Babciu Haniu! krzyknął Mateusz. Kto pozwolił trzymać wilka na wsi?
Hanna Stefania gorzko zapłakała, patrząc na rozwalone ogrodzenie. Już nieraz podpierała je deskami i łatała spróchniałe słupki, mając nadzieję, że płot wytrzyma, dopóki nie uzbiera wystarczająco pieniędzy z niewielkiej emerytury. Ale na próżno! Płot runął.
Już dziesięć lat Hanna samotnie prowadziła gospodarstwo, odkąd jej ukochany mąż, Piotr Andrzej, odszedł na zawsze. Miał złote ręce. Póki żył, babcia Hanna nie miała żadnych zmartwień. Piotr był prawdziwym rzemieślnikiem cieślą i stolarzem.
Wszystko robił sam, nigdy nie było potrzeby wołać fachowców. We wsi cenili go za dobroć i pracowitość. Przeżyli wspólnie szczęśliwe czterdzieści lat, jeden dzień zabrakło do rocznicy. Schludny dom, obfity warzywnik, zadbane zwierzęta to była zasługa ich wspólnej pracy.
Mieli jednego syna Eugeniusza, swą dumę i radość. Od małego nauczył się pomagać, nigdy nie trzeba było go zmuszać. Gdy mama wracała z pola zmęczona, syn już zdążył przynieść drewno, wodę, rozpalić piec i napoić bydło.
Po powrocie z pracy Piotr mył się i siadał na ganku z papierosem, podczas gdy żona szykowała kolację. Wieczorami cała rodzina zasiadała do wspólnej wieczerzy, rozmawiając o całym dniu. Byli szczęśliwi.
Czas płynął, zostawiając tylko wspomnienia. Eugeniusz dorósł, wyjechał do dużego miasta, zdobył wykształcenie, ożenił się z miejską dziewczyną, Stanisławą. Osiedli w stolicy. Początkowo Eugeniusz odwiedzał rodziców w urlop, potem Stasia zaczęła go namawiać na zagraniczne wakacje i każdego roku planowali wyjazdy poza Polską. Piotr Andrzej nie rozumiał decyzji syna.
Gdzie tam nasz Edek się tak zmęczył? Wszystko przez tę Stasię. Po co mu te podróże?
Ojciec się złościł, matka tęskniła. Ale pozostawało czekać na jakąś wieść od syna. Nagle Piotr zachorował. Odmówił jedzenia, słabł w oczach. Lekarze dawali mu leki, lecz w końcu skierowali do domu, by dożył ostatnie dni. Na wiosnę, kiedy wszystko budziło się do życia, Piotr zmarł.
Eugeniusz przyjechał na pogrzeb, płakał, wyrzucał sobie, że nie zdążył zobaczyć ojca. Spędził tydzień w rodzinnym domu, po czym wrócił do stolicy. Przez kolejne dziesięć lat napisał matce zaledwie trzy listy. Hanna została sama. Krowę i owce sprzedała sąsiadom.
Po co jej teraz bydło? Krowa stała długo przy bramie pani Hani, słuchając jej łkania. Hanna zamykała się w najdalszym pokoju, zasłaniała uszy i płakała.
Brak męskiej ręki sprawił, że gospodarka podupadła. To dach przeciekał, to spróchniałe deski na ganku pękały, to wodę nawodziło do piwnicy… Babcia Hanna robiła co mogła. Z emerytury odkładała na fachowców, czasem sama sobie radziła w końcu wychowała się na wsi, wszystko wiedziała.
Tak żyła, ledwo wiążąc koniec z końcem, gdy zdarzyło się kolejne nieszczęście. Hani nagle pogorszył się wzrok, choć wcześniej takich problemów nie miała. Poszła do sklepu i ledwo rozróżniła ceny. Po paru miesiącach prawie nie widziała szyldu sklepu.
Przyjechała pielęgniarka, zobaczyła i nalegała na badania w szpitalu.
Pani Haniu, chce pani oślepnąć? Zrobią operację i wzrok wróci!
Ale babcia bała się zabiegu i odmówiła. W ciągu roku niemal straciła całkowicie wzrok. Nie martwiła się tym tak bardzo.
Po co mi to światło? Telewizji nie oglądam, tylko słucham. Wystarczy, że spiker czyta wiadomości. W domu wszystko robię na pamięć.
Ale czasami się niepokoiła. Na wsi przybyło ludzi bez zasad. Często kręcili się złodzieje, wchodzili do opuszczonych domów i wynosili wszystko, co się dało. Hanna obawiała się, że nie ma porządnego psa, który odstraszałby złych ludzi swym groźnym wyglądem i szczekaniem.
