No nie wytrzymam Marcin zmęczony kucnął przed córką, przyglądając się różowym plamkom na jej policzkach. Znowu to samo
Czteroletnia Jagoda stała pośrodku pokoju, cierpliwa i niepokojąco poważna jak na swój wiek. Przywykła już do tych oględzin, zmartwionych min rodziców, do całej gamy maści i tabletek.
Kinga podeszła, przysiadła obok męża. Delikatnie odsunęła kosmyk włosów z twarzy córki.
Te leki w ogóle nie działają. Jakby wodą poić. A lekarze w przychodni Szkoda gadać. Trzeci raz zmieniają schemat, a efektów zero.
Marcin wstał, przetarł nos. Za oknem szarówa, dzień zapowiadał się równie ponuro jak wczoraj. Szybko się zebrali Jagodę opatulili w ciepłą kurtkę i po półgodzinie siedzieli już w mieszkaniu jego mamy.
Bożena wzdychała, kręciła głową, głaskała wnuczkę po plecach.
Takie maleństwo, a już tyle tych lekarstw Przecież to nie jest zdrowe! posadziła Jagodę na kolanach, a dziewczynka wtuliła się w babcię. Żal patrzeć.
My byśmy chętnie jej tego oszczędzili Kinga siedziała na brzegu kanapy, palce zaciśnięte. Ale ta alergia nie ustępuje. Wszystko już wyeliminowaliśmy. Naprawdę wszystko. Je tylko podstawowe rzeczy, a plamki wciąż się pojawiają.
I co mówią lekarze?
Nic konkretnego. Nie potrafią zlokalizować. Badania, testy a rezultat Kinga machnęła ręką. Efekt na policzkach.
Bożena westchnęła, poprawiła Jagodzie kołnierzyk.
Może przejdzie z wiekiem. Tak podobno bywa, że dzieci wyrastają z alergii. Ale na razie niewesoło.
Marcin patrzył na córkę. Chuda, mała, wielkie oczy. Pogłaskał ją po głowie, a przed oczami pojawiło się nagle jego własne dzieciństwo jak z kuchni podkradał drożdżówki, które mama piekła w soboty, jak wyżerał z lodówki dżem łyżką, jak wypraszał lizaki. A Jagoda? Przegotowane warzywa. Gotowane mięso. Woda. Żadnych owoców, żadnych słodyczy, zero normalnych dziecięcych smaków. Cztery lata życia na ostrzejszej diecie niż niejeden wrzodowiec.
Już nie wiemy, co jeszcze jej odjąć powiedział cicho. W jadłospisie została już tylko woda i powietrze.
Wracali do domu w milczeniu. Jagoda przysnęła na tylnym siedzeniu, a Marcin kontrolował ją w lusterku co chwilę. Spała spokojnie, przynajmniej teraz się nie drapała.
Mój tata dzwonił odezwała się Kinga. Zaprasza Jagodę na przyszły weekend. Ma bilety do teatru lalek, chce zabrać wnuczkę.
Do teatru? Marcin zmienił bieg. Super. Niech się rozerwie.
Też tak pomyślałam. Trochę jej się przyda odpoczynku.
W sobotę Marcin zaparkował pod blokiem Kingi mamy, wyjął Jagodę z fotelika. Córka była półprzytomna, przecierała oczy piąstkami z samego rana ją poderwali. Wziął ją na ręce, wtuliła się noskiem w jego szyję, cieplutka, leciutka jak wróbelek.
Elżbieta wyskoczyła na korytarz w kwiecistym szlafroku, rozłożyła ręce jakby zobaczyła rozbitka.
Moje dziecko, moje słoneczko! chwyciła Jagodę, przytuliła do szerokiego serca. Chudziutka jakaś, bladziutka, zapadnięte policzki. Wy ją tymi dietami zamęczacie! Dziecko na resztkach trzymacie!
Marcin włożył ręce do kieszeni, powstrzymując lekką irytację. Zawsze to samo.
Robimy to dla jej dobra. Sama rozumiesz.
Jakie tam dobro teściowa wydęła usta i oglądała wnuczkę jakby ta wróciła z Syberii. Skóra i kości. Dziecko rośnie, a wy głodzicie!
Poszła z Jagodą do mieszkania, nawet nie spojrzała się za siebie. Marcin został na klatce. Coś mu świtało z tyłu głowy, jakaś myśl się rodziła i rozpływała jak mgła. Przetarł czoło, posiedział chwilę na ławce, słuchając ciszy klatki schodowej. W końcu machnął ręką i poszedł do auta.
Weekend bez córki dziwne, zapomniane uczucie. W sobotę razem z Kingą wybrali się do Biedronki, przepychali wózek między regałami, uzupełniając zapasy na tydzień.
W domu Marcin walczył z cieknącym kranem w łazience już drugi miesiąc to trwało. Kinga przekopywała szafy, wyciągała stare rzeczy i wrzucała je do worków na śmieci. Zwykła domowa krzątanina, lecz bez Jagody mieszkanie wydawało się zbyt ciche, zbyt puste.
Wieczorem zamówili pizzę taką z mozzarellą i bazylią, której Jagodzie nie wolno jeść. Do tego czerwone wino. Siedzieli w kuchni i rozmawiali bez większego celu, jak dawno nie rozmawiali. O pracy, o urlopie, o remoncie, który ciągle był w proszku.
Jakie to miłe rzuciła nagle Kinga i zaraz ugryzła się w wargę. W sensie rozumiesz mnie. Po prostu cisza.
Wiem Marcin ścisnął jej dłoń. Też tęsknię, ale trochę odpoczynku nam się przyda.
