Grzegorz miał czterdzieści jeden lat i warsztat samochodowy przy ulicy Kolejowej w Tarnowie, który prowadził razem z młodszym bratem od jedenastu lat. Ojciec zostawił im tylko dwa podnośniki i klucz do bramy, resztę dorobili sami. Brat, Marcin, miał trzydzieści cztery lata i dwie lewe ręce do papierów, za to złote do silników — układ, który działał, dopóki nie zachorowała ich matka.
Szpital przy ulicy Szpitalnej, oddział kardiologii, drugie piętro. Grzegorz siedział na korytarzu, gdzie pachniało płynem dezynfekującym i kawą z automatu, i liczył w głowie, ile jeszcze rat zostało do spłacenia za nowy podnośnik dwukolumnowy. Telefon od Marcina przyszedł we wtorek po dwudziestej pierwszej.
— Muszę pożyczyć z konta firmowego. Cztery tysiące. Oddam.
Nie powiedział na co. Grzegorz nie zapytał — tak się wtedy umówili, że sobie ufają bez pytań, to był fundament, na którym stał cały warsztat. Pieniądze zniknęły z konta w środę rano. W piątek Marcin nie przyszedł do pracy. W poniedziałek też nie.
Zadzwoniła do niego żona Marcina, Kasia, i powiedziała, że mąż leży w Krakowie, w prywatnej klinice na Prądniku, po wypadku na budowie, gdzie dorabiał po godzinach — bo warsztat nie starczał na spłatę kredytu na mieszkanie. Złamana noga w dwóch miejscach, operacja, śruby, rehabilitacja. Cztery tysiące to był zadatek dla chirurga, żeby przyjął go od razu, bez kolejki, która w NFZ ciągnęłaby się miesiącami.
Grzegorz pojechał do Krakowa tego samego wieczoru, dwie i pół godziny drogi ekspresówką, z torbą jedzenia od matki, która mimo własnej choroby zdążyła ugotować rosół i przelać go do słoika po ogórkach. Zastał brata w sali czteroosobowej, z nogą w gipsie zawieszoną na wyciągu, bladego, z trzydniowym zarostem.
— Miałem ci powiedzieć — zaczął Marcin. — Bałem się, że powiesz nie jedź, poczekaj na NFZ, a ja bym tak trzy miesiące nie chodził, warsztat by stanął, bo kto by podnosił auta.
— Powiedziałbym jedź.
— Wiem. Ale nie wiedziałem, że wiem.
To zdanie zostało w Grzegorzu na długo. Siedział przy łóżku do wieczora, aż pielęgniarka poprosiła gości o wyjście, a w drodze do samochodu na parkingu przy klinice minął się z kobietą w fartuchu, która paliła papierosa pod daszkiem i patrzyła na niego tak, jakby wiedziała więcej niż mówiła.
— Pan do tego z nogą, z warsztatu?
— Tak, to mój brat.
— Dobrze, że ktoś przyjechał od razu. Tu ludzie czekają na rodzinę godzinami, a czasem nikt nie przyjeżdża wcale. Ja tu pracuję siedem lat, widziałam różnie.
Nie zapytał, jak się nazywa. Wsiadł do auta i pojechał z powrotem do Tarnowa, bo rano trzeba było otworzyć warsztat — klienci nie czekają, nawet jeśli świat się akurat rozpada po kawałku.
Matka zmarła sześć tygodni później, zanim Marcin zdążył wyjść o kulach. Pogrzeb na cmentarzu przy ulicy Krakowskiej, w marcu, kiedy śnieg jeszcze leżał w cieniu grobów, a ksiądz mówił za szybko, jakby też się śpieszył do ciepła. Marcin stał na dwóch kulach, w gipsie już zdjętym, ale z nogą jeszcze usztywnioną orteząz, i płakał tak, że Grzegorz musiał go podtrzymywać za łokieć, żeby nie upadł na oblodzonej alejce.
Po pogrzebie, w mieszkaniu matki przy ulicy Lwowskiej, gdzie stał jeszcze nieodebrany kubek po herbacie na stoliku, zjawił się kuzyn ze strony ojca, Tadeusz, którego nikt nie widział od lat, i zaczął mówić o mieszkaniu, o tym, że mu się coś należy, że matka za życia obiecywała. Marcin, wsparty na kulach, powiedział tylko jedno zdanie:
— Mieszkanie zapisała na nas dwóch, testament jest u notariusza przy Rynku, może pan tam iść i sprawdzić.
Tadeusz wyszedł, trzasnął drzwiami tak, że zadrżał kubek na stoliku, i więcej się nie pokazał.
Wieczorem, kiedy zostali sami w pustym mieszkaniu, Marcin sięgnął po portfel i wyjął zwiniętą kopertę.
— To te cztery tysiące. Z odsetkami, jakie by ci bank dał, jakbyś je trzymał na lokacie. Policzyłem.
— Nie musiałeś liczyć odsetek.
— Musiałem. Bo inaczej to nie byłaby pożyczka, tylko coś, za co bym się zawsze czuł twoim dłużnikiem, a nie chcę tak z tobą żyć.
Grzegorz wziął kopertę, nie licząc, i schował do kieszeni kurtki. Nazajutrz poszedł do banku PKO przy ulicy Krakowskiej i wpłacił pieniądze z powrotem na konto firmowe — nie dlatego, że były mu potrzebne, tylko dlatego, że tak było uczciwie wobec księgowości, którą prowadziła teraz Kasia po godzinach, żeby oszczędzić na biurze rachunkowym.
Warsztat stoi do dziś, chociaż podnośnik dwukolumnowy już dawno spłacony, a na szyldzie nad bramą przybyło drugie nazwisko, bo syn Marcina, dwudziestoletni Bartek, uczy się teraz zawodu od obu stryjów naraz i twierdzi, że od ojca ma ręce do silnika, a od wujka głowę do klientów.
