Moja historia jest jak tysiące innych.
W pewnym momencie mojego życia, mój ojciec doszedł do wniosku, że życie rodzinne to nie jego bajka, zabrał kilka swoich rzeczy i przepadł. Pojawił się jeszcze tylko raz – na sprawie rozwodowej. Zostaliśmy sami tzn. ja dorastający chłopak i moja matka. Początki życia we dwójkę były trudne. Mamie ciężko było samej zarobić na nasze utrzymanie i często z tego powodu wpadała w złość. Po kilku miesiącach zmieniła pracę i więcej zarabiała, wtedy było nam łatwiej. I właśnie w tej nowej pracy poznała Zygmunta. Z początku to była taka luźna znajomość, ot kilka wyjść z kolegą z pracy, lecz Zygmunt szybko oczarował matkę i po niedługim czasie podjęli decyzję, że chcą być razem. Rozmowa, którą mama przeprowadziła ze mną, też była jak tysiące innych.
– Synu wiesz, że spotykam się z Zygmuntem? Otóż dojrzeliśmy do tego, by razem zamieszkać. On jest rozwodnikiem, swoje przeszedł. Po rozwodzie mieszkanie zostawił żonie i córce, mieszka teraz z rodzicami. Jakie jest twoje zdanie na ten temat?
Rozumiałem matkę. Była jeszcze całkiem młoda i miała prawo ułożyć sobie życie, więc tak jej też odpowiedziałem.
Zygmunt zamieszkał z nami. Nasze stosunki były dobre, mężczyzna interesował się mną, zabierał mnie na ryby, chodziliśmy na mecze, pytał o plany na przyszłość. Był zupełnie inny niż ojczymowie przedstawiani w innych historiach. Po kilku wspólnych latach moja matka i Zygmunt wzięli ślub. Ja w między czasie skończyłem studia, poznałem wspaniałą dziewczynę i też postanowiłem się ożenić. Krótko po tym, jak poinformowałem rodzicielkę o moich planach, powiedziała mi, że po ślubie będę musiał się wyprowadzić, bo nasze mieszkanie jest za ciasne dla 4 osób. A ponadto ona nie wyobraża sobie życia z obcą osobą pod jednym dachem.
Rozumiałem to – dwie kobiety na małej przestrzeni to konflikt gwarantowany. Co prawda nie zawsze, no ale… Zgodziłem się z nią, zwłaszcza, że rodzice mojej narzeczonej mieli mieszkanie odziedziczone po jakimś krewnym i postanowili dać nam je w prezencie. Po ślubie pojechaliśmy w podróż poślubną, w sumie nic wielkiego, ot wynajęta chatka nad brzegiem jeziora, ale te dwa tygodnie były tylko nasze. Po powrocie urządzaliśmy się w nowym mieszkaniu i tak wyszło, że matki nie widziałem prawie miesiąc. Gdy wszystko było gotowe, poszedłem do niej, by zaprosić ją do nas i jakież było moje zdziwienie, gdy w domu zobaczyłem Jolę – córkę Zygmunta i jej synka. Wszędzie leżały zabawki małego.
Matka widząc moje spojrzenie wyjaśniła:
– Jola ma problemy, więc zamieszkała z nami.
W jednej chwili stanęła mi przed oczami rozmowa z matką. To moja żona jest dla niej obcą osobą, a córka ojczyma i jej syn, już nie. Odwróciłem się i bez słowa wyszedłem. Od tamtego dnia nie kontaktowałem się z matką. Za to następnego dnia po mojej wizycie u matki, zadzwoniła do mnie Jola i powiedziała, że może się wyprowadzić, bo nie chce być przyczyną naszej niezgody. Nie wiem co robić? Z jednej strony wygląda na to, że Jola jest uczciwa, a z drugiej nie chciałbym, żeby matka została oszukana, bo ewidentnie ojczym coś kombinuje.
