No to, Rudek, idziemy chyba… mruknął Walerian, poprawiając prowizoryczną smycz utkaną ze starego sznura.
Zapiął kurtkę pod samą szyję i zadrżał. Luty w tym roku był wyjątkowo wściekły śnieg mieszał się z deszczem, wiatr przewiewał do samych kości.
Rudek kundel o wyblakłej rudobrązowej sierści i jednym ślepym oku zjawił się u Waleriana rok wcześniej. Wracał wtedy z nocnej zmiany w fabryce i zobaczył psa przy śmietniku. Pies był pobity, wychudzony, a lewe oko przesłonięte bielmem.
Głos przeszył mu nerwy jak drut. Walerian od razu poznał mówiącego Szymek Przekrzywiony, lokalny cwaniaczek, dwadzieścia pięć lat może. Przy nim gromadka trzech nastolatków jego ekipa.
Spacerujemy rzucił Walerian krótko, nie patrząc im w oczy.
Ej, wujku, a płacisz podatek za wyprowadzenie tego potwora? zaśmiał się jeden z chłopaków. No patrz, jaki straszny, krzywe oko ma!
Kamień świsnął przez powietrze. Uderzył Rudka w bok. Pies zapiszczał i przylgnął do nogi właściciela.
Odczep się powiedział cicho Walerian, lecz w głosie zadźwięczał metal.
Oho! Pan Złota Rączka się odezwał! Szymek podszedł bliżej. Nie zapomniałeś, że to mój rejon? Psy tu mogą chodzić tylko za moim pozwoleniem.
Walerian napiął się. W wojsku nauczyli go radzić sobie szybko i zdecydowanie. Ale to było trzydzieści lat temu. Teraz był tylko zmęczonym emerytem, nie chcącym kłopotów ślusarzem.
Chodź, Rudek odwrócił się w stronę domu.
No i dobrze! krzyknął za nim Szymek. Następnym razem twojego mutanta załatwię na amen!
W nocy Walerian nie mógł zasnąć, głowa wypełniona była powtarzaniem tej sceny.
Następnego dnia popadał mokry śnieg. Walerian długo odkładał spacer, lecz Rudek siedział przy drzwiach i patrzył tak wiernie, że nie mógł odmówić.
No dobrze, dobrze. Ale szybko.
Ostrożnie omijali miejsca codziennych zbiórek ekipy. Ale Szymka i jego bandy nie było chyba schowali się przed złą pogodą.
Walerian już oddychał spokojniej, gdy Rudek nagle zatrzymał się pod zrujnowaną kotłownią. Nastawił jedno ucho, zaczął węszyć.
Co tam, staruszku?
Pies poskwierczał, pociągnął w stronę ruin. Stamtąd dobiegały dziwne dźwięki niby płacz, niby jęki.
Halo! Kto tam?! zawołał Walerian.
Cisza. Tylko wiatr jęczał po ścianach jak zły duch.
Rudek mocno ciągnął smycz. W jego samotnym oku błyszczał niepokój.
Co ty, psiaku? przysiadł Walerian przy nim. Co tam masz?
Wtedy usłyszał wyraźnie dziecięcy głos:
Proszę… pomocy!
Serce mu zadrżało. Odpiął smycz i wszedł za Rudkiem w ruiny.
Na zburzonym betonie, za stertą gruzu, leżał chłopiec na oko dwunastoletni. Twarz obita, warga pęknięta, ubranie poszarpane.
Najświętsza Panienko! Walerian klęknął przy nim. Synku, co się stało?
Pan Walerian? chłopiec z trudem podniósł powieki. To pan?
Walerian spojrzał uważniej poznał. Andrzej Malczewski, syn sąsiadki z piątego piętra. Nieśmiały, cichy chłopak.
Andrzejku! Kto ci to zrobił?
Szymek i jego banda wychrypiał chłopiec. Chcieli pieniędzy od mamy. Powiedziałem, że powiem dzielnicowemu. Dorwali mnie…
Ile tu leżysz?
Od rana. Bardzo zimno
Walerian zdjął kurtkę, okrył chłopca. Rudek podszedł bliżej, położył się obok, grzejąc własnym ciałem.
Dasz radę wstać, Andrzejku?
Noga boli, chyba złamana
Walerian omacał nogę złamanie, raczej otwarte.
Telefon masz?
Zabrali mi
Walerian wyjął swego starego siemensa i wykręcił 999. Karetka miała być w pół godziny.
Wytrzymaj. Za chwilę lekarze będą.
A co, jak Szymek się dowie, że żyję? głos Andrzeja drżał od strachu. Przecież mówił, że mnie do końca załatwi
Nie tknie cię już powiedział stanowczo Walerian.
Chłopiec spojrzał zdziwiony:
Panie Walerianie, wczoraj sam pan przed nimi uciekł
Wtedy chodziło o mnie z Rudkiem. A dziś
Urwał. Co miał powiedzieć? Że kiedyś składał przysięgę bronić słabszych? Że w Afganistanie uczyli go, że dziecka w biedzie się nie zostawia?
Karetka przyjechała szybciej niż obiecywano. Andrzeja zabrali do szpitala. Walerian został pod kotłownią z Rudkiem, pogrążony w myślach.
Wieczorem przyszła mama Andrzeja pani Barbara Malczewska. Płakała, dziękowała, powtarzała, że nigdy nie zapomni.
Panie Walerianie mówiła przez łzy lekarze mówią, jeszcze godzina na mrozie i Dziecko pan uratował!
Nie ja, tylko Rudek pogładził psa po łbie. To on pana syna znalazł.
