Filip od szkolnych lat kochał Jadwigę i oboje snuli o wspólnym ślubie w przyszłości.
Matka Filipa, Angelika Szymańska, przełożona oddziału położniczego w warszawskim szpitalu, nie pochwalała wyboru syna. Od lat marzyła o Kasi, pielęgniarce, którą szanowali zarówno lekarze, jak i pacjenci dziewczynie z rodziny lekarzy.
Po maturze Filip wstąpił na wydział lekarski, a Jadwiga podjęła studia filologii angielskiej, by zostać tłumaczką, tak jak jej matka i babcia. Koledzy z roku postanowili uczcić koniec edukacji wyprawą na wieś, do dworu rodziny Filipa położonego nad jeziorem w Mazurach.
Spędzili tam prawie cały miesiąc i nie chcieli wracać, lecz zbliżały się zajęcia i trzeba było się przygotować.
Jesienią Jadwiga wyznała Filipowi:
Jestem w ciąży. Co zrobisz?
Co ty myślisz? Oczywiście zaniosę cię w ramionach do urzędu stanu cywilnego.
Nie jestem sama i jestem ciężka.
Trudny sportowiec? Kiedyś w szkole walczyłem w zapasach. Ty jesteś dla mnie lekka jak piórko zaśmiał się Filip, próbując rozładować napięcie.
A co z uczelnią?
O tak, Jadźka. Wygląda na to, że po porodzie będziesz musiała zrobić rok przerwy.
Przejdę na studia dzienne, jak moja mama. Miałam ją w dziewiętnastu i wszystko ogarnęła. Ale umówmy się, Filip: po ślubie wprowadzisz się do nas, szanuj moją matkę na odległość. Wiem, że nie zaakceptuje mnie; ma swój charakter.
Tylko dla twojego spokoju, Jadźka przytaknął Filip.
Para złożyła wniosek w urzędzie i rozeszła się do domów. W mieszkaniu Jadwigi czekali goście. Przybył przyjaciel jej ojca z żoną i synem Aleksandrem, szesnastoletnim, choć wyglądającym na starszego.
W domu Filip poinformował rodziców o nowej sytuacji i wezwał ich do przygotowań na ślub. Angelika nie zniechęciła się w wieczór udała się do rodziców Jadwigi, by wywołać skandal. Dzwoniła do drzwi, lecz nikt nie otworzył. W salonie przy stole grała muzyka, a gość Aleksander właśnie brał prysznic i zdziwiony brakiem reakcji wyłonił się w ręczniku, by otworzyć drzwi.
Angelika, z telefonem w dłoni, najpierw zdezorientowana, potem nagrała wąski korytarz, w którym stał Aleksander w mokrym ręczniku.
Czy szukacie Anny Nikitówny? zapytał chłopak, nie rozumiejąc ruchu telefonu.
Nie, już nie rzuciła matka Filipa, spuszczając się po schodach.
W domu pokazała Filipowi nagranie, podkreślając, jak długo zajęło otwarcie drzwi.
Znasz tę halę Jadwigi? Nadal nie wiadomo, kto jest ojcem dziecka.
Rozumiem, mamo. Miałeś rację ona nie jest dla mnie.
Filip wysłał wściekłą wiadomość na telefon Jadwigi, po czym wyłączył ją całkowicie. Jadwiga nie wiedziała, co się stało, ale po późnej porze wpadła do niego. Angelika przewidywała, że dziewczyna przyjdzie po wyjaśnienia i obserwowała ją z okna. Gdy zobaczyła Jadwigę, rzuciła się na korytarz i sama otworzyła drzwi, nie wpuszczając jej do środka, a zamiast tego stała na podstopniu.
A po co przychodzisz po Filipa? On już śpi. Ty grasz dwie role, podbijasz się z innymi chłopakami, dwulicowa wykrzyknęła, po czym wróciła do mieszkania i zatrzasnęła drzwi.
Jadwiga nie rozumiała, zalała łzami i usiadła na schodach. Po chwili wróciła do domu. W kuchni Anna Nikitowna myła naczynia, a płacząca córka przytuliła ją.
Lizontko, co się stało? Ślub już wkrótce, powinnaś być szczęśliwa.
Mamo, nic już nie będzie, oprócz tego, że noszę jego dziecko. Wygląda na to, że jej matka po tym, jak dowiedziała się, że złożyliśmy wniosek małżeński, zaczęła zamieszać. Pokazałam ci wiadomość o zdradzie Filipa.
Jeśli tak się zachowuje, będzie dalej słuchał rodziców. Bóg odciągnął go od ciebie. Wychowamy dziecko sami pocieszała ją matka.
