Awaria systemu
Niedziela, rano.
Weronika, jesteś w domu?
Damian, przecież zawsze jestem w domu w niedzielę rano. Ty to wiesz.
To otwórz proszę drzwi.
Zajrzałam przez wizjer, trzy sekundy patrzyłam, jakby się mogło coś zmienić. Mój brat stał na korytarzu w rozpiętej kurtce, przy nogach duże torby, twarz miał taką, jakby dopiero co przegrał ważny zakład. Za nim dwa dziecięce sylwetki jedna wyższa, jedna niższa. Zamknęłam na sekundę oczy, otworzyłam dalej tam byli.
Przekręciłam zamek.
Dzień dobry powiedział Damian i posłał mi ten swój uśmiech z dzieciństwa. Taki, co oznacza, że zaraz poprosi o przysługę.
Nie odpowiedziałam automatycznie.
Przecież nic nie powiedziałem.
Tak się uśmiechasz. To nie.
Tymek przecisnął się z impetem i spojrzał na mnie z dołu. Sześciolatek z rozczochraną czupryną i sznurówką, która wlokła się po panelach dębowych. Obok Lenka trzymała w rękach pluszowego zajączka z jednym uchem przyglądała mi się tym swoim dziwacznym, spokojnym dziecięcym zaciekawieniem, które u czterolatków znaczy tylko jedno: nie boję się świata.
Spojrzałam na parkiet. Jasny dąb, podłoga Nordic od Estelli, zaledwie trzy miesiące temu położona przez pana Andrzeja, na którego czekałam półtora miesiąca. Na sznurówce Tymka coś brązowego. Nie chciałam wiedzieć co.
Wchodźcie, tylko zdejmijcie od razu buty powiedziałam.
Mieszkanie na ósmym piętrze w nowym apartamentowcu Północna Korona to miało być moje największe osiągnięcie. Nie stanowisko menadżera w firmie Wnętrza i Inspiracje, nie auto, nie konto bankowe. Mieszkanie. Sto cztery metry, trzy metry wysokości, okna do podłogi, widok na miejski park. Przez dwa lata kompletowałam wyposażenie, dobierałam lampy, zasłony dokładnie ten niebieski, co wieczorem robił się prawie szary. Sofa Estella szara, szeroka, z wysokim oparciem. Stolik dębowy, z lekką rysą, którą sprzedawca nazwał charakter drewna, na początku chciałam go oddać, potem się przyzwyczaiłam i nawet polubiłam. Żadnych zbędnych rzeczy, żadnych bibelotów na parapecie. Kosmetyki BellaVis ułożone według rozmiaru w łazience, ręczniki w jednym kolorze, takie same drewniane wieszaki w szafie.
Wszystko na swoim miejscu. Cisza prawdziwa, miejska cisza na ósmym, gdy słychać tylko szum lodówki Livington i czasem deszcz o szybę.
Damian postawił torby w korytarzu. Dzieci zdjęły buty. Tymek od razu macał białą ścianę.
Tymek upomniałam.
Co?
Ręce.
Popatrzył na dłoń, potem na ścianę, znów na mnie.
Co z rękami?
Wzięłam głęboki oddech trzy sekundy, potem wydycham powoli. Tak mnie uczyli na szkoleniu antystresowym.
Damian powiedziałam mów szybko.
Przeszedł do kuchni, usiadł na wysokim krześle przy barze, splecionymi rękami na blacie. Kapitulacja.
Z Martą jedziemy do uzdrowiska. Osiem dni. Musimy porozmawiać, wiesz? Bez dzieci to niemożliwe.
Nie macie innych opcji?
Mama w sanatorium do piątku, wiesz. Rodzice Marty na wsi, tam kwarantanna, dzieci nie można. Weronika, proszę cię o osiem dni.
Osiem dni powtórzyłam.
No, może dziewięć. Wrócimy w przyszłą niedzielę.
Z salonu dobiegł hałas. Cichy, lecz jednoznaczny coś spadło.
Lenka, niczego nie ruszaj! zawołał Damian nawet się nie odwracając.
Damian zaczęłam spokojnie, bo cichy głos działa lepiej, tego też mnie nauczyli. Pracuję z domu. W środę mam ważną wideoprezentację dla klientów z trzech miast. Nie znam się na dzieciach, nie wiem, co jedzą, czym się zająć, jak ich położyć spać.
