Chłopiec spojrzał na swoją mamę i z żalem zapytał: „Czy naprawdę znaleźliście mnie na ulicy?”

 „Mamo, czy naprawdę znaleźliście mnie na ulicy?”
Mały Wojtek, zakrywając zdarty łokieć, patrzył na swoją mamę pełnym zaufania spojrzeniem.
 „Kto ci to powiedział?” – zapytała.
 „Filip. Jego mama tak powiedziała. A teraz wszyscy chłopcy się ze mnie śmieją. Mówią, że mnie znaleźliście, jak szczeniaka.”
Wojtek ocierał łzy i nie mógł się uspokoić. Jak można być tak okrutnym, by niszczyć psychikę dziecka?
Ta prawda była znana tylko rodzicom. Kasia i Sebastian byli małżeństwem od wielu lat. Nie mieli swoich dzieci, ponieważ Kasia miała problemy z zajściem w ciążę. Ciężkie operacje, kosztowne in vitro i inne manipulacje nie powiodły się. W końcu para zaakceptowała diagnozę lekarzy i zdecydowała się zaadoptować dziecko. Zebranie dokumentów zajęło wiele czasu, tak jak inne procedury. Gdy otrzymali zgodę, natychmiast stanęli w kolejce. Adoptowanie noworodka było bardzo trudne, dlatego postanowili wziąć starsze dziecko. Przyglądali się dzieciom i zastanawiali się, kogo uszczęśliwić.
Okazało się, że dyrektorem lokalnego domu dziecka był kolega z klasy Kasi. Chętnie ją przyjął, ponieważ był w niej zakochany przez wszystkie szkolne lata. Wysłuchał jej i powiedział, że może pomóc znaleźć noworodka.
 „Katarzyno, niedawno zgłosiła się do mnie młoda dziewczyna. Jest w ciąży, zaraz ma urodzić, ale chce oddać dziecko. Dziewczyna nie jest zła, po prostu tak się życie potoczyło. Dziecko, jest zdrowe, nie będzie problemów z genetyką. Chcecie to dziecko?” – powiedział.
 „Ale jak obejść kolejkę?” – zapytała zaniepokojona Katarzyna.
 „Istnieje jeden sprytny sposób. Wpiszemy twojego męża jako ojca, a potem ona zrzeknie się praw do dziecka. Otrzymasz zgodę na adopcję, a dziecko będzie wasze.”
 „Czy to jest legalne?”
 „Powiedzmy, że na wzgląd na stare lata, jestem gotów ponieść to ryzyko. Tylko nie wiem, czy to chłopiec czy dziewczynka…”
 „To nie ma znaczenia!”
I tak właśnie Wojtek pojawił się w ich rodzinie. Kasia i jej mąż przeprowadzili się do innego miasta, aby ludzie nie rozpowszechniali plotek. Nigdy nie zamierzali wyjawić synkowi prawdy. Ale niestety, znalazły się złośliwe języki, które zraniły dziecko.
 „Nie płacz, synku. Jesteś najdroższy! Kochamy cię bardziej niż kogokolwiek i cokolwiek innego na świecie.”
Chłopczyk objął mamę i przestał płakać.