogą, już wybrałaś jakieś imię?
On nie ma imienia. Niech nowi rodzice wybiorą mu potem, jakie zechcą. Zostawię go, mamo Zostawię Nikt nas nie potrzebuje, jakbyśmy byli sami na tym całym szerokim świecie.
Zośka, przynosić ci dziecko na karmienie?
Nie, przecież mówiłam. Złożę rezygnację.
Pielęgniarka pokręciła głową i wyszła, jej pantofle szeleściły zupełnie nierealnie po szpitalnej podłodze. Zośka odwróciła się w stronę ściany i zaszlochała cicho jak deszcz na parapecie w listopadowy sen. Matki w sali zamieniły krótkie spojrzenia i pogrążyły się w karmieniu swoich niemowląt, które nagle miały twarze lalkowych królików.
Zośka przyjechała w samym środku nocy; wszystko potoczyło się szybko, tak jakby świat się zsunął i skrócił w godzinę. Chłopiec, trzy kilo pięćset gramów, rumiany, mocny, patrzył jej prosto w oczy, a ona zamiast radości poczuła wewnętrzny rozpad, jakby rozpływała się w strugach porannego mleka.
No już, Zośka, przecież dobrze się wszystko skończyło. Silny chłopak z ciebie! A może córki chciałaś, co? Nic to! Jeszcze tu wrócisz po córeczkę.
Zostawię go. Nie zabiorę
O rety, ale wymyślasz! Masz czas, zastanów się, przecież to twoje dziecko; nie żal ci?
Darunia, sąsiadka Zośki z sali, siedziała na ławce z mężem na długim, rozciągliwym jak makaron korytarzu dla odwiedzających. Opowiadała, jaka ich córeczka jest zabawna, jak drga jej nosek jak u zająca. Nagle do hali weszła kobieta z reklamówką, prosiła, by zawołać Zośkę.
Darunia skoczyła do sali i przyprowadziła koleżankę.
Córeczko, jak ty się czujesz? A syn? Wymyśliłaś już jakieś imię?
Żadnego imienia nie ma. Nowi rodzice mogą nazwać jak chcą. Zostawię go tu, mamo My nikomu nie jesteśmy potrzebni, jakbyśmy byli sami na całym świecie.
Zośka zakryła twarz dłońmi i zatonęła we łzach, ciężkich jak deszcz w lutym. Darunia aż się zmieszała, pożegnała szybko męża i wyszła z sali.
Nie jesteś sama, córcia. Jestem przecież z tobą. A ten Wojtek to nic nie warty, co tu mówić. Ta kochanka mu wybiła z głowy rodzinę, wmówiła, że dziecko nie jego, a on się rozgniewał Otrzeźwieje, zobaczysz, wróci. Masz tutaj bułeczki, zjedz, żeby mleko było silniejsze. A syna nazwij Antkiem.
Zośka wróciła do sali, wcisnęła siatkę pod szafkę, a dziecięce głosy za drzwiami grały jak zapętlona kolęda. Wyszła na korytarz.
Może to mój?
Twój.
Dajcie, nakarmię go.
Pielęgniarka podała jej malucha. Krzyczał, jego buzia była czerwona jak parasol na jarmarku.
No, już nie płacz tak Mamusia zaraz nakarmi.
Zośka nieporadnie starała się przystawić dziecko. Darunia podeszła i pomogła, a chłopczyk uspokoił się, zassał mleko. Twarz Zośki rozjaśniła się jak poranne słońce, rozbrajająca była ta bezradność malca; mamrotał coś pod nosem, starał się pić.
Od tego dnia na każde karmienie Antosia przynoszono Zośce. Polubiła patrzeć na jego nosek jak malutki groszek, na jego marsowe brwi.
Zośka, to twoja mama przyszła? Taka miła kobieta.
Nie, to teściowa. Mojej mamy już nie ma, zmarła, jak byłam jeszcze mała, ojciec wiecznie w drodze, ciotka mnie wychowała. Potem wyszłam za mąż i zamieszkałam z mężem. Było dobrze, póki nie znalazł sobie innej.
Odszedł, a mnie nie chce już znać. Byłam jak cień, a tu jeszcze poród się na to wszystko złożył
I co teraz, gdzie pójdziesz z dzieckiem?
Teściowa proponuje, żebym została z nią. Jest sama, tylko ona i syn zresztą już go nie ma. Dobra kobieta, zawsze traktowała mnie serdecznie.
No to idź. Będzie miała kogo tulić do snu, a ci pomoże. A mąż pomyśli, wróci jeszcze.
Zośka posłuchała. Pani Eugenia, teściowa, pomagała jej we wszystkim, wnuka kochała ponad wszystko.
Kiedy Antkowi stuknął miesiąc, niespodziewanie pojawił się ojciec. Zośki akurat nie było, poszła do spożywczaka.