Wszystko jedzą, oprócz cebuli. Tymek nie jada pomidorów. Mówić im możesz wszystko. Lenka śpi z zającem, Tymkowi poczytaj bajkę przed snem, książka w torbie.
Damian…
Weronika spojrzał na mnie, i poczułam coś pomiędzy żalem a zmęczeniem nie do przezwyciężenia. Gdy nie wyjedziemy teraz nie wiem, co będzie z nami. Rozumiesz? Po prostu nie wiem.
Milczałam. Za oknem biała jak mleko chmura sunęła wolno nad parkiem.
Osiem dni zgodziłam się w końcu.
Dziękuję.
Nie dziękuj przedwcześnie. Nie obiecuję, że nie zadzwonię za trzy godziny.
Będę pod telefonem. Marta też.
Damian wyszedł szybko, za szybko jak ktoś, kto boi się być zatrzymany. Pocałował dzieci w głowy, rzucił coś o cioci Weronice, najfajniejszej, zostawił na barze kartkę z instrukcjami swoimi dużymi, krzywymi literami i już po piętnastu minutach zamknęły się za nim drzwi.
Zostałam w przedpokoju sama.
Tymek i Lenka patrzyli na mnie.
Patrzyłam na nich.
No? powiedziałam.
No odpowiedział Tymek.
Głodni jesteście?
Chcę sok oznajmiła Lenka.
Jaki?
Pomarańczowy.
Pomarańczowy? (Z wahaniem) Sok pomarańczowy?
Nie. Taki, co jest pomarańczowy. Kolor.
Otworzyłam lodówkę. W środku dwie wody mineralne, pojemnik z warzywami, naturalny jogurt BellaVis, rozlana butelka białego wina. Soku dla dzieci nie było. Nigdy o tym nie myślałam po prostu nie miałam powodu.
To idziemy zaraz do sklepu oznajmiłam.
Super! Tymek krzyknął tak, że echo poniosło się po suficie. Trzy metry wysokości świetnie rezonują.
Skrzywiłam się.
Sklep był tuż obok, pięć minut piechotą. W tym czasie Lenka zgubiła zająca cztery razy, Tymek wcisnął wszystkie guziki w windzie, w tym domofonu, i opowiedział mi niezwykłą historię o chłopcu z jego zerówki, Maćku, który pluje przez zęby na dwa metry. Teraz wiem już o Maćku więcej niż chciałam.
W sklepie kupiłam cztery soki różne, mleko, chleb, jogurty z truskawką, makaron, mielone kotlety, jabłka, banany i ciastka w kolorowym opakowaniu, które Tymek wrzucił do koszyka, gdy oglądałam sery. Nie kłóciłam się. To była mała kapitulacja, na którą nie pozwoliłabym sobie tydzień wcześniej.
Pierwszy dzień był względnie spokojny. Pomijając to, że Lenka rozlała sok pomarańczowy na stolik, a Tymek wbiegł z impetem w futrynę tak, że ryczał pięć minut. Nie umiałam ich uspokoić. Dałam Tymkowi wodę i powiedziałam, że przejdzie mój standardowy tekst dla dorosłych. I podziałało. Tymek wypił, pociągnął raz i już bawił się tabletem, który Damian wsadził do torby.
Spać nie poszli ani o dziewiątej, ani dziesiątej, ani o wpół do jedenastej. Wtedy przeczytałam Tymkowi dwa razy bajkę o misiu szukającym malin, bo poprosił o powtórkę. Lenka usnęła na sofie, tuląc zająca. Popatrzyłam na nią kilkanaście sekund, ostrożnie przeniosłam na łóżko w pokoju gościnnym. Była lekka jak małe słoneczko. Nie obudziła się.
W kuchni nalałam sobie melisę do kubka z Livingtona, odpaliłam laptopa. Trzy dni do prezentacji. Musiałam zaktualizować dwa slajdy i przećwiczyć wstęp.
Siedziałam w ciszy kuchni, piłam ziołowy napar i nie mogłam się skupić.
Drugi dzień zaczął się dokładnie o 6:37 pamiętam, patrzyłam na telefon Livington w chwili, gdy z salonu dobiegł rumor.
Tymek wstał pierwszy i uznał, że z poduszek sofy Estella zrobi bazę. Cztery poduszki na ziemi, koc też, Tymek w centrum wcinał ciastka wyłowione z drugiej półki szafki. Okruchy na całej podłodze.
