Swojego synka, Daniela, urodziłam młodo, zaledwie kilka dni po osiemnastych urodzinach. Historia dość błaha. Szkolna, naiwna miłość, doprowadziła do poważnych konsekwencji. Andrzej od razu ogłosił, że nie ma zamiaru wziąć ze mną ślubu i nie uznaje dziecka. Byłam w rozsypce, nie wiedziałam, co zrobić. Wtedy moja mama bardzo mnie wspierała. Opiekowała się dzieckiem, dzięki czemu mogłam dostać się na studia i skończyć je, a potem znaleźć dobrą pracę. Los dał mi szansę na szczęście. W pracy poznałam Tomasza, a fakt, że był o dziesięć lat starszy, nie był dla mnie przeszkodą.
Wręcz przeciwnie: wszystko ułożyło się jak najlepiej. Z nim czułam się naprawdę bezpieczna. Zawsze mnie wspierał, traktował mojego syna, jak własnego. Wkrótce wzięliśmy ślub, urodziłam mu córeczkę. Tomasz był bardzo szczęśliwy, że został ojcem. Żyliśmy spokojnie, ale zmartwiła nas moja teściowa. Była już starsza, miała osiemdziesiąt trzy lata. Z powodu wieku pojawiły się problemy z pamięcią i samodzielną egzystencją. Nie mogła już mieszkać sama. Nie sprzeciwiałam się, by z nami zamieszkała, chociaż zyskałam więcej obowiązków.
Z niemowlęciem na rękach trudno opiekować się chorym, starszym człowiekiem. Czasami miała napady psychozy, ale podchodziłam do wszystkiego z wyrozumiałością. Mąż też pomagał, jak mógł. W pewnym momencie, gdy teściowa odzyskała zdolność myślenia, postanowiła uwzględnić mnie w testamencie, jako podziękowanie. Siostra i brat mojego męża byli zdecydowanie przeciwni. Siostra zgodziła się na opiekę nad matką, zabrała ją do siebie, ale po tygodniu zadzwoniła, że ma dość. Tomasz bardzo się na swoich krewnych zdenerwował po tej sytuacji, nawet bardziej niż ja.
