Chcę trochę pomyśleć o sobie i się wyspać oświadczył mąż, wychodząc z mieszkania.
Trzy miesiące. Tyle trwało to szaleństwo. Trzy miesiące nieprzespanych nocy, podczas których mały Patryk wrzeszczał tak głośno, że sąsiedzi zza ściany stukali w kaloryfer. Przez ten czas Kinga chodziła po domu jak zombi oczy czerwone, dłonie drżące ze zmęczenia.
A Bartek snuł się po mieszkaniu naburmuszony jak chmura burzowa.
Wyobrażasz sobie, jak teraz wyglądam w pracy? rzucił kiedyś, patrząc w lustro. Pod oczami mam worki do kolan.
Kinga milczała. Karmiła syna, kołysała go na rękach, znowu karmiła. I tak w kółko. A gdzieś obok chodził Bartek, mąż, który zamiast wesprzeć, tylko narzekał.
Słuchaj, może twoja mama by posiedziała z małym? zaproponował wieczorem, przeciągając się po kąpieli. Świeży, wypoczęty. Pomyślałem, że może pojadę na tydzień do Kamila na działkę.
Kinga zamarła z butelką w ręku.
Potrzebuję odpoczynku, serio, mówił Bartek, pakując rzeczy do sportowej torby. Ostatnio prawie w ogóle nie śpię.
A ona śpi? Jej oczy same się zamykają, ale gdy tylko się położy, Patryk znowu płacze. To już czwarty raz tej nocy.
Mi też ciężko szepnęła Kinga.
Wiem, że ci ciężko odparł mąż, wciskając do torby ulubioną koszulę. Ale ja mam poważną pracę, odpowiedzialność. Nie mogę tak iść do klientów, wyglądając jak żul.
I wtedy Kinga zobaczyła ich z boku ona w zaplamionym szlafroku, z rozczochranymi włosami i płaczącym dzieckiem na rękach, a on pakujący walizkę, uciekający.
Chcę żyć dla siebie i wyspać się burknął Bartek, nie patrząc na żonę.
Trzasnęły drzwi.
Kinga została sama, pośrodku mieszkania z płaczącym synkiem, czując, jak w środku wszystko się wali.
Minął tydzień. Potem kolejny.
Bartek zadzwonił trzy razy pytał, jak sobie radzi. Głos miał obcy, jakby rozmawiał z dalszą znajomą.
Przyjadę w weekend.
Nie przyjechał.
Jutro już na pewno będę.
Nic z tego.
Kinga kołysała płaczącego Patryka, przewijała pieluchy, szykowała mleko. Spała po pół godziny między karmieniami.
Wszystko u ciebie okej? zapytała przyjaciółka.
Świetnie skłamała.
Po co kłamała? Wstydziła się, że została sama z niemowlakiem, że mąż ją opuścił.
Wydawało się, że gorzej już być nie może. Ale najciekawsze dopiero się zaczęło w sklepie spotkała koleżankę Bartka.
A gdzie twój mąż? zagadnęła Agata.
Pracuje dużo.
Wszystko jasne. Faceci są tacy sami jak dziecko się pojawi, to zaraz zaszywają się w pracy. Agata pochyliła się bliżej: A Bartek często wyjeżdża w delegację?
Jakie delegacje?
Przecież właśnie był w Gdańsku! Na szkoleniu. Pokazywał zdjęcia.
W Gdańsku? Kiedy?!
Kinga przypomniała sobie w zeszłym tygodniu Bartek nie dzwonił przez trzy dni. Powiedział, że ma dużo pracy.
Zamiast pracy, odpoczywał w Gdańsku.
Bartek pojawił się w sobotę. Z kwiatami.
Przepraszam, że mnie tyle nie było. Dużo pracy.
Byłeś w Gdańsku?
Zatrzymał się z bukietem.
Kto ci powiedział?
Nieważne kto. Ważne, po co kłamiesz?
Nie kłamię. Po prostu nie chciałem, żebyś się martwiła, że pojechałem bez ciebie.
Bez niej?! Przecież z niemowlakiem i tak by nie pojechała!
Bartek, potrzebuję pomocy, rozumiesz? Nie śpię całymi tygodniami.
Zatrudnijmy nianię.
Za co? Nie dajesz mi pieniędzy.
Jak to nie? Przecież płacę za mieszkanie, rachunki.
A jedzenie? Pieluchy? Leki?
Milczał. Po chwili: Może wrócisz do pracy? Choćby na pół etatu? Po co siedzisz w domu? Zatrudnimy wtedy nianię.