Dzień dobry powiedział, cały z siebie zadowolony.
Dzień dobry odpowiedziałam.
Umiesz robić pankejki?
Raczej racuszki.
Takie okrągłe z syropem klonowym?
Nie mam syropu klonowego.
Szkoda.
Ugotowałam kaszę gryczaną. Jem bez protestów. Lenka pojawiła się po ósmej, z zającem i zaspanymi oczami, wspięła się na stołek.
Chcę kasz, jak Tymek wymruczała.
Pomyślałam: nie jest źle.
Katastrofa zdarzyła się we wtorek, o czternastej.
Siedziałam przy biurku, dopracowywałam prezentację. Dzieci bawiły się w łazience pozwoliłam im puszczać papierowe stateczki, które Tymek wyczarował z rachunków znalezionych w mojej szafce. Był spokój, a woda w wannie uznałam za najmniej szkodliwą frajdę.
Po dwudziestu minutach spokoju już nie było.
Najpierw skończyłam slajd. Dopiero potem zobaczyłam, że spod drzwi łazienki sączy się coś błyszczącego po kaflach korytarza.
O nie westchnęłam tym tonem, który pojawia się wtedy, kiedy jest już za późno.
Kran odkręcony na maksa, dzieci zaabsorbowały się tak, że w pewnej chwili po prostu wyszły zobaczyć bajki. Zlew zatkany flotą papierowych statków, okręt flagowy skutecznie wszystko blokował. Woda lała się już przez brzeg dobre dziesięć minut.
Zakręciłam kran. Popatrzyłam na podłogę. Zamknęłam na chwilę oczy.
Po dwudziestu minutach zadzwonił dzwonek. Zbierałam akurat wodę ścierką i myślałam, że moje pantofle z BellaVisu raczej już nie odchną.
Kto tam? spytałam.
Sąsiad z siódmego.
Otworzyłam na korytarzu facet po czterdziestce, wysoki, lekko rozczochrany, w domowych jeansach i granatowym swetrze. Spokojna twarz, w ręku telefon, ekran skierowany w moją stronę zdjęcie sufitu z wielką, jeszcze rozmytą plamą koło żyrandola.
Jestem Andrzej. Siedemdziesiąt dwa.
Weronika. Osiemdziesiąt cztery. Westchnęłam. Wiem, co się stało. Dzieci.
Rozumiem. Schował telefon. Pomóc?
Patrzyłam. Czekałam na: że nie do pomyślenia, że zgłosi zarządcy, że trzeba będzie oddać kasę. Byłam gotowa do rozmowy, w końcu w pracy to robiłam.
Powiedział pan pomóc? upewniłam się.
Ma pani sporo wody na podłodze, z tego co słyszę. Mam budowlaną suszarkę i dobrą mopkę. Serio, mopkę z mega wyciskaniem.
Zza pleców wygląda Tymek.
Ty mieszkasz pod nami? Przez nas masz mokro?
Przez was zgodził się Andrzej. A ja się spięłam ale on nie dorzucił żadnej złośliwości. Tylko się lekko pochylił. Stateczki dobrze pływały?
Świetnie! aż się ożywił Tymek. Był lotniskowiec!
No proszę.
Proszę wejść pozwoliłam, bo już sensu nie było się stawiać.
Godzina minęła mi jak we śnie. Andrzej naprawdę pomagał zebrał wodę z podłogi łazienki i korytarza, bez gadania, czasem kazał Tymkowi ścierać razem z nim, co Tymek potraktował jak ważne zadanie. Lenka wskazywała, gdzie jeszcze jest mokro prawidłowo zresztą.
Sufit mocno ucierpiał? wyjęczałam.
Trochę. Stara farba i tak odchodziła. Plama wyschnie.
Za remont zapłacę.
Zobaczymy machnął ramionami. I to zobaczymy znaczyło po prostu będzie jak będzie. Długo pani z dziećmi?
Drugi dzień.
Pani własne?
Siostrzeniec i siostrzenica. Nie nie mam dzieci.
Pokiwał głową. Popatrzył na Tymka, który już przestawił się mentalnie i kręcił pilotem od telewizora.
Rozumiem stwierdził. To rada: zabezpieczyć odpływ specjalną nakładką. W każdym sklepie budowlanym są. I nie otwierać kranu za mocno.
