Tego dnia mój samochód był w warsztacie. Nie miałem innego wyjścia – musiałem skorzystać z komunikacji publicznej, żeby dostać się do pracy. Miałem jechać wcześniejszym autobusem, ale nie wyrobiłem się i wsiadłem do autobusu w godzinach szczytu. „A czego się spodziewałeś? Nie tylko ty jedziesz do pracy.”- pomyślałem i zdałem sobie sprawę, że dawno odzwyczaiłem się od takiego rodzaju transportu. Przechodząc obok siedzeń, zauważyłem wolne miejsce z tyłu autobusu. Za mną była kobieta, która próbowała przejść obok mnie. Jej cel oczywiście, był jasny: zająć miejsce, które sobie upatrzyłem. Udało jej się mnie wyprzedzić. Kiedy usiadła na wolnym miejscu, nagle zaczęła się rozglądać. „Musiała coś zgubić.” – pomyślałem.
Za mną stała dziewczyna, lat około 10-11. Ta kobieta zawołała ją do siebie, więc musiałem znowu się przesunąć, żeby ją przepuścić. Ale historia na tym się nie kończy. Obok tej kobiety, przy oknie, siedział młody chłopak. Było oczywiste, że spał głęboko, ponieważ jego głowa poruszała się płynnie w rytm kołysania autobusu. Nagle kobieta szturchnęła go w ramię: „Wstań i oddaj miejsce mojej córce!” powiedziała na tyle głośno, że cały autobus to usłyszał. Chłopak najpierw spojrzał na kobietę, potem na dziewczynkę i zapytał: „Czy ona też pracuje na nocną zmianę?” „Nie!” „Cóż, w takim razie pozwolisz, że będę kontynuował drzemkę.” Kobieta zamilkła, prawdopodobnie nie wiedziała, co jeszcze powiedzieć. Popatrzyłem na tego chłopaka i wywnioskowałem: pracuje na nocną zmianę, a teraz prawdopodobnie jedzie na uczelnię, ponieważ autobus zmierzał w kierunku miasteczka akademickiego.
Szanuję takich ludzi; jestem pewien, że osiągnie wszystkie swoje cele.
