Nie может быть правды, wyszeptała Zuzanna, patrząc szeroko otwartymi oczami w twarz Stanisława Kowalskiego.
On odmówił głowy.
Nie żartuję. Dam ci tydzień, żeby przemyślałaś wszystko. To nie jest zwykła propozycja. Zgaduję, co teraz myślisz rozważ wszystko, weź pod uwagę wszystkie wagi. Wrócę za tydzień.
Zuzanna stała bez ruchu, gdy mężczyzna odszedł. Jego słowa wirowały w jej głowie, nie mogły się wpasować.
Znała Stanisława od trzech lat. Właściciel był łańcuchem stacji paliw i kilku innych przedsiębiorstw. Zuzanna sprzątała jedną ze stacji na pół etatu. Zawsze witał pracowników życzliwie, rozmawiał z nimi ciepło. Był człowiekiem dobrą duszą.
Wynagrodzenie na stacji było przyzwoite, więc nie brakowało chętnych. Dwa miesiące wcześniej, po zakończeniu zmiany, Zuzanna usiadła na zewnątrz, bo miała chwilę wolnego czasu.
Nagle otworzyły się drzwi serwisowe i pojawił się Stanisław.
Czy mogę się usiąść? zapytał.
Zuzanna podskoczyła.
Oczywiście, po co pytasz?
Dlaczego wstajesz tak szybko? Usiądź, nie gryzę. Piękny dzień.
Uśmiechnęła się i usiadła znów.
Tak, wiosna zawsze przychodzi z dobrą pogodą.
Bo wszyscy mają dosyć zimy.
Może masz rację.
Chciałem zapytać, czemu pracujesz jako sprzątaczka? Lidia nie chciała ci dać stanowiska operatora? Lepsza płaca, lżejsze obowiązki.
Chciałabym, ale grafiki się nie zgrywają wyjaśniła. Mam małą córkę, Zosię, i często choruje. Kiedy jest zdrowa, sąsiadka może się nią zająć, ale przy zaostrzeniach muszę być przy niej sama. Lidia i ja wymieniamy zmiany, kiedy trzeba. Zawsze pomaga.
Rozumiem Co jest z dziewczynką?
Nie pytaj Lekarze wciąż nie rozumieją. Ma napady, nie może oddychać, wpada w panikę. Najważniejsze badania są prywatne, mówią, że trzeba poczekać, może samo przejdzie. Ja nie mogę czekać
Trzymaj się. Wszystko będzie dobrze.
Zuzanna podziękowała. Tego wieczoru otrzymała od Stanisława nieoczekiwany bonus, wręczony bez słowa wyjaśnienia.
Po tym nie widziała go dłużej, aż dziś, kiedy stanęła przed jej domem, serce zamierało. Propozycja, którą usłyszała, była jeszcze gorsza.
Syn Stanisława, 30letni Staszek, od siedmiu lat siedział w wózku po wypadku. Lekarze czynili wszystko, co mogli, ale nie wrócił na nogi. Depresja, wycofanie, prawie całkowita niechęć do rozmowy, nawet z ojcem.
Stanisław miał pomysł: wydać syna za mąż. Naprawdę. Daje mu cel, chęć życia, walki. Nie wiedział, czy zadziała, ale postanowił spróbować. Wydawało mu się, że Zuzanna jest idealna do tej roli.
Zuzanno, będziesz otoczona opieką. Dostaniesz wszystko, czego potrzebuje Zosia. Proponuję roczny kontrakt. Po roku odejdziesz, nieważne co się stanie. Jeśli Stas się poprawi wspaniale. Jeśli nie wynagrodzę cię hojnie.
Zuzanna nie mogła wypowiedzieć słowa gniew sparaliżował ją.
Zuzanno, proszę, pomóż mi. To korzyść dla nas obojga. Nie jestem pewien, czy mój syn się do ciebie przywiąże. A ty zyskasz szacunek, oficjalny ślub. Wyobraź sobie: nie po miłości, a z okoliczności. Jedyny warunek nikt nie ma o tym wiedzieć.
Czy Stas się na to zgadza? spytała nerwowo.
Mężczyzna uśmiechnął się smutno.
On nie przejmuje się. Powiem mu, że mam kłopoty w interesach, w zdrowiu Najważniejsze, że ma żonę. Zawsze mi ufał, więc to kłamstwo dla większego dobra.
Stanisław odszedł, a Zuzanna siedziała długo, otulona bezruchu. Jego proste słowa nieco złagodziły ostry zapach propozycji.
A co by nie zrobiła dla małej Zosi? Wszystko.