Zapiszę sobie.
Powodzenia. Zwinął mopkę. Na progu odwrócił się jeszcze. Jak coś, jestem na siódmym. Bez skrupułów proszę pukać.
Czemu pan taki spokojny? wyrwało mi się. Nie planowałam.
Zastanowił się sekundę.
A co miałem zrobić? Krzyczeć? Sufit nie wyschnie szybciej od tego.
Wyszedł. Oparłam się o drzwi. Słońce chyliło się już ku zachodowi. W kuchni Lenka domagała się połowy ciastek, które zostały Tymkowi. Tymek protestował.
Weszłam do kuchni i podzieliłam ciastka po równo. Bez słowa.
Oboje spojrzeli z szacunkiem.
Środowy ranek poświęciłam na próbę prezentacji. Dzieci w salonie, bajka na tablecie, na stole pokrojone jabłka i krakersy wszystko pod kontrolą.
Prezentacja online zaczęła się o jedenastej. Siedziałam w swoim biurze, laptop, słuchawki na uszach, marynarka na T-shircie. Siedem osób podłączonych z trzech miast dyrektor oddziału w Gdańsku, dwójka klientów z Poznania, regionalny przedstawiciel z Krakowa.
Pierwszy kwadrans poszedł świetnie. Przeprowadziłam ich przez nową kolekcję Estella, opisałam ceny. Odpowiedziałam na dwa pytania.
W szesnastej minucie otworzyły się drzwi od gabinetu.
Ciocia Werka! Lenka wolała prawie na cały blok, nie tylko na siódme piętro Tymek zabrał mojego zająca!
Lenka powiedziałam cicho, bardzo wyraźnie pracuję.
On mówi, że zając jest brzydki!
Jest brzydki! dobiegało z salonu.
Proszę państwa, przepraszam na moment powiedziałam do kamery z uprzejmym uśmiechem człowieka, który sytuację kontroluje.
Nacisnęłam pauzę, wyszłam do salonu. Tymek trzymał zająca za drugie ucho, Lenka za brzuszek oboje przeciągali w przeciwne strony.
Puśćcie zająca poleciłam. Oboje.
Puścili. Lenka od razu przytuliła go do piersi.
Tymek westchnęłam możesz oglądać bajki w ciszy?
Skończyła się bajka.
Włącz kolejną.
Jaką?
Byle jaką, co się teraz włącza.
Tam jest reklama.
Popatrzyłam na niego. Spojrzał na mnie. Wzięłam pilot, znalazłam bajki, zostawiłam na dziecięcym kanale i wróciłam do biura.
Kolejne osiem minut spokoju. Potem zapukał Tymek i wszedł cicho pod biuro. Siedział i patrzył.
Nie przerywając prezentacji zerkałam. Nie wychodził.
Muszę do toalety oświadczył do kamery dość wyraźnie.
Najpierw roześmiał się gdański dyrektor, potem reszta. Poczułam, że się rumienię. Nowe uczucie nie pamiętam, kiedy ostatni raz.
Wiesz, gdzie jest łazienka powiedziałam.
Wiem. Tylko chciałem powiedzieć.
Idź, proszę.
Wyszedł. Wracam do slajdów. Atmosfera typowo biznesowa przepadła, ale zyskałam sympatię poznański klient od razu przyznał, że ma trójkę dzieci, regionalny z Krakowa z zainteresowaniem dopytał o ofertę Estelli. Umówiliśmy kolejną rozmowę.
Zamknęłam laptop, chwilę siedziałam bez ruchu.
Potem poczułam coś dziwnego nie byłam zła. A spodziewałam się, że powinnam.
Przygotowałam dzieciom kanapki z serem. Tymek przyznał, że są smaczne. Lenka zjadła pół, zajęta szeptem do zająca.
O czwartej znów dzwonek.
Przyniosłem nakładkę do odpływu powiedział Andrzej. Przezroczysty woreczek z gumową zaślepką.
Specjalnie Pan szedł?
I tak musiałem po chleb.
Proszę wejść.
Nie planowałam zapraszać, po prostu to powiedziałam. Zdjął buty już w progu, natychmiast pojawił się Tymek z okrzykiem:
To ten pan, co nam pomógł!
Ten właśnie potwierdził Andrzej.