Zapytała myśliwego Szymona:
Nie masz może u leśniczego szczeniaków? Wzięłabym jednego, byle jakiego. Wychowam go…
Szymon, miejscowy myśliwy, spojrzał na staruszkę z zainteresowaniem:
Babciu Haniu, po co ci szczeniaki huskiego? Przecież to psy do lasu. Mogę ci sprowadzić rasowego owczarka z miasta.
Owczarek pewnie drogi…
Nie droższy niż pieniądz, babciu Haniu.
No to sprowadzaj.
Hanna przeliczyła swoje oszczędności i uznała, że wystarczy jej na dobrego psa. Ale Szymon, człowiek niepewny, ciągle odkładał spełnienie obietnicy. Babcia Hania kłóciła się z nim o puste gadanie, lecz w głębi duszy mu współczuła. Był nieszczęśliwy bez rodziny, bez dzieci. Jego jedyną towarzyszką była butelka.
Szymon, rówieśnik syna Hanny Eugeniusza, nigdzie nie wyjechał i został we wsi. W mieście czuł się nieswojo. Jego największą pasją było myślistwo. Potrafił zniknąć w lesie na kilka dni.
Po sezonie polowań Szymon wykonywał różne prace u sąsiadek. Kopał ogród, stolarzył, reperował maszyny. Zarobione pieniądze wydawał od razu na alkohol.
Po pijackich ciągach Szymon szedł do lasu spuchnięty, chory, wstydliwy. Po kilku dniach wracał z koszem pełnym grzybów, jagód, ryb, orzechów. Sprzedawał za grosze, a potem przepijał wszystko. Pijak pomagał także Hannie za opłatą. Teraz, gdy płot runął, znowu musiała skorzystać z jego pomocy.
Z psem trzeba będzie poczekać westchnęła Hanna Stefania. Trzeba zapłacić Szymonowi za płot, a pieniędzy mało.
Szymon przyszedł niez pustymi rękami. W jego plecaku oprócz narzędzi coś się poruszało. Uśmiechnął się i zawołał babcię Hanię.
Zobacz, kogo ci przyniosłem. Otworzył plecak.
Staruszka podeszła i wymacała puszystą główkę.
Szymonie, naprawdę przyniosłeś mi szczeniaka? zdziwiła się.
Najlepszego z najlepszych. Czysta rasa, babciu.
Szczeniak piszczał, próbując wyjść z plecaka. Hanna zmartwiła się:
Ale ja nie mam pieniędzy! Starczy mi tylko na płot!
Nie będę go przecież zabierał z powrotem, babciu! odparł Szymon. Nawet wiesz, ile tysięcy złotych zapłaciłem za tego psa?
No i co robić? Musiała popędzić do sklepu, gdzie sprzedawczyni dała jej pięć butelek wódki na kredyt i wpisała nazwisko do książki dłużników.
Do wieczora Szymon skończył płot. Babcia Hanna nakarmiła go porządną obiadem i nalała kieliszek. Pijak, rozbawiony trunkiem, zaczął wykładać, wskazując na szczeniaka zwiniętego przy piecu.
Trzeba go karmić dwa razy dziennie. Kup mu mocny łańcuch wyrośnie silny i zdrowy. Znam się na psach.
Tak w domu Hanny pojawił się nowy mieszkaniec Tusek. Staruszka pokochała szczeniaka, a ten odwdzięczał się oddaniem. Zawsze, gdy Hanna wychodziła na podwórko, by go nakarmić, radośnie podskakiwał, gotów lizać gospodynię. Tylko jedno ją martwiło pies wyrósł olbrzymi, jak cielak, a szczekać się nie nauczył. To smuciło Hannę Stefanię.
Ojej, Szymonie! Ty łotrze! Wcisnąłeś mi bezużytecznego psa.
Ale nie mogła wygnać tak dobrego stworzenia. Nawet nie musiał szczekać. Sąsiednie psy bały się nawet obszczekać Tuska, który w trzy miesiące wyrósł prawie do pasa Hanny.
Pewnego razu do wsi wpadł Mateusz, miejscowy myśliwy, kupić żywność, sól i zapałki. Zbliżał się zimowy sezon, myśliwi spędzali długie miesiące w lasach. Przechodząc koło domu Hanny, znieruchomiał, widząc Tuska.
Babciu Haniu! wykrzyknął. Kto pozwolił trzymać wilka na wsi?
Hanna przestraszona położyła dłonie na piersi.
O rany! Co za głupota! Ten oszust Szymon mnie nabrał! Powiedział, że to rasowy owczarek…
Mateusz poważnie poradził:
Babciu, trzeba go wypuścić do lasu. Inaczej źle się skończy.
Staruszka zapłakała. Ciężko było rozstać się z Tuskiem! Był dobry, łagodny, choć wilk. Ale ostatnio stał się niespokojny, szarpał łańcuch, rwał się na wolność. Ludzie na wsi bali się go. Nie było wyboru.