Jej zmiana jeszcze nie zakończyła się, gdy zadzwonił telefon:
Zuzanko, szybko! Zosia ma kolejny napad!
Już jedziemy, wezwij karetkę!
Wjechała pod bramę, kiedy przyjechała karetka.
Gdzie byłaś, matko? zapytał lekarz surowo.
W pracy
Napad był poważny.
Może spróbujemy szpitala? zapytała nieśmiało.
Lekarz, po raz pierwszy w domu, machnął ręką.
Po co? Nie pomogą tam. Dziecko się tylko zestresuje. Najlepiej jeździć do Warszawy, do renomowanej kliniki, do specjalistów.
Czterdzieści minut później lekarze odjechali. Zuzanna wybrała numer Stanisława.
Zgadzam się. Zosia znowu miała atak.
Następnego ranka ruszyli w drogę. Sam Stanisław przyjechał po nich, a za nim młody, ogolony mężczyzna.
Zuzanno, weź tylko niezbędne rzeczy. Resztę kupimy.
Zuzanna skinęła głową. Zosia przyglądała się samochodowi duży, błyszczący.
Stanisław ukląkł przy niej.
Podoba ci się?
Bardzo!
Chcesz usiąść przed? Zobaczysz wszystko.
Zosia patrzyła na matkę.
Gdyby policja nas zobaczyła, dostaniemy mandat rzekła Zuzanna stanowczo.
Stanisław roześmiał się, otworzył drzwi.
Wskakuj, Zosiu! A jeśli ktoś chce dać mandat, to my mu go zapłacimy!
Im bliżej domu, tym bardziej drżała Zuzanna.
Boże, po co się zgodziłam? Co jeśli będzie agresywny?
Stanisław zauważył jej niepokój.
Zrelaksuj się. Do ślubu jest tydzień. Możesz zmienić zdanie w każdej chwili. Stas to dobry chłopak, inteligentny, choć coś w nim się zepsuło. Zobaczysz.
Zuzanna wysiadła, pomogła córce wyjść, a potem utkwiła wzrok w wielkim dworze. To nie była zwykła kamienica to rezydencja. Zosia, nie mogąc powstrzymać radości, zakrzyknęła:
Mamo, mieszkamy jak w bajce?
Stanisław wziął ją w ramiona.
Podoba ci się?
Bardzo!
Do ślubu Zuzanna i Staszek spotykali się nielicznie przy kolacji. Młody ledwo jadł, ledwo mówił, siedział przy stole, ciało obecne, ale umysł daleko. Zuzanna obserwowała go uważnie. Był przystojny, lecz bladej karnacji, jakby nie widział słońca od lat. Czuła, że oboje noszą ból, i była wdzięczna, że nie poruszał tematu nadchodzącego małżeństwa.
W dniu wesela wokół Zuzanny szumiał setek gości. Sukienka przybyła dzień przed ceremonią; gdy ją zobaczyła, upadła na krzesło.
Ile to kosztuje? zapytała.
Stanisław uśmiechnął się.
Zuzanno, nie musisz wiedzieć. Zobacz, co jeszcze mam.
Wyciągnął miniaturową wersję sukni.
Zosiu, przymierzymy?
Dziewczynka zakrzyczała tak głośno, że musieli zakrywać uszy. Następnie przyszło przymiarki, mała księżniczka krążyła po pokoju, pełna dumy.
W pewnym momencie Zuzanna odwróciła się i ujrzała Staszka w progu swojego pokoju, obserwującego Zosię. W jego oczach błysnęła cień uśmiechu.
Zosia zamieszkała w pokoju obok ich sypialni. Ich sypialnia była ogromna. Stas trzymał się na uboczu, nie robąc żadnych ruchów. Zuzanna, zamierzona nocna strażniczka, niespodziewanie zasnęła szybko.
Minął tydzień. Wieczorami zaczęli rozmawiać. Stas okazał się niezwykle inteligentny, dowcipny, zainteresowany książkami i nauką. Nie próbował się do niej zbliżać. Stopniowo Zuzanna rozluźniała się.
Pewnej nocy obudziła się z krzykiem, serce biło jak szalone.
Coś jest nie tak
Pobiegła do pokoju córki. Zosia właśnie przeżywała atak.
Staszu, wezwij karetkę!
Stas był przy drzwiach w sekundę i chwycił telefon. Po chwili weszła senny Stanisław.
Sam zadzwonię do Aleksa.
Karetka przyjechała szybko, lekarze w nowoczesnych kombinezonach, z nowym sprzętem. Po kilku minutach przybył lekarz rodzinny, rozmawiali długo po zakończeniu napadu. Zuzanna siedziała przy Zosi, Stas trzymał dziewczynkę za rękę.