Już masz sucho? Sufit wyschnął?
Prawie. Jeszcze dwa dni i będzie.
Dobrze uznał Tymek i wyglądał na zadowolonego. Umiesz grać w Jengę? Mam w torbie, tata spakował!
Jasne.
Chodź, przyniosę.
I tak Andrzej wylądował na podłodze przy stoliku Estelli, ze stertą drewnianych klocków, Tymkiem i Lenką po bokach. Lenka zasad nie łapała, ale bardzo chciała być, więc siedziała obok ze swoim zającem kibicem. Andrzej grał poważnie, z respektem nawet do dziecięcych konkurencji i to dzieci chyba czuły.
Stałam niby w kuchni, niby coś szykowałam na kolację, ale w istocie patrzyłam.
Ostrożnie Andrzej mówił do Tymka ten boczny łatwiej wyciągnij.
Skąd wiesz?
Wieża zawsze ma słaby punkt. Trzeba znaleźć.
W życiu też tak jest? zapytał Tymek z dziecinną powagą.
Andrzej się zastanowił.
W życiu podobnie powiedział.
Zjedli razem kolację. Miał zostać tylko chwilę. Pomógł przewrócić kotlety, pokroił chleb, bo zauważył, że kroję krzywo i mogę zrobić gorzej, a on odkroił równo może to zuchwałe, ale rzeczywiście jego chleb był lepszy.
Długo pan tu mieszka? spytałam.
Trzy lata. Pani rok. Widziałem, jak meble przywoziliście.
Pan spostrzegawczy.
Po prostu tak wyszło akurat szedłem do pracy.
Gdzie pan pracuje?
W pracowni architektonicznej. Jestem konstruktorem, od konstrukcji nośnych. Nuda totalna.
Czemu nuda?
Nikt nie pyta konstruktora, czy jest ładnie. Liczy się tylko czy trzyma.
To przecież ważniejsze powiedziałam.
Spojrzał na mnie tak, jakby spodziewał się innej odpowiedzi.
Pewnie przyznał.
Dzieci poszły spać po dziewiątej bez sprzeciwu. Andrzej wypił herbatę do końca, podziękował, podniósł się.
Dobranoc powiedział w przedpokoju.
Dobranoc. Dziękuję za wszystko. Zwłaszcza za to, że się pan wtedy nie wkurzył.
Spojrzał dłużej niż zwykle.
Dobrze sobie pani radzi, jak na pierwszy raz.
Skąd pan wie, że pierwszy?
Bo inaczej nie miałaby pani miny kogoś, kto niesie kryształowy wazon i boi się, że upuści.
Zaśmiałam się. Szczerze, niegrzecznie. Dziwne uczucia.
Wyszedł. Oparłam się o drzwi. Na wieszaku wisiała dziecięca kurtka Lenki, niebieska z misiem na guziku; obok Tymka. Moja kurtka osobno jakby musiała.
Czwartek i piątek były już inne. Coś się przestawiło. Przestałam podskakiwać przy każdym hałasie. Rytuał śniadaniowy stawał się codziennością. Lenka lubiła siedzieć przy mnie, gdy pracowałam cicho rysowała w nowym notesie, który jej dałam. Rysunki były o rodzinie zająców, dużo ich było, każdy z imieniem.
To mama zając tłumaczyła, nie przerywając mazania. To tata zając. A to mały zając, to Guzik.
Czemu Guzik?
Bo jest okrągły i mały.
Logiczne.
W piątek Andrzej znów zapukał tym razem z grą planszową Miasta świata, wygrzebaną ponoć z własnej piwnicy. Gra jeszcze z PRLu albo początku wolnej Polski. Dzieci miast nie znały, ale podniecenie miały ogromne.
Skąd ona? spytałam.
Z mojego dzieciństwa. Paru rzeczy po prostu nie rzuciłem.
I dobrze.
Siedzieliśmy na podłodze, bo przy stoliku nie starczało miejsca. Parkiet Nordic był chłodny, gładki. Lenka przysnęła wtulona pod moje ramię a kiedy to się stało nawet nie zauważyłam.
Andrzej zauważył, nic nie powiedział.
W sobotę poszliśmy do parku. Pomysł Andrzeja nie protestowałam. To ten sam park, co widzę z okna. Tymek znalazł kałużę i przeszedł przez cały środek mimo moich ominiesz!. Mokre buty niosłam w reklamówce, Tymek maszerował w skarpetkach, też mokrych i wcale mu to nie przeszkadzało.
