Moja mama podarowała mi pierścionek po babci. Nie mamy tu mowy o żadnym stylu retro czy przedwojennej elegancji to był wyjątkowo nieatrakcyjny kawałek żółtego złota, a wzór przypominał mi bardziej kiepską próbę artystyczną niż cokolwiek z biżuterią związane. Na palcu wyglądał jakby sam niezdecydował, co chce być a bez palca wisiał mi w życiu jeszcze bardziej, bo pierścionek był na mnie za duży. Szczerze mówiąc, serio, nawet do smażenia schabowego bym go nie założyła.
Doszłam do wniosku, że skoro to teraz mój pierścionek, mogę nim rozporządzać. Spakowałam ten skarb rodzinny i poszłam do jubilera na ulicę Marszałkowską. Po dopłacie o wartości mniej więcej połowy wypłaty za korepetycje z angielskiego, zamieniłam go na biżuterię, która naprawdę mi się podobała, bo lubię, gdy coś robi robotę.
Zadzwoniłam do mamy, pełna radości, gotowa opowiedzieć jej o tej genialnej wymianie, a ona nagle wybuchła niczym fontanna w Łazienkach na wiosnę. Jak mogłaś? Jak mogłaś oddać pierścionek bez mojej zgody?! Przecież to nie jest tylko kawałek złota, to wspomnienie! To nasza rodzinna pamiątka!
Próbowałam jej tłumaczyć, że skoro to ona mi go podarowała, to mogę zrobić z nim, co chcę prosta matematyka. No, ale mama nie była w nastroju na logikę. Rozmowa zakończyła się szybciej niż marzenia Polaków o Euro w piłce nożnej. Przez jakiś czas mama jeszcze wydzwaniała, ale byłam na nią tak wściekła, że nawet nie odebrałam. W końcu wysłała mi SMS-a, w którym dowiedziałam się, że pierścionek nie był prezentem, tylko… rodzajem depozytu rodzinnego! Że niby powinnam go pilnować, a nie modyfikować według własnych gustów. Super, jeszcze mi tego brakowało, jakby mi obowiązki nie wysypywały się już z szuflady.
Cała sytuacja wydała mi się tak kuriozalna, że nawet w moim ulubionym barze mlecznym nie słyszałam o czymś podobnym. No bo umówmy się jeśli ktoś coś daje, to daje, a nie robi potem z tego reality show. Co ciekawe, babcia wciąż żyje, a jej relacje z mamą i ze mną są równie napięte jak linia tramwaju w godzinach szczytu. Jak można w tej sytuacji mówić o pamiątkach rodzinnych?
Przyznaję, czytałam dokładnie taką opowieść wczoraj na Facebooku i wciągnęło mnie to jak ostatni odcinek Sanatorium Miłości. Osobiście, wystawiłabym pierścionek na honorowe miejsce w szufladzie i zapomniała o nim na dwa pokolenia. Jasne, może biżuteria z przeszłości wyglądać bardziej jak typowa szmira niż arcydzieło sztuki złotniczej, ale to przecież kawałek rodzinnej historii. Nawet jeśli nikt nie będzie tego nosił, to za pięćdziesiąt lat dzieci będą się śmiać, co nosili nasi pradziadkowie. Moda wraca, jak bumerang i kto wie, może ten pierścionek kiedyś zyska na wartości. Na koniec dnia, to dla córki będzie jedyna rzecz, która przypomni mamę i babcię. No, oprócz przepisu na pierogi.
A tu bohaterka wymieniła go na nowoczesny model z galerią handlową w tle. Nawet nie wchodzę w to, jak wygląda dzisiejsze złoto! Zawsze można dać jubilerowi przerobić starą biżuterię i pamięć zostaje, i palec udekorowany zgodnie z trendem z TikToka. Ozdoba nie będzie leżeć bezużytecznie, tylko zabłyśnie na rodzinnych imieninach, aż ciotki z Poznania będą pytać, co to za cudo.
W ostateczności można zawsze kupić sobie nowe, a pierścionek schować do pudełka obok starych zdjęć z Komunii.
Ja, odkładając ironię na bok, jestem całkowicie po stronie mamy. Rozumiem jej oburzenie. Przeżyła szok, bo nawet nie pomyślała, że córka nie skojarzy, że tu chodzi o pamięć, relację, gest. To prezent, ale taki z duszą z tych, których nie wypada puścić w narodowy obieg. W końcu od babci!
Ale z drugiej strony, trzeba zrozumieć dziewczynę. Może ona po prostu nie jest typem sentymentalnym. Może woli nowoczesność, praktyczność, a nie przechowywanie gratów pod stertą papierów. Zresztą, na pchlich targach na Kole zalega mnóstwo rodzinnych pamiątek, które po latach nikogo już nie obchodzą. Może lepiej po prostu korzystać z życia, nie przywiązywać się do rzeczy, nie zbierać kurzu na półkach? Skoro nie ma w sobie przywiązania do przeszłości, czy powinniśmy ją szufladkować i winić? Może właśnie mama nie potrafiła jej tego przekazać, tego polskiego sentymentu do pierścionka z czasów PRL-u…
