Nie ти już moja córka. Skąd on w ogóle się wziął, nie wiadomo. Wstydzę się za ciebie. Przenieś się do domu babci i żyj jak dorosła. Poczuj odpowiedzialność za własne czyny.
Jadwiga, słyszałaś? Do nas przyjechali ludzie w delegacji, żeby pomóc. Chodźmy wieczorem do klubu? zachwycona Małgorzata zsunęła się na krzesło.
Małgorzato, co? A co z Władkiem? Z kim zostanę? Zabiorę go ze sobą? rozbawiona Jadwiga.
A może poprosić ciocię Łucię? zapytała ostrożnie Małgorzata.
Jadwiga machnęła bezradnie ręką.
Co ty? Ona wciąż nie potrafi wybaczyć mi narodzenia syna. Przecież chciała wyjść za Andrzeja, a ja wyjechałam na studia. Nie wstąpiłam, lecz wróciłam z brzuchem wciągniętym. Cały rok na mnie narzekała, dopiero dwa miesiące odważyła się rozmawiać. Więc idź z kimś może szczęście wpadnie, znajdziesz kogoś.
Małgorzata westchnęła.
Dobrze, pójdę z Tobąśką. Jutro wszystko ci opowiem.
Jadwiga położyła synka spać i wyszła na werandę. Zza okna dochodził szum muzyki. Owinęła się szalem, wyobrażając sobie ludzi tańczących i świętujących. Małgorzata pewnie znów założyła swoją tygrysią sukienkę. Jadwiga uśmiechnęła się cicho, przypominając sobie, że wyglądała w niej jak tygrysia gąsienica. Westchnęła ze smutkiem i poszła spać.
Rankiem, kiedy jeszcze nie wzeszło słońce, przybiegła Małgorzata. Ku nieszczęściu, mama Jadwigi również zjawiła się w gościach. Jadwiga przyłożyła palec do warg, ale nie mogła powstrzymać Małgorzaty.
To nie jest dobrze, że wczoraj cię nie było. Było tam kilku chłopców. Jeden nawet mnie odprowadził, nazywa się Wojtek. Gadatliwy, z humorem. A dziś idę na randkę wypluła Małgorzata w jednym tchu.
Mama Jadwigi zapytała z dezaprobatą:
Pewnie już ożenek?
Małgorzata wzruszyła ramionami.
Nie wiem, nie zaglądałam do dowodu. A jeśli już tak, to przynajmniej będzie co wspominać.
Ech, dziewczyny, co robicie? Andrzejek nie jest zbyt biedny. Ja już przegapiłam swoje szczęście, ale ty, Małgorzato, wciąż możesz mu zamieszać w głowie zachęciła ciotka Łucja.
Łucjo, co ty mówisz? Kto go potrzebuje? Matka go jeszcze ma. Boże, osłaniaj się przed takim szczęściem! wykrzyknęła Małgorzata.
Odwróciła się do Jadwigi:
Był taki chłopak, nie dało się oderwać oczu. Wszystkie nasze dziewczyny były zauroczone. On stał z przyjaciółmi i po chwili odszedł sam. Nawet nikogo nie zaprosił do tańca.
Wtedy stało się coś niewiarygodnego. Ciotka Łucja zamyśliła się:
Jadwigo, ty też powinnaś iść do klubu. Ja z Władkiem pogadam. Może spotkasz kogoś poważnego i solidnego. Władek potrzebuje ojca. Nie szukaj mężów. Oni wyczuwają, że kobieta przed nimi jest samotna. Rozumiesz?
Jadwiga nie mogła uwierzyć w swoje szczęście, kiwając głową. Nie mogła się powstrzymać i przytuliła mamę, szepcząc:
Idź już, nie wtrącaj się.
W najpiękniejszej sukni Jadwiga stała razem z przyjaciółkami, rozmawiając wesoło. Tęskniła za beztroskim czasem.
Patrzcie, on znowu przyszł szepnęły dziewczyny.
Jadwiga spojrzała z ciekawością w jego stronę, a nogi lekko się zachwiały. Odwróciła się gwałtownie i wyszeptała do Małgorzaty:
Chyba pójdę do domu. Władek pewnie płacze bez mnie.
Małgorzata zaskoczona:
Jadwigo, co ty? Pierwszy raz wybierasz się na taniec i od razu uciekasz? Nie zatańczyłaś ani jednego kroku.
Jednak Jadwiga zdecydowanie odpowiedziała:
Idę. A do ciebie on chyba już idzie, twój Wojtek. Nie będziesz się nudzić bez mnie i ruszyła w stronę wyjścia.
Tuż przy drzwiach ktoś wziął ją za rękę:
zatańczysz, dziewczyno?
Jadwiga, nie patrząc, próbowała odciągnąć rękę:
nie tańczę.
Kawaler był jednak uparty.
podaruj mi jeden taniec, proszę.
