Ola trzymała w rękach fakturę za pieluchy i nie mogła zrozumieć, czemu na koncie zostało jej sto dwadzieścia złotych. Sześć tygodni po cesarce, szew jeszcze piekł przy każdym schyleniu, a mąż od trzeciego dnia w szpitalu odpowiadał na wiadomości jednym słowem.
— Zajęty — pisał. — Warsztat sam się nie prowadzi.
Warsztat, czyli dwa podnośniki i klientela, którą Krzysztof przejął po ojcu razem z kluczami do bramy przy ulicy Kolejowej w Tarnowie. Ola pracowała tam przed ciążą jako księgowa na pół etatu, znała każdą fakturę, każdego stałego klienta po imieniu. Teraz siedziała w mieszkaniu nad piekarnią, z małym Antkiem przy piersi, i słuchała, jak sąsiadka z dołu odkurza o dziewiątej rano, dzień w dzień, jakby ktoś ustawił jej budzik.
Matka Krzysztofa, Danuta, przychodziła co drugi dzień. Nie po to, żeby pomóc — to Ola zrozumiała szybko. Przychodziła sprawdzić, czy w kuchni jest porządek, czy Antek ma czystą becikówkę, czy Ola już "wygląda jak człowiek".
— Za moich czasów po trzech tygodniach kobieta wracała do garów — mówiła, siadając przy stole bez zdjęcia płaszcza. — A ty leżysz.
Ola nie leżała. Wstawała co dwie godziny w nocy, bo Antek miał kolki, a w dzień robiła rachunek sumienia: dlaczego nie umie jeszcze biegać, skoro inne matki z forum internetowego już chodzą na spacery ze sportowym wózkiem. Nikt jej nie powiedział, że rana po cesarce goi się pół roku. Nikt nie powiedział, że hormony jeszcze przez dwa lata będą robić z niej rollercoaster. Powiedzieli tylko: uśmiechaj się, dziecko czuje twój nastrój.
Krzysztof wrócił z warsztatu pewnego wtorku późno, pachnąc olejem silnikowym i papierosami, których rzekomo rzucił. Usiadł przy stole, nie zapytał o syna.
— Mama mówi, że jesteś ciągle w złym humorze.
— Mama widziała mnie przez pięć minut, jak zmieniałam pieluchę o czwartej nad ranem — odpowiedziała Ola, kołysząc Antka na kolanie.
— Nie zaczynaj.
Nie zaczęła. Zaczęła dopiero trzy miesiące później, kiedy poszła do notariusza po odpis aktu urodzenia syna i przypadkiem, przeglądając stare papiery w szufladzie biurka, natrafiła na dokument, którego nie znała. Akt notarialny sprzed pięciu tygodni. Krzysztof przepisał warsztat — cały, razem z gruntem po ojcu — na swojego brata Marcina.
Zadzwoniła do niego z korytarza, bo w mieszkaniu spał Antek.
— To zabezpieczenie — powiedział Krzysztof głosem, jakby tłumaczył dziecku tabliczkę mnożenia. — Marcin ma firmę, mniej ryzykowne podatkowo. Ja dalej tam pracuję.
— A ja tam pracowałam. I wpłacałam pieniądze z mojego konta na remont hali w zeszłym roku. Osiemnaście tysięcy.
— To był prezent.
Prezent. Ola usiadła na schodach klatki, bo nogi jej ciężko trzymały. Osiemnaście tysięcy złotych, które odłożyła jeszcze przed ślubem, z premii za trzy lata w firmie księgowej, poszło na dach hali, którą teraz formalnie posiadał Marcin — chłopak, który przez ostatnie dwa lata pojawił się w warsztacie może pięć razy.
Danuta, kiedy usłyszała, że Ola się zdenerwowała, przyjechała tego samego wieczoru z termosem rosołu, jakby to miało wszystko naprawić.
— Nie rób scen — powiedziała, stawiając termos na blacie. — Chłopcy się dogadali. To rodzinna sprawa.
— Jestem w tej rodzinie od czterech lat, Danuto.
— Właśnie. Cztery lata. Marcin jest krwią.
Ola nie odpowiedziała. Wzięła Antka, który akurat się obudził, i wyszła na balkon, gdzie w dole, na Kolejowej, akurat zapalały się latarnie i tramwaj numer trzy skrzypiał na zakręcie w stronę dworca. Pomyślała, że przez ostatnie pół roku wszyscy pytali ją, jak się czuje dziecko, i nikt — ani lekarz na kontroli poporodowej, ani teściowa, ani nawet mąż — nie zapytał, jak czuje się ona.
