Mój mąż od zawsze powtarzał, że nie jestem wystarczająco kobieca. Początkowo rzucał to niby od niechcenia że może powinnam się częściej malować, zakładać sukienki, być subtelniejsza. Ja taka nigdy nie byłam. Zawsze byłam praktyczna, konkretna, niezbyt próżna. Pracuję, rozwiązuję problemy, robię, co trzeba. On mnie taką poznał. Nigdy nie udawałam kogoś innego.
Z czasem jego komentarze zaczęły pojawiać się coraz częściej. Zaczął mnie porównywać do kobiet, które widzieliśmy na Instagramie, do żon naszych znajomych, do koleżanek z pracy. Mówił, że wyglądam bardziej jak kumpel niż jak żona. Słuchałam tego, czasem się sprzeczaliśmy, potem temat przycichał. Nigdy nie myślałam, że to coś poważnego. Uznałam to za normalne różnice w związku.
W dniu, w którym pochowałam tatę, wszystko mówiąc szczerze przestało wydawać się drobiazgiem. Byłam w szoku. Nie spałam, nie jadłam, nie myślałam o niczym poza tym, jak przeżyć pogrzeb. Włożyłam pierwsze czarne rzeczy, które znalazłam, nie zrobiłam makijażu, z włosami nic poza minimum. Po prostu nie miałam na to siły.
Zanim wyszliśmy z domu, mój mąż spojrzał na mnie i rzucił:
Serio tak pójdziesz? Może byś się chociaż trochę ogarnęła?
W pierwszym momencie nie zrozumiałam, o co chodzi. Powiedziałam mu, że nie interesuje mnie, jak wyglądam, dopiero co straciłam ojca. On na to:
No ale wiesz ludzie będą gadać. Wyglądasz na zaniedbaną.
Coś mi się ścisnęło w środku, jakbym dostała gniotącego ciosu prosto w serce.
Na pogrzebie stał z pozostałymi. Składał kondolencje, wyglądał na poważnego. Ale wobec mnie był chłodny. Nie przytulał mnie za bardzo. Nie pytał, jak się trzymam. W pewnym momencie, gdy przechodziliśmy obok lustra w salonie, szepnął, że powinnam się bardziej zebrać w garść, bo tata nie chciałby mnie widzieć w tym stanie.
Po pogrzebie, już w domu, zapytałam go, czy to naprawdę jedyne, co zarejestrował tego dnia. Czy nie zauważył, jak bardzo jestem zniszczona. Odpowiedział, żebym nie wyolbrzymiała, że po prostu wyraził swoje zdanie i że nawet w takich chwilach kobieta nie powinna się zaniedbywać.
Od tamtej pory patrzę na niego inaczej.
Ale nie potrafię go zostawić.
Czuję, że nie umiem bez niego żyć.
Co powiedzielibyście tej kobiecie, gdyby siedziała przed wami?
