Regina, emerytka z małej wsi na Mazurach, wiodła spokojne, leniwe życie. Jej dni upływały na pieleniu ogródka, doglądaniu kurek i rozmowach z sąsiadką Jadwigą o świeżych jajach i zmianach pogody. Jednak jej ciszę przerywał niepokój płynący z miasta, gdzie mieszkał jej syn z rodziną.
Jej wnuk, Marek, był z natury spokojny i cichy, miał dobre oceny w liceum, lecz postanowił nie iść na studia, tylko zaciągnąć się do pracy w fabryce sprężyn pod Olsztynem. Wkrótce się ożenił, urodził mu się syn, lecz świat zaczął prześlizgiwać mu się przez palce, gdy Marek popadł w alkoholizm.
Wieczorami znikał w szemranych miejscach, wracał z oczami szklanymi jak jeziora. Rodzinne kłótnie wypełniały mieszkanie echem, a małżeństwo wisiało na włosku. W trosce o los Marka i pragnąc ocalić rodzinę, Regina zaproponowała wnukowi schronienie pod strzechą jej starej chaty krytej dachówką. Wierzyła, że nowa przestrzeń na wsi odmieni go, a jej cicha obecność ulży samotności starości oraz sprawi, że dom znów ożyje śmiechem i rozmową.
Początkowo zmiana miejsca rzeczywiście pomogła. Marek wyhamował, żona jego odetchnęła z ulgą, wszyscy razem kopali ziemniaki i sadzili cebulę. Zdawało się, że dramat już ich omija, lecz po miesiącu wszystko znów poczęło się sypać. Marek powrócił do dawnych przyzwyczajeń, zaraz potem żona uciekła z dzieckiem do swojej matki. Marek się nie przejąłwkrótce znalazł nową partnerkę, Wandę, z którą pił i spędzał dnie pod kocykiem, nie zważając na stareńką Reginę.
Nagle nadciągnęły ciemne chmury: otworzyły się drzwi przed windykatorami, którzy chcieli odzyskać długi Marka. Ten nawet pożyczył pieniądze od przyjaciółki Reginy, pani Leokadii, doprowadzając ją do łez i bezsenności. W końcu przekonał babkę, by przepisała mu dom, zostawiając ją na łasce losu w ciasnym pokoiku, zastraszoną, by nie odeszła na bruk. Marek i Wanda teraz żerowali na jej emeryturze, a dom spowijała coraz większa cisza.
Pewnego wieczoru, gdy w kącie skrzypiała stara szafa, Regina powiedziała z rezygnacją patrząc w okno: Piekło po śmierci mnie nie przerazi, bo już tu je widziałam. Para snuła plany o własnym interesie i poszli po kredyt do banku na nowe życie. Lecz w tej nierealnej wsi, gdzie czas płynie jak Wisła pod lodem, Regina wiedziała: jeśli coś się nie uda, wylądują wszyscy na ulicy, a jej samotność rozciągnie się aż po horyzont, mieniąc się w snach jak zmęczone światła ulicznych latarni.