Przez dwa tygodnie mówiła mało. Karmiła, prała, płaciła rachunki z resztek oszczędności, bo Krzysztof twierdził, że pensja "utknęła w rozliczeniach warsztatu". W nocy, kiedy Antek wreszcie zasypiał, siadała przy laptopie i czytała — nie fora o kolkach, tylko przepisy. O wspólnocie majątkowej. O tym, co można cofnąć, kiedy darowizna była w rzeczywistości ukrytym wycofaniem majątku ze wspólnego dorobku małżeńskiego.
Do adwokatki, pani Beaty Wróbel z kancelarii przy placu Sobieskiego, poszła sama, z Antkiem w nosidełku, bo nie miała komu go zostawić. Przyniosła wyciąg bankowy z przelewem osiemnastu tysięcy, umowę o pracę z warsztatu sprzed macierzyńskiego i kopię aktu notarialnego, który sfotografowała telefonem, zanim odłożyła go z powrotem do szuflady.
— Przelew na remont hali, będąc w małżeńskiej wspólności majątkowej, to jest majątek wspólny włożony w nieruchomość, która formalnie nie jest wasza — powiedziała pani Wróbel, przeglądając papiery. — Możemy wystąpić o rozliczenie nakładów. A akt notarialny sprzed pięciu tygodni, tuż przed pani odkryciem — jeśli to była próba wyprowadzenia majątku przed ewentualnym rozwodem, sąd to zauważy.
— Nie chcę rozwodu.
— To pani zdecyduje. Ale dokumenty przygotujmy tak, żeby pani miała wybór.
Wybór przyszedł szybciej, niż się spodziewała. Krzysztof, kiedy zobaczył wezwanie do zapłaty za nakłady na nieruchomość — dwadzieścia dwa tysiące, bo doliczyły się odsetki i część kosztów materiałów — przyjechał do mieszkania czerwony na twarzy, z papierem w ręku.
— Co ty odwalasz? Chcesz mnie zrujnować?
— Chcę odzyskać swoje pieniądze. Osiemnaście tysięcy plus odsetki. Możesz je oddać albo Marcin może oddać część warsztatu, który należał się i tobie, i pośrednio mnie.
— To jest szantaż.
— To jest faktura, Krzysztof. Jak każda, którą wystawialiśmy klientom przez trzy lata, kiedy tam pracowałam za darmo w soboty.
Marcin przyjechał dzień później, bez zapowiedzi, zaparkował swoje bmw pod blokiem i stanął w progu z miną kogoś, kto przyszedł negocjować pokój.
— Ola, my nie chcieliśmy nikogo skrzywdzić. To był pomysł taty jeszcze, żeby zabezpieczyć majątek na wypadek długów w firmie.
— Tata nie żyje od trzech lat, Marcinie. A dokument ma datę sprzed pięciu tygodni.
Nie krzyczała. Antek spał w drugim pokoju, a ona miała już za sobą wystarczająco dużo nieprzespanych nocy, żeby wiedzieć, że krzyk nic nie zmieni. Powiedziała tylko, że pani mecenas czeka na odpowiedź do piątku, a jeśli odpowiedzi nie będzie, sprawa trafi do sądu wraz z wnioskiem o zabezpieczenie majątku.
W piątek Krzysztof podpisał ugodę. Nie oddał warsztatu — tego Ola i tak nie chciała, bo nie zamierzała pracować z mężczyzną, który przez pięć tygodni ukrywał przed nią dokument. Marcin przelał dwadzieścia dwa tysiące na jej konto, z warsztatu, jako zwrot nakładów. Ola założyła osobne konto tego samego dnia, w innym banku niż ten, z którego korzystał Krzysztof, i przelała tam pieniądze razem z resztką oszczędności.
Danuta zadzwoniła wieczorem, żeby powiedzieć, że "zniszczyła rodzinę dla pieniędzy".
— Nie zniszczyłam rodziny, Danuto. Wzięłam to, co moje.
Odłożyła telefon na blat, obok kubka z wystygłą herbatą, który stał tam od rana, bo Antek akurat zaczynał raczkować i nie było czasu na picie na siedząco. Za oknem sąsiadka z dołu znowu odkurzała, mimo że była dziewiąta wieczorem, nie rano — może miała swój własny rytm, którego nikt jej nie kwestionował. Ola usiadła na podłodze obok syna, patrząc, jak próbuje dosięgnąć piłki pod kanapą, i pomyślała, że po raz pierwszy od porodu nikomu nic nie musi tłumaczyć.
