Moja matka bardzo poważnie zachorowała. Dotąd mieszkała sama, a teraz potrzebowała opieki. Mam siostrę, która jak tylko dowiedziała się o chorobie matki, natychmiast zaczęła wymieniać wszystkie powody, dla których nie może jej wziąć do siebie. Głównym powodem oczywiście było to, że nie ma wystarczająco miejsca, ponieważ miała mniejszą ilość pokoi niż my. Nie chciała także dokładać połowy pieniędzy za opiekunkę, bo długi, dzieci i wszystko inne…
Postanowiliśmy z żoną, że weźmiemy mamę do siebie. Przez około rok, moja żona i ja zajmowaliśmy się moją matką – gotowaliśmy dla niej, gdy była potrzeba, zabieraliśmy ją do lekarzy i w końcu zaczęła powoli wracać do zdrowia. Szczerze mówiąc, to moja żona głównie opiekowała się nią.
Kiedy mama poczuła się lepiej, zaproponowaliśmy jej, aby została z nami na stałe. Mieliśmy wystarczająco dużo miejsca, a chłopcy bardzo przyzwyczaili się do babci w domu. Poza tym dobrze mieć kogoś, kto będzie miał oko na chłopców pod naszą nieobecność. Zgodziła się i żyliśmy sobie razem, bez żadnych ekscesów.
Wszystko szło dobrze, dopóki przypadkiem nie usłyszałem rozmowy telefonicznej między moją matką a moją siostrą: „Sprzedamy to, sprzedamy. To tylko mieszkanie. Jest moje i ja decyduję, co zrobić z nim.” Postanowiłem natychmiast wyrazić matce swoje niezadowolenie, ponieważ była wobec nas niesprawiedliwa.
Moja matka powiedziała, że po przeprowadzce do nas, postanowiła sprzedać swoje mieszkanie, aby pomóc mojej siostrze w problemach. Byłem bardzo zdenerwowany. Od zawsze wszystko, co zarabiała mama trafiało do mojej siostry, a ja musiałem do wszystkiego dojść sam. Rodzice zawsze jej pomagali i spełniali jej zachcianki. Ja, gdy chciałem coś dostać, musiałem na to zarobić. Pracowałem od 8 roku życia. Wiadomo, że nie były to zbyt trudne zajęcia, np. wyprowadzenie sąsiadowi psa lub zrobienie zakupów, ale dawały poczucie spełnienia i samowystarczalności.
To z pewnością był powód do dumy, ale było mi przykro, że nie otrzymywałem takiego wsparcia od rodziców jak moja siostra. Zawsze powtarzali: ” Jesteś mężczyzną czy nie? Musisz sam sobie radzić. My musimy pomóc twojej siostrze, bo ona nie ma nikogo poza nami”.
Po tej rozmowie powiedziałem mojej matce, żeby zamieszkała u mojej siostry. W sumie, to miała spore udziały w jej trzypokojowym mieszkaniu. My nie dostąpiliśmy takiego zaszczytu. Kiedy moja żona i ja kupowaliśmy samochód, brakowało nam trochę pieniędzy. Mój ojciec wtedy, po raz pierwszy w życiu, był gotów pomóc nam finansowo, ale moja matka miała inne plany na te pieniądze.
Tak więc niech idzie tam, gdzie lokowała swój kapitał.
Może nie powinienem był podjąć tego kroku, ale moja złość na matkę rosła jak kula śnieżna. Jeśli ona poświęca swoje całe życie dla mojej siostry, to niech moja siostra się nią opiekuje.
