Nie jesteś już moją córką. Kto on jest i skąd się wziął, nie wiem. Wstyd mi za ciebie. Przeprowadź się do domu babci i żyj jak dorosła, weź odpowiedzialność za swoje czyny.
Aniela, słyszałaś? Przyszli goście w delegacji, żeby nam pomóc. Chodźmy wieczorem do klubu, co? zadowolona Majka rozłożyła się w fotelu.
Majko, co robisz? A co z Władkiem? Zostawię go sam? Wezmę go ze sobą? rozbawiona Aniela odpowiedziała.
A może poprosić ciotkę Łucję? ostrożnie zapytała Majka.
Aniela bezradnie machnęła ręką.
Co z tym? Ona wciąż nie wybaczyła mi narodzin syna. Chciała mnie wydać za Andrzeja, a ja wyjechałam do miasta. Nie wstąpiłam na studia, ale przyjechałam z brzuchem w brzuchu. Przez cały rok mnie gnębiła, dopiero po dwa miesiące zaczęła ze mną rozmawiać. Więc idź gdzieś, może ci się uda, znajdziesz kogoś.
Majka westchnęła.
Dobrze, pójdę z Tosia. Jutro wszystko ci opowiem.
Olga położyła synka spać, po czym wyszła na werandę. Dźwięk muzyki dochodził do jej domu. Owinęła się szalem i wyobrażała sobie tańczących i śpiewających gości. Majka pewnie znów założyła swoją tygrysią sukienkę. Aniela uśmiechnęła się cicho; w niej przypominała tygrysicę. Westchnęła z żalem i położyła się spać.
Z samego rana podbiegła Majka. Na przekór, przyszedł w odwiedziny także rodzic Anieli. Aniela przycisnęła palec do ust, ale nie dało się zatrzymać Majki.
Co za pech, że wczoraj nie było cię. Byli tam chłopcy. Jeden z nich nawet mnie odprowadził. Nazywa się Wojtek, gadatliwy i dowcipny. Dziś idę na randkę wykrzyknęła Majka jednym tchem.
Matka Anieli zapytała z przymrużeniem oka:
Pewnie już zamężny?
Majka wzruszyła ramionami.
Nie wiem, nie patrzyłam w paszport. A jeśli tak, to przynajmniej będę miała kogo wspominać.
Ech, dziewczyny, co robicie? Andrzejek to nie żaden chłop. Ja już przegapiłam swoje szczęście, ale ty, Majko, wciąż możesz mu zakręcić głowę zachęciła ciotka Łucja.
No co, ciociu Łucjo, mówisz takie rzeczy. Kto go potrzebuje? A matka mu jeszcze przytakuje. Boże, niech cię omija szczęście! wykrzyknęła Majka.
Odwróciła się do Anieli:
Tam był taki chłopak, nie dało się od niego odwrócić wzroku. Wszystkie dziewczyny były zachwycone. Potem poszedł sam, nie zaprosił nikogo do tańca.
Wtedy wydarzyło się coś niespodziewanego. Ciotka Łucja zamyślona rzekła:
Ty, Olgo, też mogłabyś iść do klubu. Ja zostanę z Władkiem. Może spotkasz kogoś poważnego i solidnego. Władek potrzebuje ojca, ale nie szukaj już zamężnych. One wyczuwają, że kobieta przed nimi jest samotna. Rozumiesz?
Aniela, nie mogąc uwierzyć w swoje szczęście, przytaknęła i pocałowała matkę, po czym mruknęła:
Idź już, podlizańcu.
W najładniejszej sukni stała z przyjaciółkami i wesoło paplała, wspominając beztroskie chwile.
Patrzcie, to on. Znów przyszedł szepnęły dziewczyny.
Aniela spojrzała w jego stronę, nogi jej zadrżały. Szybko odwróciła się i szepnęła do Majki:
Chyba pójdę do domu. Władek pewnie płacze bez mnie.
Majka zdziwiła się.
Olgo, co robisz? Pierwszy raz wybrałaś się na bal, a już wracasz? Nie zatańczyłaś ani razu.
Aniela stanowczo odpowiedziała:
Idę. A do ciebie pewnie przyjdzie twój Wojtek. Nie będziesz się nudzić i ruszyła w stronę wyjścia.
Tuż przy drzwiach ktoś chwycił ją za rękę:
Potrzyjmy, dziewczyno?
Aniela próbowała odciągnąć rękę:
Nie tańczę.
Młodzieniec nie dał się jednak zniechęcić.
Daj mi jeden taniec, proszę.