Po kłótni z Filipem Jadwiga z trudem przetrwała ciążę. Została nagle przewieziona na oddział położniczy, kiedy rodzice byli w pracy. Poród odbył się pod narkozą jedyny możliwy sposób. W sali poinformowano ją, że chłopiec zmarł przy porodzie.
Po formalnościach ciało zmarłego noworodka trafiło do rodziców, którzy pogrzebali go. Jadwiga wciąż leżała na oddziale, więc nie mogła uczestniczyć w ceremonii.
Po tym zdarzeniu rodzice Filipa sprzedali mieszkanie i wyprowadzili się z dzielnicy.
To najlepsze, córeczko. Męczysz się z przypadkowymi spotkaniami z Filipem, a on przechodzi obok z wyniosłym spojrzeniem.
Mam nadzieję, że szybciej o nim zapomnę, mamo.
Osiem lat minęło. Jadwiga pracowała jako tłumaczka w małej firmie w Krakowie, gdy nagle do jej biura wszedł Filip.
Dlaczego znów pojawiasz się w moim życiu? Zapomniałam cię dawno.
Przepraszam, ale tragedia przywiodła mnie do ciebie.
To dziwne, Filip. Masz fajną mamę, idź do niej z problemami. Nie mam dla ciebie czasu. Proszę, wyjdź z mojego biura.
Lizontko, błagam, posłuchaj mnie. To ważne i dla ciebie. Spotkajmy się po pracy w kawiarni naprzeciwko.
Przyjdę tylko z ciekawości odwróciła wzrok na ekran komputera, dając znać, że rozmowa się kończy.
Wieczorem spotkali się ponownie.
Przepraszam, Liz, mój syn jest chory i potrzebuje dawcy.
Myślisz, że trafiłeś pod niewłaściwy adres. Twoja matka ma tutaj większe wpływy.
Czekaliśmy, a dawca nie pojawił się. Sprzedałem mieszkanie, żeby pomóc. Jesteś matką, masz większe szanse.
To jakiś żart, Filip? Nasz syn urodził się martwy. Moi rodzice go pochowali.
On żyje, ma już osiem lat.
Jak to możliwe?
Pamiętasz dzień, w którym składaliśmy wniosek?
Nigdy nie zapomnę twojej podłej wiadomości.
Filip powtórzył historię, którą opowiadała mu matka o tym, co zobaczyła w mieszkaniu. Jadwiga wyjaśniła, kim był Sasz, a Filip blado się zmarszczył. Wciąż ją kochał i nie był żonaty. Ona pozostała wolna, bo bała się, że nie wytrzyma kolejnej straty.
Filip, wróćmy do naszego syna. Co zrobiła twoja matka?
Kiedy byłaś na oddziale, moja matka widziała, jak przewożono cię korytarzem do sali operacyjnej. Miałam przeczucie, że dziecko jest moje. Badania potwierdziły ojcostwo, ale nie chciała mi oddać syna. Ja sam zawiniłem, że się na to zgodziłem. Moja zemsta wobec ciebie mnie prześladuje. Bóg chyba ukarał mnie, bo nasz syn, Sergey, jest chory.
Idźmy do niego. Zbadajmy zgodność. Jeśli nie będziesz dopasowany, musi mieć tę samą grupę krwi co ja.
Tak, mam grupę C.
Ręce Jadwigi drżały, serce waliło, gdy zobaczyła chłopca w oddziale kliniki.
Sergeyze, w końcu cię znalazłem. Długo nas rozdzielałaś los, ale ludzie pomogli nam się odnaleźć rzekł Filip, a Jadwiga nie mogła znaleźć słów.
Mamo, czekałem na ciebie i wyobrażałem sobie taką chwilę, choć nie mamy twoich zdjęć w domu powiedział chłopiec.
Synu, wszystko będzie dobrze. Jestem tu i zrobię wszystko, byś był zdrowy płakała Jadwiga, obejmując go.
Synu, pozwól mamie odejść. Musi porozmawiać z lekarzem dodał Filip.
Okazało się, że Jadwiga jest zgodna, a Sergey wyzdrowiał. Filip sprzedał mieszkanie i spłacił klinikę za leczenie. Teraz mieszkają razem w mieszkaniu u rodziców Jadwigi w Poznaniu.
Lizontko, wybacz mi, ale musimy się wziąć i mieć kolejne dziecko. Chcę, żeby nasz syn był bezpieczny, a lekarz mówi, że rodzeństwo lepiej nadaje się jako dawcy niż rodzice.
Czytałam o tym, Filip. Dla zdrowia naszych dzieci zrobię wszystko.
Wzięli ślub i już wychowują trójkę: Sergeya, chłopca i dziewczynkę, które przyszłość otwiera przed nimi w świetle nowo odnalezionej miłości.