A co teraz będzie? Barbara ze strachem zerknęła na drzwi. Szymek chyba nie da za wygraną. Dzielnicowy mówi, że nie ma dowodów
Będzie dobrze obiecał Walerian, sam nie wiedząc jak.
W nocy znów nie spał. Myśli chodziły w kółko: Co zrobić? Jak ochronić Andrzeja? A ile jeszcze dzieci cierpi przez tę bandę?
Nad ranem przyszło rozwiązanie.
Walerian wyciągnął z szafy starą paradną mundur wojskową, przypiął ordery i medale. Spojrzał w lustro znów był żołnierzem. Może trochę posiwiałym, lecz żołnierzem.
Chodź, Rudek. Dziś idziemy na robotę.
Ekipa Szymka, jak zwykle, kręciła się pod sklepem. Gdy zobaczyli Waleriana w mundurze, zaczęli rechotać.
Patrzcie, dziadek na defiladę idzie! Ale bohater!
Szymek zeskoczył z ławki, uśmiechnął się złośliwie:
No co, dziadu, twój czas minął.
Właśnie się zaczyna powiedział spokojnie Walerian, zbliżając się.
Po co tu przylazłeś, w tym przebraniu?
Służyć Polsce. Bronić dzieci przed takimi jak ty.
Szymek parsknął śmiechem:
Ty masz rozum, dziadu? Jaka Polska, kto to widział?!
Andrzej Malczewski pamiętasz?
Zły uśmiech znikł z twarzy Szymka.
Po co mam pamiętać jakichś frajerów?
Powinieneś. To ostatnie dziecko tu z twoich rąk wyrządzone.
Grozisz mi, staruchu?
Ostrzegam cię.
Szymek zrobił krok, w dłoni błysnęła sprężynówka.
Zaraz ci pokażę, kto tu rządzi!
Walerian ani drgnął. Lata nie zatarły wojskowej pewności siebie.
Tu rządzi sprawiedliwość.
Jakie prawo? Kto ci je dał?
Sumienie mnie powołało.
Nagle stało się coś niepokojącego. Rudek, cały czas siedzący cicho, nagle powstał. Sierść na grzbiecie sterczała, z gardła wydobyło się głębokie warczenie.
Twoja kudłata
Mój pies służył w Afganistanie przerwał Walerian. Tropił miny. Potrafi wyczuć łajdaka na kilometr.
To była bajka Rudek był zwykłym kundlem, ale zabrzmiało tak, że wszyscy uwierzyli. Sam Rudek wyprostował się, prężył zęby.
Znalazł dwudziestu bandytów, żadnego nie przepuścił mówił Walerian. Myślisz, z jednym ćpunem nie da rady?
Szymek cofnął się. Chłopcy za nim zamilkli, wystraszeni.
Słuchaj uważnie Walerian zrobił krok do przodu. Od dziś tu jest bezpiecznie. Codziennie będę obchodził wszystkie podwórka. Mój pies będzie węszył za chamami. I wtedy
Nie dokończył. Wszyscy zrozumieli.
Myślisz, że się ciebie wystraszę? Szymek zebrał się do kontrofensywy. Jednym telefonem
Dzwoń skinął Walerian. Ale pamiętaj: mam kontakty lepsze niż ty. Ilu ja osobiście w areszcie znam. Ile długów mi ludzie spłacają.
To też była bajka. Ale brzmiało przekonująco.
Walerian Afganiec się nazywam powiedział na odchodne. Zapamiętaj. I zostaw dzieci w spokoju.
Odwrócił się i spokojnie odszedł. Rudek kroczył dumnie obok, ogon podniesiony jak sztandar.
Za plecami cisza zawisła w powietrzu.
Minęły trzy dni. Szymka z bandą nie było widać.
Walerian rzeczywiście codziennie robił obchód po podwórkach, z Rudkiem poważnym i skupionym.
Andrzej po tygodniu wrócił ze szpitala. Noga jeszcze bolała, ale już mógł chodzić. Tego samego dnia przyszedł do Waleriana.
Panie Walerianie, a mogę z wami chodzić na patrole? zapytał nieśmiało.
Najpierw zapytaj mamę mruknął Walerian z uśmiechem.
Pani Barbara była nawet zadowolona syn znalazł przykład do naśladowania.
Tak więc codziennie wieczorem można było spotkać osobliwą kompaniię starszego mężczyznę w mundurze, chłopca i starego rudego kundla.
Rudek podobał się wszystkim. Matki pozwalały głaskać, mimo że był zwykłym psem podwórkowym. Było w nim coś wyjątkowego powaga, godność.
Walerian opowiadał dzieciom o wojsku, prawdziwej przyjaźni. Słuchali go z szeroko otwartymi oczami.
Pewnego wieczoru, gdy szli z Andrzejem po kolejnym dyżurze, chłopiec spytał:
Panie Walerianie, a bał się pan kiedyś?
Bałem się odpowiedział szczerze Walerian. I czasem nadal się boję.
Czego?
Że nie zdążę, że zabraknie mi sił.
Andrzej pogłaskał psa:
Ja też kiedyś będę pomagał. I będę miał takiego mądrego psa.
Będziesz uśmiechnął się Walerian. Oczywiście, że będziesz.
Rudek tylko machnął ogonem.
W okolicy wszyscy go już znali. Mówili z podziwem: To pies Afganica. On wyczuje, kto bohater, a kto drań.
I Rudek spełniał swą dreamlike służbę nie był już zwykłym kundlem. Był strażnikiem snów i dzieci na blokowisku.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