Nie martwi cię to? spytałam.
Co?
Że masz mokre buty.
Wyschną.
Jesteś jak pan Andrzej powiedziałam. Za późno, by cofnąć słowa.
Andrzej jest spoko. stwierdził Tymek. Ciociu Werka, to twój przyjaciel?
To mój sąsiad.
To to samo?
Nie.
Czemu?
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Z tyłu Andrzej niósł Lenę na barana, tłumaczył jej coś o liściach, Lenka słuchała z miną, jakby była na wykładzie.
W niedzielę wieczorem zadzwonił Damian. Głos inny niż tydzień temu cieplejszy, wyższy.
Jak dzieciaki?
Noszą się odpowiedziałam. Tymek złamał tradycję i przeszedł przez kałużę, Lena narysowała czterdzieści siedem zająców.
Damian się roześmiał.
Dajesz radę.
Cóż A u was?
Lepiej zawiesił głos. Dużo lepiej. Dziękujemy ci.
No to dobrze powiedziałam. Naprawdę dobrze.
Drugi tydzień był już lekki. Wiedziałam, że Tymek nie lubi pomidorów, ale zupę pomidorową zjada pod warunkiem, że się nie powie, co to. Wiedziałam, że Lena przed snem domaga się okna tylko na szczelineczkę. Że o wpół do ósmej oboje się robią marudni i nie ma sensu dyskutować lepiej proponować sen. Małe wiedze, które przychodzą same, bez instrukcji.
Andrzej wpadał co wieczór. Czasem coś przynosił, czasem tylko siadał. Gadaliśmy o pracy, mieście, książkach. Zaczytywał się, co mnie zaskakiwało u człowieka od konstrukcji. Ja dawno nic nie czytałam poza materiałami do pracy.
Co pani czyta teraz? spytał raz.
Nic. Tylko praca od pół roku.
To się nie liczy.
Wiem.
Przyniosę coś?
Przynieś.
Przyniósł powieść autorki japońskiej, historię kobiety, która po śmierci matki rozbiera na kawałeczki jej rzeczy i odkrywa, że jej nie znała. Czytałam po pół godziny wieczorem po tym, jak dzieci usnęły. To była najlepsza część dnia.
W czwartek, w drugim tygodniu, Tymek poprosił, żebym pokazała gdzie pracuję.
Zgłupiałam.
Tu przecież, w biurze.
Wiem, ale tak pokaż.
Chodź.
Stanął w drzwiach i patrzył komputer, sterta katalogów Estelli, kaktus na parapecie.
Jesteś szczęśliwa? zapytał.
Słucham?
No, w pracy.
Tak chyba. Lubię pracę.
Tata mówi, że trzeba tak pracować, żeby siebie lubić. Inaczej po co.
Tata mądry.
Tak jest. Zastanowił się. Ciociu Werka, a czemu mieszkasz sama?
Tak wyszło.
Nie chciałaś z kimś mieszkać?
Przywykłam już być sama. Było dobrze.
Było?
Zamilkłam.
Tak. Było powtórzyłam.
Ostatni dzień przyszedł zaskakująco szybko. Damian wpadł w niedzielę około pierwszej. Z Martą, wyglądała na spokojniejszą niż od miesięcy. Uściskała dzieci dłużej niż zawsze, Lena kurczowo przytuliła się do niej trzy minuty.
Weroniko Marta aż westchnęła nie wiem, jak dziękować.
Nie trzeba.
Dzieci były grzeczne?
Były dziećmi uśmiechnęłam się. To dobrze.
Marta spojrzała zaskoczona jakby spodziewała się zarzutu.
Pakowanie trwało godzinę. Lena popłakała trochę na pożegnanie, przytuliłam ją i obiecałam, że przyjadą znów. Tymek pożegnał mnie uściskiem na serio, poważnie, aż rozśmieszył mnie i rozczulił zarazem. A potem wrócił i objął jeszcze raz, mocno i krótko.
Drzwi zamknęły się.
Zostałam w pustym korytarzu.
Nie było już kurtki Lenki. Moja wisiała sama.
W całym mieszkaniu była cisza.