W końcu odwróciła się, a serce jej zabiło mocniej. To właśnie on, ten sam chłopak, którego przypadkowe spotkanie odmieniło jej życie na zawsze. Nie rozpoznał jej od razu. Z serca poczuła ulgę i uśmiechnęła się:
Dobrze, tylko raz, bo się spieszę.
Obrócił ją w wirze tańca.
Rozumiem, chyba twój mąż się martwi?
Aniela sztywnie odpowiedziała:
Nie jestem zamężna.
On mrugnął, co sprawiło, że Aniela cofnęła oddech.
Czyli mam szansę? zapytał chytrze.
Aniela odepchnęła go.
Nie licz na to i wybiegła z klubu.
Po drodze do domu płakała. Zapamiętała go na całe życie, można powiedzieć, że od razu się w nim zakochała, a on nie rozpoznał jej.
Spotkali się później w pociągu. Aniela wracała smutna po niezdanych egzaminach, a on jadąc w odwiedziny do rodziców, zauważył jej smutek i próbował rozchmurzyć ją.
Nazywam się Maksymilian. Mama woła mnie Maks, a mój brat Maśko. Wybieraj, co ci pasuje.
Aniela uśmiechnęła się.
Maśko brzmi ciekawiej.
Wyciągnął rękę:
Już prawie się poznaliśmy. A ty, jak masz na imię, piękna istoto?
Uśmiechnęła się:
Olga.
Maksymilian skinął poważnie:
Myślałem tak. Królewska nazwa.
Po kolei opowiedziała mu o niezdanych egzaminach i o tym, że matka będzie mu to długo przypominać.
Przygotuj się na zimę i spróbuj jeszcze raz poradził Maksymilian.
Olga ucieszyła się:
Naprawdę nie pomyślałam o tym. Dziękuję.
On spojrzał na nią zamyślony:
Nie ma za co. A czy ktoś ci nie mówił, że jesteś bardzo piękna?
Olga zarumieniła się.
To zwykłe ja, nie przesadzaj. Ale dziękuję.
Maksymilian podszedł bliżej.
To prawda i niespodziewanie ją pocałował. Olga poczuła zawrót głowy. Co nastąpiło potem, było zarazem wstydliwe i słodkie. Maksymilian musiał wyjść wcześniej.
Na pewno cię znajdę.
Dopiero później Olga z żalem zdała sobie sprawę, że nie zapytał nawet jej adresu.
Po pewnym czasie dowiedziała się, że czeka dziecko, a matka, z pogardą, rzekła:
Nie jesteś już moją córką. Kto on i skąd się wziął, nie wiem. Wstyd mi za ciebie. Przenieś się do domu babci i żyj jak dorosła, weź odpowiedzialność za swoje czyny.
Olga przed porodem podjęła pracę w bibliotece, pracowała do urlopu macierzyńskiego. Z domu rodzeniowego przywitała ją Majka. Matka nie przyjechała. Dopiero gdy Władkowi minęło pięć miesięcy, jej serce nie wytrzymało i po raz pierwszy zjawiła się u nich.
Nie nasz gatunek oceniła surowo.
Jednak zaczęła przychodzić częściej, przynosząc wnukowi zabawki.
Co tak wcześnie? zapytała matka. Nic tu się nie działo. A jak Władek?
Matka uśmiechnęła się.
Twój synek śpi. Skoro już tu jesteś, wróć do domu.
Olga zamknęła za nią drzwi i próbowała zasnąć. Udało się dopiero o świcie. Zaspana karmiła synka, a Władek nie chciał jeść kaszki.
Nie zjesz kaszy, nie urośniesz jak twój tata. A on jest silny i przystojny.
To ty o mnie mówisz? Miło mi. Czy to oznacza, że mój syn to… rozległ się głos zza drzwi.
Olga podała łyżkę.
Ty? Skąd? uśmiechnął się Maksymilian.
Mówiłem, że cię znajdę. Nie miałem pojęcia, że w tym czasie urodzi się mój syn. Byłem wtedy tak zaskoczony, że zapomniałem zapytać, gdzie mieszkasz. Los chyba postanowił, że będziemy razem rzekł i uśmiechnął się do Władka.
Władek roześmiał się wesoło.
Rano matka zastała szczęśliwą Olgę i nieznajomego mężczyznę, który dumnie niósł na ramieniu zadowolonego synka.
To on? zapytała matka.
Tak Olafiana uśmiechnęła się szczęśliwie.
Matka podeszła do Maksymiliana i wyciągnęła rękę:
Nazywam się Miłość Georgiewna. Będę pilnie obserwować, jaki będziesz mężem i ojcem.
Maksymilian poważnie uścisnął jej dłoń i skinął:
Rozumiem.
—I tak, wspólnie budowali nowe życie, pełne miłości i nadziei, w cieniu starych rodzinnych opowieści.