Siedzisz w domu jak na wakacjach!
Kinga wzięła syna na ręce, spojrzała na Bartka i zrozumiała: ten człowiek jej nie kocha.
Nigdy nie kochał.
Wyjdź.
Gdzie?
Idź. I nie wracaj, dopóki nie zdecydujesz, co jest dla ciebie ważniejsze rodzina czy wolność.
Bartek zabrał klucze i wyszedł. Wysłał SMS dwa dni później: Zastanawiam się.
A Kinga w tym czasie nie spała. Też się zastanawiała.
Wyobraźcie sobie, że pierwszy raz od miesięcy została sama ze swoimi myślami.
Zadzwoniła mama:
Kinga, jak tam? Bartka nie ma w domu?
W delegacji.
Znowu skłamała.
Może przyjadę? Pomogę ci?
Poradzę sobie.
Ale to nie wszystko. Mama i tak przyjechała.
Jak tu u was? rozejrzała się po mieszkaniu. Boże, Kinga, zobacz na siebie!
Kinga spojrzała w lustro. Rzeczywiście
A Bartek gdzie?
Pracuje.
O ósmej wieczorem?
Kinga milczała.
Co się dzieje?
Kinga rozpłakała się, tym razem naprawdę, głośno i bez opanowania.
Odszedł. Powiedział, że chce pożyć dla siebie.
Mama milczała, po chwili powiedziała:
Drań. Prawdziwy drań.
Kinga była zdziwiona. Mama nigdy nie przeklinała.
Zawsze wiedziałam, że Bartek jest słaby, ale żeby aż tak
Może to moja wina, mamo? Może powinnam była bardziej zrozumieć?
Kinga, a tobie lekko?
I od tej prostoty Kinga zrozumiała, że cały czas myślała tylko o Bartku. O jego zmęczeniu, jego wygodzie.
A o sobie ani słowa.
Co mam zrobić?
Żyć. Bez niego. Lepiej być samemu niż z takim jak on.
Bartek wrócił w sobotę. Opalony, pewnie myślał na działce Kamila.
Pogadamy?
Tak.
Usiadł przy stole:
Słuchaj, wiem, że ci ciężko. Ale mnie też. Może się dogadamy? Będę wysyłał pieniądze, czasem odwiedzę. Póki co pomieszkam osobno.
Ile?
Co?
Ile pieniędzy?
No, z dziesięć tysięcy.
Dziesięć tysięcy złotych. Na dziecko, jedzenie, lekarstwa.
Bartek, idź do diabła.
Co?!
Słyszałeś. I nie pokazuj się tu.
Kinga, ja proponuję uczciwie!
Uczciwie? Wolności ci się zachciało? A moja wolność?
I wtedy Bartek powiedział coś, co postawiło sprawę jasno:
A jaka wolność? Przecież jesteś matką!
Kinga spojrzała na niego. Teraz widziała prawdziwego Bartka. Niedojrzałego egoistę, dla którego macierzyństwo to wyrok.
Jutro składam wniosek o alimenty. Według prawa ćwierć pensji.
Nie odważysz się!
Odważę.
Wyszedł, zatrzaskując drzwi. A Kinga poczuła po raz pierwszy od dawna znowu oddycha.
Patryk zapłakał, ale Kinga już wiedziała da sobie radę.
Minął rok.
Bartek próbował wrócić dwa razy.
Kinga, spróbujemy jeszcze raz?
Za późno.
Bartek twierdził, że jest wredna. Nieprzekonująco.
Kinga znalazła nianię, podjęła pracę jako pielęgniarka.
W pracy poznała lekarza Andrzeja.
Masz dzieci?
Synka.
A tata gdzie?
Żyje dla siebie.
Przedstawiła ich sobie. Andrzej przywiózł Patrykowi resoraki. Grali razem i śmiali się.
Potem często spacerowali we trójkę po parku.
Bartek się dowiedział, zadzwonił:
Dziecko ma rok, a ty z facetami?
A co chciałeś? Żebym na ciebie czekała?
Ale ty jesteś matką!
Tak, jestem. I co z tego?
Więcej nie dzwonił.
Andrzej był inny. Gdy Patryk zachorował od razu przyjechał. Gdy Kinga była zmęczona zabierał ich na działkę.
Patryk ma dziś dwa lata. Mówi do Andrzeja: wujek. Pragmatycznie Bartka nie pamięta.
Bartek się ożenił. Płaci alimenty.
Kinga już nie czuje złości.
Ona też teraz żyje dla siebie. I to jest wspaniałe.