Mamo, wyjeżdżam z Kamilą na roboty, ofertę dostałem. Przyszedłem się pożegnać i trochę grosza by się przydało, co dasz.
Grosza ci szkoda Zostawiłeś żonę z brzuchem, łobuzie, ledwie nie zostawiła dziecka w szpitalu Ach ty Nie dam ci ani grosza! Wnuczka mam, jemu bardziej się przyda. Ty sobie zarobisz.
Wtem zapłakał Antek, pani Eugenia pobiegła do łóżeczka.
Nawet na syna nie spojrzysz? Wykapany ty.
E tam, jaki z niego mój syn? To Zośkowy wybryk, po co mi obce dziecko.
Oj, głupiś ty, Wojtku. Idź, żyj sobie na opak dalej.
Pani Eugenia przeszła na emeryturę, a na jej miejsce w pracy zatrudniono Zośkę. Antek poszedł do przedszkola, żyli w trójkę pogodnie, ciepło, razem, jakby mieszkali w kolorowej krainie niedopowiedzianych bajek.
Genowefko, a twoja synowa nie wybiera się nigdzie? Gdzie to widziane, by teściowa z synową mieszkała, a syna wypędziła!
Dla mnie Zośka jest ważniejsza niż syn, a wnuk to mój skarb. Dla nich żyję, Weroniko, a ty swój język pilnuj.
Sąsiadka Weronika pokręciła głową, mrucząc pod nosem starą piosenkę o czapli, i zniknęła w swoim świecie. Nie rozumiała Eugenii, bo u niej to zawsze synek był na piedestale. Ale taki już los, widocznie.
Pani Eugenia zauważyła, że Zośka coraz częściej się stroi i wieczorami gdzieś wychodziła.
Zośka, jak on ma na imię?
Kto, mamo?
No, ten, do którego biegasz Powiedz, ciekawa jestem.
Mama, tylko spacerujemy Poznałam go przypadkiem, przyjechał do rodziny w odwiedziny.
A wie o Antku?
Oczywiście, wszystko wie.
Przyprowadź go, pokaż mi go, nie chowaj. Jeśli porządny chłop, to proszę bardzo.
Adam tak nazywał się znajomy przyszedł pewnego wieczoru z koszem truskawek i drożdżowym plackiem, który jego ciotka upiekła. Antkowi przyniósł plastikowe autko i szmacianą piłkę.
Wieczór upłynął na śmiechu i opowieściach, Zośka chichotała, a pani Eugenia śmiała się do łez, aż filiżanki na stole zatańczyły. Po wyjściu gościa Zośka od razu zapytała:
No i jak, mamo? Spodobał się?
Dobry chłop. Kulturalny, serdeczny, szanuje cię, Zośka. No i kocha cię tak trzymaj, żebyś nie przegapiła szczęścia!
Miesiąc później Adam przyszedł prosić Eugenii o rękę Zośki.
Już się nie martwcie. Przeprowadzimy się do Krakowa, mam tam duży dom. Kochamy się, a Antek jest dla mnie jak syn. Pobłogosławcie nas.
I tak pani Eugenia odprowadziła Zośkę, Adama i Antka na pociąg do Krakowa, gdzie świat miał być inny, obiecywali pisać, odwiedzać Teraz została sama, dom wydał się jeszcze większy i bardziej nierealny.
Rok minął, pojawił się syn, Wojtuś. Zaniedbany, z miękkimi włosami.
No na kogo ty podobny, Wojtku. A twoja Kamila nawet nie umyje cię dobrze?
Nie ma już Kamili Odeszła do bogatego faceta Wszystkie pieniądze przepiłem, nic nie mam Pomyślałem, że przecież mam jeszcze matkę i dom.
Dopiero teraz sobie przypomniałeś? Tyle lat nie wiedziałeś, że tu jestem.
I o synu nakłamała, żeby mnie z domu odciągnąć; wszystko się dowiedziałem. Chcę go wreszcie poznać Gdzie on jest?
Przegapiłeś swoje szczęście. Zośka wyszła za mąż za dobrego człowieka. Antka zapisali na Adama, nie masz syna. A ja się pakuję i jadę do nich. Zośka urodziła dziewczynkę, trzeba pomóc i wnuczkę zobaczyć. Ty zostań i pilnuj domu, jasne?
Pani Eugenia jechała pociągiem przez rozciągającą się mgłę domy topiły się w pejzażu jak marzenia. Myślała, jak to życie potrafi zakręcić się wokół własnej osi, a szczęście to po prostu poczucie, że jesteś komuś jeszcze potrzebny, możesz wyciągnąć rękę i być podparciem jak kiedyś dla Zośki. Gdyby wtedy nie pomogła kto wie, czyje sny dziś śniłaby cała ich rodzina.
