Bardzo martwię się o moją siostrę, nie wiem jak jej pomóc. W dzieciństwie byłyśmy bardzo zżyte, dzieliłyśmy się wszystkim. Kasia przeniosła się do stolicy, gdy dostała się na studia i tam przydzielono jej akademik. Nigdy nie wróciła do rodzinnego miasta. W Warszawie znalazła pracę i wynajęła mieszkanie. Nie straciłyśmy jednak kontaktu. Często przyjeżdżała na wakacje, także dużo rozmawiałyśmy przez telefon. W wieku dwudziestu lat, wyszłam za mąż i urodziłam córkę. Rok temu, postanowiliśmy z mężem, przeprowadzić się do stolicy. Udało nam się wynająć mieszkanie, w tej samej dzielnicy, w której mieszkała moja siostra. Kasia miała już dwadzieścia siedem lat, ale przez cały ten czas, była sama.
Nie rozumiem, dlaczego nie potrafiła nawiązać kontaktu z mężczyznami, mimo że jest bardzo ładną kobietą. Ostatnio dowiedziałam się, że wreszcie zaczęła się z kimś umawiać. Na początku bardzo się ucieszyłam z tej wiadomości i zapytałam ją:
– Kiedy zamierzasz przedstawić mi swojego wybranka?
-Jeszcze nie – odpowiedziała tajemniczo moja siostra.
Spotkanie odbyło się miesiąc później, kiedy Wojtek z nią zamieszkał. Kasia zaprosiła mnie i mojego męża na kolację. Kiedy pierwszy raz zobaczyłam ukochanego siostry, opadła mi szczęka. Z jej opowiadań wiedziałam, że jej partner ma trzydzieści lat, ale wyglądał, jakby miał pięćdziesiąt.
Jego twarz zdradzała, że z pewnością jest uzależniony od alkoholu. Razem z mężem, patrzyliśmy na siebie w szoku. Później dowiedzieliśmy się, że Wojtek był bezrobotny i miał niedokończoną szkołę zawodową. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego moja wykształcona, piękna, inteligentna siostra, chciała być z kimś takim. Próbowałam z nią porozmawiać, ale krzyczała na mnie i żądała, żebym nie wtrącał się w jej życie. Powiedziała też, że chce mieć z nim dziecko, byłam przerażona. Obrzydzało mnie, że muszę z tym mężczyzną siedzieć przy jednym stole, a ona z nim mieszkała! Rozumiem, że możemy mieć z siostrą różne gusty, ale ten przypadek, jest nie do przyjęcia.