W salonie poduszka przekrzywiona na sofie, bo Tymek rano siedział tutaj z tabletem. Na ziemi pod stolikiem kartka, którą Lena zapomniała rodzina zająców: mama, tata, mały Guzik, obok ja z żółtymi włosami, napis ciocia Werka.
Wzięłam rysunek. Długo patrzyłam.
Poszłam do kuchni, nastawiłam czajnik, nalałam wody do ulubionego kubka. Wszystko czyste, porządne, na miejscu. Tak, jak lubię.
Czekałam na ulgę. Tę euforię, która zawsze przychodziła po gościach, po integracjach, po każdej burzy w moim kalendarzu. Ulgę powrotu do swojej ciszy.
Nie poczułam tego.
Został tylko rysunek w dłoni i cisza, co brzmiała już inaczej. Nie jak spokój, tylko jak pauza po muzyce. Muzyka już ucichła, a jeszcze nie wiesz, czy to dobre, czy nie trwasz i słuchasz, że coś się zmieniło.
Siedziałam, piłam herbatę, patrzyłam na park.
Myślałam o Tymku, który zapytał, czy jestem szczęśliwa. O Lence, która zasnęła u mojego boku w piątek wieczorem, na parkiecie Nordic i nie ściągnęłam ramienia. O tym, jak wyglądało moje biuro, zanim Tymek poprosił pokazać, i po.
O Andrzeju.
O tym, jak kroił chleb równo. Jego spokoju, który nie był obojętnością, ale czymś jak solidność, jak żelbetonowa płyta pod domem. Że przychodził bez oczekiwań. Po prostu, był.
Przez dziewięć dni nie budziłam się nerwowa o pracę. Od lat tak nie miałam.
O szóstej wstałam, umyłam się, założyłam ulubiony granatowy sweter. Wzięłam telefon. Odłożyłam. Znów wzięłam.
Nie zadzwoniłam. Zjechałam windą na siódme, zadzwoniłam do siedemdziesiąt dwa.
Otworzył po paru sekundach, przyjrzał mi się uważnie. Nie zaskoczony, raczej obecny.
Pojechali powiedziałam.
Słyszałem, drzwi trzasnęły.
Zrobiło się cicho.
Możliwe.
Chce pan na herbatę? Czajnik już stygnie, ale nastawię jeszcze raz.
Zastanowił się sekundę.
Chcę odpowiedział.
Wracając, nastawiłam czajnik. Andrzej usiadł na wysokim stołku przy barze tak samo, jak wtedy Damian, tylko ta rozmowa była już zupełnie inna.
Wie pan powiedziałam dziś pierwszy raz od dziewięciu dni nie miałam żadnych obowiązków. Nie wiem, co z tym zrobić.
To dobrze czy źle?
Nie wiem. Po prostu. Szukałam słowa To nieznajome.
Przyzwyczai się pani do nowego nieznajomego.
Co to znaczy?
Kiedyś samotność też była nowa. Przywykła pani. Teraz nowe nienowe.
Mówi pan jak ktoś, kto przez coś takiego przeszedł.
Podniósł na mnie wzrok.
Byłem żonaty. Sześć lat. Potem nie. Trzy lata już nie.
Przykro mi.
Nie trzeba. To i tak zmierzało ku końcowi. Byliśmy dobrzy, ale nie dla siebie. Przerwał. Najtrudniejsza nie była samotność. Najtrudniejsza była cisza później. Kiedy się rozumie, że cisza kiedyś i cisza z kimś, to zupełnie inne rzeczy.
Patrzyłam w kubek.
Zawsze myślałam, że cisza to wolność. Że samotność to wybór.
Bywa. Ale wybór czasem się zmienia.
Pan zmienił?
W trakcie. Uśmiechnął się delikatnie. Pomagają mi w tym dzieci sąsiadów powodujące zalania.
Zaśmiałam się do prawdy szczerze.
Andrzeju
Tak?
Pan mi się Urwałam. Moment, w którym zwykle się cofałam. Tym razem nie. Podoba się pan. Chciałabym, żeby pan to wiedział.
Patrzył.
To dobrze odezwał się po chwili, głosem z odcieniem ciepła. Bo pani też. Myślałem o tym.
Od kiedy?
Od dnia, kiedy spytała pani o mój spokój. Nikt wcześniej nie pytał.
To dziwny powód.
Mam swoje powody.