W końcu odwróciła się, a serce zabiło mocniej. To był ten sam chłopak, którego przypadkowe spotkanie miało na zawsze odmienić jej życie. Nie rozpoznał jej. Serce lekko rozgrzało się i uśmiechnęła się:
Dobrze, tylko raz, bo się spieszę.
On zakręcił ją w tańcu.
Rozumiem, zapewne pan męża się nie boi?
Jadwiga odpowiedziała suchą:
nie jestem mężatką.
Uśmiechnął się, a w jego spojrzeniu coś złapało jej oddech.
Czyli mam szansę? zapytał podstępnie.
Jadwiga odsunęła się:
Nie liczyć na to i wybiegła z klubu.
Idąc do domu, płakała. Zapamiętała go na całe życie, można powiedzieć, że od razu się w nim zakochała, a on nie rozpoznał jej.
Później spotkali się w pociągu. Jadwiga wracała do domu po niezdanych egzaminach, a on jechał w odwiedziny do rodziców. Widząc, że Jadwiga jest przygnębiona, postanowił ją rozbawić.
Nazywam się Maksymilian. Mama woła mnie Małkiem, a mój kuzyn Maśka. Wybierz, co ci się podoba.
Jadwiga uśmiechnęła się.
Wolę Masia.
Wyciągnął rękę:
Właśnie się poznaliśmy. A ty, jak ci się nazywa? piękna istoto.
Odpowiedziała:
Jadwiga.
Maksymilian skinął poważnie:
Myślałem, że to królewska nazwa.
Po kolei opowiedziała mu o niezdanych egzaminach i o tym, że matka będzie mu o tym przypominać przez lata.
Przygotuj się na zimę i spróbuj jeszcze raz poradził Maksymilian.
Jadwiga rozpromieniła się:
Naprawdę? Nie pomyślałam o tym. Dziękuję.
Maksymilian spojrzał na nią zamyślony:
Nie ma za co. A czy ktoś ci nie mówił, że jesteś bardzo piękna?
Jadwiga zarumieniła się.
To zwykła ja, nie przesadzaj. Ale dziękuję.
Maksymilian podszedł bliżej.
To prawda i niespodziewanie ją pocałował. W głowie Jadwigi zakręciło się słodko i wstydliwie. Maksymilian musiał wyjść wcześniej.
Na pewno cię znajdę obiecał.
Dopiero później Jadwiga z żalem zrozumiała, że nie zapytał nawet, gdzie mieszka.
Po czasie dowiedziała się, że spodziewa się dziecka, a matka z pogardą rzekła:
Nie jesteś już moją córką. Skąd on i skąd się wziął, nie wiem. Wstydzę się za ciebie. Przenieś się do domu babci i żyj jak dorosła. Poczuj odpowiedzialność za własne czyny.
Do porodu Jadwiga pracowała w bibliotece. Po porodzie wróciła do domu, a przywitała ją Małgorzata. Mama nie przyszła. Gdy Władek miał pięć miesięcy, serce Jadwigi nie wytrzymało i w końcu zjawiła się.
Nie nasza rasa oceniła.
Jednak przychodziła częściej, przywożąc wnukowi zabawki.
Dlaczego tak wcześnie? zapytała mama. Nic tam nie było ciekawego. A Władek?
Mama uśmiechnęła się.
Twoje dziecko śpi. Skoro już jesteś, zostaję.
Jadwiga zamknęła za nią drzwi i próbowała zasnąć. Udało się dopiero rankiem. Zaspana karmiła synka. Władek marudził i nie chciał jeść kaszki.
Nie zjesz kaszki, nie urośniesz, jak twój tata. A on jest taki silny i przystojny.
Czy to o mnie? Miło mi. A to mój syn? rozległ się głos zza drzwi.
Jadwiga podała łyżkę.
Ty? Skąd? uśmiechnął się Maksymilian.
Mówiłam, że cię znajdę. Nie wiedziałam, że w tym czasie urodziłam syna. Byłam tak zaskoczona, że zapomniałam zapytać, gdzie mieszkasz. Może los sam postanowił, że mamy być razem rzekł, robiąc minę do Władka.
Władek roześmiał się głośno.
Rano mama przyłapała szczęśliwą Jadwigę i nieznajomego mężczyznę, trzymającego zadowolonego synka na ramionach.
To on? zapytała.
Tak uśmiechnęła się Jadwiga.
Mama podeszła do Maksymiliana i wyciągnęła rękę:
Nazywam się Miłość Georgiewna. Będę pilnie obserwować, kim jesteś jako mąż i ojciec.
Maksymilian mocno ujął jej dłoń i skinął głową.
Zrozumiałem.
Historia kończy się prostym przesłaniem: prawdziwe szczęście przychodzi wtedy, kiedy odważymy się wziąć odpowiedzialność za własne decyzje i otworzymy serce na nowe spotkania, nie szukając jedynie łatwych dróg.