Zuzanno zapytał cicho czy od zawsze tak to było?
Tak Byłyśmy w szpitalach setki razy, robiliśmy wszystkie możliwe badania, nic nie pomagało. To dlatego moja była nie chciała wtrącać się w jego życie.
Czy go kochałaś?
Pewnie, ale to dawno już…
Więc zgodziłaś się na propozycję mojego ojca
Zuzanna podniosła brwi w zaskoczeniu. Stas uśmiechnął się.
Tata myśli, że nic nie wiem. Ale zawsze czytałem go jak otwartą książkę. Bałem się, kogo znajdzie dla mnie. Kiedy cię zobaczyłem byłem zaskoczony. Nie jesteś typem osoby, która podjąłaby się czegoś za pieniądze. Teraz wszystko zdaje się układać.
Spojrzał na nią.
Zuzanno, nie płacz. Wyleczymy Zosię. Jest wojowniczką. Nie złamała się w przeciwieństwie do mnie.
Dlaczego ty się złamałeś? Jesteś inteligentny, przystojny, dobry
Uśmiechnął się ironicznie.
Bądź szczera: czy poślubiłabyś mnie, gdyby wszystko było inaczej?
Zuzanna zamyśliła się chwilę i skinęła głową.
Tak. Myślę, że kochałbym cię łatwiej niż wielu mężczyzn, którzy udają bohaterów. Ale to nie o to chodzi. Po prostu nie potrafię tego wyjaśnić.
Stas uśmiechnął się.
Nie musisz. Po prostu wierzę w ciebie.
Kilka dni później Zuzanna przyłapała Staszka przy dziwnym zajęciu. Składał skomplikowane urządzenie.
To trener wyjaśnił. Po wypadku miałem go używać trzy godziny dziennie. Zrezygnowałem, bo nie miałem sensu. Teraz wstyd mi przed Zosią, przed tobą.
Zadzwoniło w drzwiach. Stanisław pojawił się w progu.
Czy mogę? zapytał.
Wejdź, tato.
Mężczyzna zamarł, widząc, co syn robi. Przełknął i zwrócił się do Zuzanny.
Powiedz mi czy poród był trudny?
Dlaczego?
Lekarz powiedział, że mogło przyciąć Zosi głowę, uszkodzić kość skroniową. Zewnętrznie wszystko się zagoiło, ale wewnątrz uciska nerw.
Zuzanna usiadła, łzy spłynęły po policzkach.
Co teraz robimy?
Nie płacz uspokajał Stanisław. Lekarz twierdzi, że to nie wyrok. Potrzebna operacja. Usuną, co uciska, i Zosia będzie zdrowa.
Ale to jej głowa To niebezpieczne
Stas położył rękę na jej dłoni.
Posłuchaj taty. Zosia będzie mogła żyć bez tych ataków.
Ile to będzie kosztować?
Stanisław spojrzał na nią z niedowierzaniem.
To nie twoja sprawa. Jesteś już naszą rodziną.
Zuzanna pozostała w szpitalu z Zosią. Operacja zakończyła się sukcesem. Za dwa tygodnie mieli wrócić do domu.
Domu.
Lecz Zuzanna nie wiedziała, gdzie naprawdę jest jej dom.
Stas dzwonił codziennie. Rozmawiali długo o Zosi, o sobie, o drobnych sprawach. Czuła, że zna go od zawsze.
Czas mijał, a rokowy kontrakt zbliżał się do końca. Zuzanna nie chciała myśleć o przyszłości.
Wieczorem wrócili. Stanisław przywiózł ich ponury, napięty.
Coś się stało?
Nie wiem, jak to powiedzieć Stas od dwóch dni pił.
Co? On nigdy nie pił!
Myślałem, że robi postępy, ćwiczy miesiąc, a potem wybuchł. Mówi, że nic nie działa.
Zuzanna weszła do pokoju. Stas siedział w ciemnościach. Włączyła światło i zaczęła zbierać butelki z stołu.
Co z tym robisz?
Nie pijesz już więcej.
Dlaczego nie?
Bo jestem twoją żoną i nie lubię, gdy pijesz.
Stas spojrzał zdumiony.
To nie potrwa długo Zosia jest zdrowa, więc nie masz powodu zostawać przy niepełnosprawnym mężczyźnie.
Zuzanna podniosła głowę.
Myślałam, że jesteś silny i mądry, że sobie poradzisz. Czy naprawdę się myliłam?
Stas opMimo wszystko, gdy spojrzała w oczy Stasa, zobaczyła w nich odbicie własnej determinacji i postanowiła walczyć dalej razem z nim.
