Tego dnia byłam w świetnym nastroju. To była rocznica ślubu moja i Marka. Poznaliśmy się na weselu naszych wspólnych znajomych, a rok później to my wzięliśmy ślub. Czułam się przy nim bardzo dobrze. Marek, podobnie jak ja, nie chciał mieć dzieci. Nie wierzyłam, że radością kobiety są dzieci, bo miałam już wystarczająco wiele, którymi musiałam się opiekować. Miałam czterech młodszych braci. Nasza matka zawsze była w pracy, więc do mnie należała opieka nad braćmi. Rodzina nie potrafiła tego zaakceptować, mówiła mi, że na starość zostanę sama, nie będzie kto miał mi podać szklanki wody…
Ale najważniejsze, że my oboje to akceptowaliśmy. Kiedy Marek dowiedział się, że nie chcę mieć dzieci, był szczęśliwy. Nie chciał, by w domu było głośno. A teraz, kiedy była nasza rocznica, ja ubrana w swoją ulubioną sukienkę, czekałam na męża. Spóźniał się, a mieliśmy iść do restauracji. Postanowiłam zadzwonić do niego, żeby dowiedzieć się, kiedy będzie:
– Gdzie jesteś?
– Czy kurier już przyszedł?
– Jaki kurier? Nie.
– Zadzwoń, jak przyjdzie.
Godzinę później zadzwonił dzwonek do drzwi. Kurier wręczył mi kopertę.
Kiedy ją otworzyłam, zobaczyłam podpisane dokumenty rozwodowe. Nie rozumiałam, co się dzieje. Może kurier się pomylił? Od razu zadzwoniłam do męża.
– O co chodzi? Czy możesz mi to wszystko wytłumaczyć?
– Dostałaś? Poznałem kogoś innego, mam nadzieję, że nie będziesz utrudniała rozwodu.
– Dlaczego? Co takiego się stało? – naprawdę nic z tego nie rozumiałam.
– Nie chciałeś dzieci, a ja poznałem kobietę, która za trzy miesiące da mi syna – i odłożył słuchawkę.
Minęło dwa lata, jestem już po rozwodzie, ale nadal nie doszłam do siebie. Dlaczego zrobił mi taką krzywdę w naszą rocznicę? I dlaczego powtarzał, że też nie chce mieć dzieci?