Mateusz zawiózł wilka do lasu. Tusek pomachał ogonem i zniknął w kniei. Nikt go więcej nie widział.
Hanna tęskniła za pupilem i przeklinała Szymona. Ten żałował, bo miał dobre zamiary. Kiedyś, błądząc po lesie, natknął się na trop niedźwiedzia. Z daleka usłyszał żałosne piski. Chciał odejść, bo tam gdzie młode, tam niedźwiedzica. Ale dźwięk był inny niż niedźwiedzi.
Rozgarniętym krzakami zobaczył norę. Obok martwa wilczyca, a wokół porozszarpywane wilczki. Pewnie niedźwiedź zaatakował legowisko. Przeżył tylko jeden malec, schowany w norze.
Szymon żałował sieroty, zabrał go, a potem podrzucił Hannie, żeby się nim zajęła. Myślał, że jak wilk podrośnie, sam rzuci się w las, a on w tym czasie znajdzie babci prawdziwego psa. Wszystko zepsuł Mateusz.
Szymon przez kilka dni kręcił się koło jej domu, wstydząc się wejść. Na zewnątrz szalała zima. Hanna paliła w piecu, by nie zmarznąć.
Nagle ktoś zapukał. Staruszka pośpieszyła do drzwi. Na progu stał mężczyzna.
Dobry wieczór, babciu. Przyjmiesz mnie na noc? Szłem do sąsiedniej wsi, ale się zgubiłem.
Jak ci na imię, kochanie? Słabo widzę.
Borys.
Hanna zmarszczyła brwi.
Chyba u nas nie ma żadnych Borysów…
Nie mieszkam tutaj, babciu. Kupiłem niedawno dom. Chciałem zobaczyć, ale samochód ugrzązł, musiałem iść piechotą, a tu śnieżyca.
To kupiłeś dom po ś.p. Kazimierzu?
Mężczyzna kiwnął głową.
Dokładnie tak.
Hanna zaprosiła nieznajomego do domu, postawiła czajnik. Nie zauważyła, jak łakomie patrzy na starą komodę, w której wieśniacy trzymali pieniądze i kosztowności.
Gdy babcia krzątała się przy kuchni, gość zaczął szperać w komodzie. Hanna usłyszała zgrzyt drzwiczek.
Co robisz, Borysie?
No, była reforma! Pomagam ci pozbyć się starych pieniędzy.
Staruszka spoważniała.
Kłamstwo. Nie było żadnej reformy! Kim jesteś?!
Mężczyzna chwycił nóż i przyłożył do jej brody.
Milcz, babko. Wyciągaj pieniądze, złoto, żarcie!
Hannę ogarnął strach. Przed nią stał przestępca, który ukrywał się przed policją. Teraz jej przyszłość wisiała na włosku…
Nagle drzwi się otworzyły. Do pokoju wpadł olbrzymi wilk i rzucił się na bandytę. Ten krzyknął, ale gruby szalik uratował go przed ugryzieniem. Rabuś chwycił nóż i skaleczył wilka w bark. Tusek odskoczył, a złodziej wtedy uciekł.
W tym momencie do domu szedł Szymon, chcąc przeprosić. Zobaczył jak jakiś człowiek z nożem biegnie przez podwórko, przeklinając wszystko. Szymon wbiegł do Hanny, gdzie na podłodze leżał zakrwawiony Tusek. Szymon od razu zrozumiał, pobiegł do dzielnicowego.
Złodzieja złapano. Skazano go na kolejne lata więzienia.
A Tusek stał się bohaterem wsi. Ludzie przynosili mu jedzenie, pozdrawiali go. Wilka nie przywiązywano, był wolny, ale zawsze wracał do Hanny, przychodził z Szymonem po leśnych wyprawach.
Pewnego dnia zobaczyli przed domem czarnego suva. Ktoś rąbał drewno na podwórku. To był syn Hanny Eugeniusz. Widząc starego znajomego, rozpostarł ramiona.
Wieczorem wszyscy zasiedli do stołu, a Hanna promieniała szczęściem. Eugeniusz namówił ją do wyjazdu do miasta na operację oczu, by odzyskała wzrok.
No trudno… westchnęła staruszka. Latem przyjedzie wnuk, chcę go zobaczyć. Szymonie, popilnuj domu i Tuska, dobrze?
Szymon kiwnął głową. Tusek ułożył się przy piecu, zadowolony opuścił głowę na łapy. Jego miejsce było tu, blisko przyjaciół.
Patrząc na wszystko, doceniłem, że nie każda strata jest końcem. Czasem to, co z pozoru nam nie pasuje, potrafi uratować życie i odzyskać to, co najcenniejsze rodzinę i poczucie, że nie jesteśmy sami. Bo dobro zawsze wraca, czasem pod postacią wilka.