Rozmawialiśmy długo. O pracy, mieście z dwóch pięter, o dzieciach, które zostawiły po sobie zająca i Lenkę na rysunku. Nie śpieszył się, ja nie przeganiałam.
Przy wyjściu wziął moją dłoń na sekundę.
Dobranoc, Weroniko.
Dobranoc.
Opierając się znów o drzwi, czułam, jak bardzo inna jest cisza. Ciepła, nie pusta.
Przeszłam do salonu, podniosłam rysunek Lenki i postawiłam na półce, podparty o wazon. Rodzina zająców patrzyła na mnie. I postać z żółtymi włosami rozpoznawalna.
Minął rok.
Mieszkanie się zmieniło. Nie bardzo, ale dla wtajemniczonych zauważalnie. Na najniższej półce kolorowe książki dziecięce ewidentnie zostawione po ostatnich odwiedzinach siostrzeńców. Na parapecie, obok kaktusa, trzy dodatkowe doniczki jedną sama sadziła Lenka i, oceniając po przelaniu, trochę przesadziła. Dwie kurtki na wieszaku w przedpokoju moja granatowa i szara męska.
Na stole w salonie katalog od Andrzeja rozłożony na konstrukcjach, obok kubek z niedopitą kawą i zakładkowana książka.
Stoję przy oknie, patrzę na park. Jesień już, brązy i miedzień. Kocham ten widok.
Brzuch już widać nieduży, piąty miesiąc. Codziennie trochę przywykam do tego, co wydawało się niemożliwe, a potem stało się oczywistością.
Drzwi się otwierają.
Są już w drodze Andrzej wchodzi do kuchni. Damian napisał, że jadą.
Czyli będą za pół godziny.
Dzwonił Tymek?
Trzy razy. Chciał wiedzieć, czy pozwolę na bajki na tablecie czy idziemy do parku.
I jedno i drugie przecież można.
Powiedziałam mu to.
Andrzej nastawia wodę. Przysiada obok mnie.
Jak się czujesz?
Dobrze. Nogi trochę puchną, ale dobrze.
Usiądź.
Stoję.
Weroniko.
No już uśmiecham się, zasiadam wygodniej. Wiesz, myślałam dziś rok temu, w tę niedzielę wyjechali. Stałam z czajnikiem w kuchni i czekałam na ulgę, że cisza wraca.
I?
Nie przyszła.
Pamiętam, przyszłaś do mnie.
Czekałeś?
Zamyślił się.
Nie wiem. Bardziej miałem nadzieję.
Rozlega się dzwonek natarczywie, po dziecięcemu, entuzjastycznie.
Tymek stwierdzam.
Dokładnie.
Otwórz, proszę, trudno mi się podnosić.
Andrzej idzie.
Ciocia Werka! tym głosem co zwykle przyjechaliśmy! Idziemy do parku? Już są liście? A urósł ci brzuch?
Tymek! Pozwól nam wejść! Damian zza pleców.
Już jestem.
Lenka wchodzi, rozgląda się, szuka mnie wzrokiem, podchodzi i obejmuje bez słowa mocno, dorosło. Wycofuje się i patrzy serio.
Ciociu Werka, a zając jest?
Jest. W pokoju gościnnym na półce.
Wiedziałam.
W przedpokoju wrzawa. Damian uścisnął Andrzeja, Marta opowiada mi o podróży, Tymek już zwiedza całe mieszkanie, bo słychać go po odgłosach. Coś znów spadło. Po chwili wraca z książką o misiu i malinach.
Zostawiłaś naszą książkę!
Trzymam dalej.
Będziesz czytać małemu?
Oczywiście.
Dobrze kiwa z powagą. Andrzej, idziemy do parku? Już są liście?
Są.
To chodźmy.
Najpierw herbata mówię. Potem park.
Zawsze tak mówisz.
I będę mówić.
No dobrze zgadza się Tymek i patrzy tym swoim spojrzeniem, które się nie zmieniło przez rok i długo jeszcze się nie zmieni. Ciociu Werka, jesteś szczęśliwa?
W mieszkaniu huczy radość: śmiech Marty, głos Lenki, nawołanie za zającem z sypialni, szum czajnika w kuchni, za oknem gwar miasta i jesień w parku. I brzuch, w którym ktoś mały i całkiem nowy już daje znać, że jest.
Patrzę na Tymka.
Jestem szczęśliwa odpowiadam.
