Kiedy moja mama dowiedziała się, że jestem żonaty, mam stałą pracę i własne mieszkanie w Warszawie, natychmiast zjawiła się u mnie, prosząc o wsparcie finansowe.
Mama była zawsze bardzo surowa. Ojciec często wyjeżdżał służbowo i to ona zajmowała się mną na co dzień. Tata bardzo mnie kochał, a kiedy wracał, nie szczędził prezentów. Mama za to raczej nie okazywała mi ciepłych uczuć. Pewnego dnia ojciec wyjechał w interesach i już nigdy nie wrócił.
W szkole byłem zawsze samotny, nie miałem przyjaciół. Mama ubierała mnie jak żebraka, do starej, znoszonej koszuli znalezionej gdzieś na śmietniku. Ciągle słyszałem: Noś co masz. Najpierw muszę ogarnąć swoje życie, a na ciebie nie mam pieniędzy. Bez narzekania nosiłem więc tę paskudną koszulę przez całą piątą klasę.
Później sąsiadka Przemysława podarowała mi ubrania po swojej córce Zdzisławie, która właśnie skończyła szkołę. Te rzeczy służyły mi aż do matury. Jeśli chodzi o buty, zakładałem to, co akurat miałem wytrzymały dobre kilka lat, aż w końcu zrobiły się za małe. Maturę zdałem celująco i zdecydowałem się studiować ekonomię. Na uczelni dalej nosiłem ubrania, które dostawałem od znajomych, gdy już im się znudziły.
Pewnego dnia poznałem Dominika, który skończył studia kilka lat wcześniej. Zaczęliśmy się spotykać i w końcu poznałem jego rodziców. Kiedy odwiedziłem ich po raz pierwszy, wstydziłem się swoich starych, zniszczonych butów. Miałem mokre stopy, ale jego mama, pani Jadwiga, udawała, że tego nie widzi. Następnego dnia zaprosiła mnie do siebie i podarowała mi nową parę butów.
Bardzo się obawiałem, że rodzice Dominika mnie nie zaakceptują, ale po krótkim czasie traktowali mnie jak członka rodziny. Do dziś nie rozumiem, czym sobie na to zasłużyłem. W prezencie ślubnym podarowali nam mieszkanie na Pradze, a po uzyskaniu dyplomu teściowa przyjęła mnie do pracy w swojej firmie, gdzie zarabiałem naprawdę dobrze w końcu mogłem sobie pozwolić na to, czego potrzebowałem. Nigdy nie przestanę dziękować Bogu, że poprowadził mnie przez życie.
Kiedy moja mama dowiedziała się o tym, że się ożeniłem, mam dobrą pracę i własny lokal w Warszawie, natychmiast zjawiła się prosząc o pieniądze. Sytuację usłyszała moja teściowa, która poprosiła mojego męża i syna, by od razu przyszli do domu. W końcu mój mąż wytłumaczył mojej matce, że nie powinna dłużej oczekiwać czegokolwiek ode mnie. Podziękował jej, że wychowała córkę, ale poprosił, by już więcej się u nas nie pojawiała. Od tej pory matka już się ze mną nie kontaktowała, a ja z niecierpliwością czekam na narodziny mojego dziecka.
