Wiele kobiet na świecie uważa, że samotność jest bardzo niedobra. Szczęście jest wtedy, gdy ma się dużą rodzinę, mnóstwo problemów i zmartwień. Ja oczywiście się z tym nie zgadzałam. Całe życie żyłam swoimi, własnymi przyjemnościami. Nikt mnie o nic nie prosił, nie miałam żadnych zobowiązań. Po ukończeniu studiów, rozpoczęłam pracę w dużej firmie, która zajmowała się sprawami turystyki międzynarodowej. Pracowałam jako pilot wycieczek zagranicznych. Udało mi się zarobić sporo pieniędzy. Znalazłam wiele koleżanek, przyjaciółek, które również odnosiły sukcesy i były bogate.
Uważałam się za elegancką i zamożną kobietę, podróżowałam po całym świecie. W moim życiu byli mężczyźni, z którymi czułam się dobrze, ale kiedy już mnie denerwowali i miałam ich dość, po prostu rozstawaliśmy się. Przez całe życie nie myślałam o dzieciach, bo czy miałabym dla nich czas? Czy z zamożnej i zadbanej kobiety, umiałabym zmienić się w jedną z tych matek, które drżą na każdym drobiazgiem, związanym z dzieckiem? Bałam się takich obowiązków.
Czas leciał bardzo szybko, jestem już emerytką. Czuję się absolutnie samotna, teraz widzę, że źle pokierowałam swoim życiem. Nigdy nie wyszłam za mąż, nie miała tego w planie. Teraz, gdy jestem stara, żałuję, że nie miałam choć jednego dziecka. Najpierw nie chciałam, nie miałam ochoty, potem nie miałam czasu, a po latach, było już za późno na potomstwo. Kiedyś nie czułam, że szczęściem kobiety, jest zostać matką. Patrzę na moją siostrę, która ma dwoje dzieci i troje wnuków. Byłam bardzo zaparzona w siebie i nikogo nie słuchałam. Teraz naprawdę chcę zmienić swoje życie na lepsze. Pogodzić się z moimi krewnymi, spędzać czas z siostrzeńcami. Spotkać człowieka, który jest samotny jak ja i zbudować z nim udany związek. Może uda mi się to zrobić?