W niedzielę, wieczorem, pojechał po córkę. Słońce zachodziło, zalewając osiedle ciepłym światłem. Blok stał za starymi jabłoniami, w promieniach wyglądał prawie przytulnie.
Marcin wysiadł, nacisnął domofon zgrzytnęło. Zamarł w wejściu.
Na schodach siedziała jego córka. Obok na stopniu Elżbieta, pochylona nad wnuczką, kwitnąca z radości. W ręku miała drożdżówkę dużą, lśniącą, pachnącą masłem. Jagoda prawie ją pożerała. Całe policzki w białych smugach, usta wymazane, oczy szczęśliwe jak nigdy dotąd.
Marcin przez kilka sekund tylko patrzył. Potem coś gorącego i wkurzonego uderzyło mu do głowy.
Podbiegł, w trzech susach znalazł się obok, wyrwał drożdżówkę matce Kingi z dłoni.
Co to ma być?!
Elżbieta aż się wzdrygnęła, odsunęła. Twarz zrobiła się malinowa aż po czubek głowy. Roztrzęsionymi rękami chciała odpędzić gniew zięcia.
To tylko kawałeczek! Nic wielkiego, tylko drożdżóweczka
Marcin nie słuchał. Wziął Jagodę na ręce córka przycichła wystraszona, uczepiła się kurki zaniósł ją do auta. Usadził w foteliku, zapiął pasy. Palce mu drżały ze złości. Jagoda patrzyła wielkimi oczami, wargi drżały zaraz się popłacze.
Już dobrze, kotku pogłaskał ją, starając się mówić spokojnie. Posiedzisz tu chwilę, tata zaraz wróci.
Zamknął drzwi i ruszył do klatki. Elżbieta dalej stała na schodach, gniotła szlafrok i czerwieniała.
Marcin, nie rozumiesz
Nie rozumiem?! zatrzymał się dwa kroki od niej i wybuchnął. Pół roku! Pół roku nie wiedzieliśmy, co się dzieje z Jagodą! Badania, testy, alergeny wiesz, ile to kosztowało? Ile nerwów, ile nieprzespanych nocy?!
Teściowa cofnęła się do drzwi.
Chciałam dobrze
Dobrze?! Marcin zrobił krok bliżej. Karmiliśmy ją wodą i gotowanym kurczakiem! Odjęliśmy wszystko, co możliwe! A ty po kryjomu wpychasz jej smażone drożdżówki?!
Buduję jej odporność! Elżbieta nagle nabrała odwagi, podniosła podbródek. Dawka po dawce, powoli, żeby się organizm przyzwyczaił! Jeszcze trochę i wszystko by się wyleczyło, dzięki mnie! Ja wiem, co robię, trójkę dzieci wychowałam!
Marcin patrzył na nią i miał wrażenie, że widzi obcą osobę. Tyle lat znosił ją dla żony, dla spokoju. A ona metodą domową leczyła jego dziecko, przekonana, że jest mądrzejsza niż lekarze.
Trzy dzieci, powtórzył cicho. Elżbieta zbladła. To dobrze, ale każde jest inne. Jagoda to nie ty, nie twoje dziecko. Już jej chwilowo nie zobaczysz.
Co?! teściowa złapała się poręczy. Nie masz prawa!
Mam.
Odwrócił się na pięcie, ruszył do auta. Za plecami słychać było krzyki, ale Marcin nie zawracał. Wsiadł, odpalił silnik. W lusterku widział postać teściowej, machającą rękami na klatce schodowej. Przyszpilił gaz.
W domu Kinga czekała w przedpokoju. Zobaczyła minę męża i zapłakaną córkę i tyle jej wystarczyło.
Co się stało?
Marcin streścił wydarzenia. Krótko, rzeczowo, bez emocji one zostały na schodach. Kinga słuchała w milczeniu, twarz robiła się twardsza. W końcu sięgnęła po telefon.
Mama. Tak, już wiem. Jak mogłaś?!
Marcin zabrał Jagodę do łazienki trzeba było zmyć resztki drożdżówki i łez. Przez ścianę słychać było podniesiony głos Kingi, ostry, nie do poznania. W końcu wyraźnie: Dopóki nie wyjaśnimy tej alergii, Jagody nie zobaczysz.
Minęły dwa miesiące
Niedzielne obiady u Bożeny stały się już rytuałem. Dzisiaj na stole stał tort: biszkoptowy, z kremem i truskawkami. Jagoda jadła go sama, wielką łyżką, cała umazana. Na policzkach ani śladu alergii.
Nigdy bym nie pomyślała Bożena pokręciła głową. Olej słonecznikowy! Kto by się spodziewał?
Lekarz mówił, zdarza się raz na tysiąc Kinga smarowała sobie kromkę masłem. Wystarczyło wyeliminować. Przeszliśmy na oliwę po dwóch tygodniach wszystko ustąpiło.
Marcin patrzył na Jagodę i nie mógł się napatrzeć. Różowe policzki, błyszczące oczy, krem na nosie. Szczęśliwe dziecko, znowu może jeść normalne rzeczy. Torty, ciastka, wszystko bez oleju słonecznikowego. Okazało się, że tak naprawdę nie trzeba z niczego rezygnować wystarczyło wiedzieć, czego unikać.
Z relacją z Elżbietą pozostał chłód. Dzwoniła, przepraszała, łkała do słuchawki. Kinga rozmawiała krótko, Marcin wcale.
Jagoda zamachała łyżką w stronę tortu, Bożena podsunęła talerz.
Jedz, mała. Smacznego!
Marcin odchylił się na krześle. Za oknem padał deszcz, a w domu pachniało ciastem i było ciepło. Jego córka była zdrowa. Cała reszta nie miała już żadnego znaczenia.
