Dzień, w którym poszłam na rozwód, ubrana w suknię ślubną.
Kiedy mój mąż powiedział, że chce się rozwieść, otworzyłam szafę i wyjęłam moją ślubną suknię.
Co robisz? zapytał z przerażeniem w oczach.
Założę to do sądu odpowiedziałam, strzepując z sukni kurz, który osiadał tam przez lata wspomnień.
Zwariowałaś chyba? Nie pójdziesz na rozwód w sukni ślubnej!
Jeszcze jak pójdę. Ty też ubierzesz garnitur ślubny. Skoro w nim przysięgałeś miłość do grobowej deski, w nim też złożysz przysięgę kończącą naszą wspólną drogę.
Widziałam, jak szuka argumentów, ale żaden nie przychodził mu do głowy. Dwadzieścia minut później grzebał już na dnie szafy, mrucząc pod nosem, szukając spodni od garnituru.
Do sądu weszliśmy razem. Ochroniarz znieruchomiał. Jedna kobieta szepnęła: Wszystkiego najlepszego!, ale zaraz została szturchnięta przez koleżankę: Głupia, oni się rozwodzą!
Sędzia omal nie spadł z krzesła, gdy nas zobaczył. Ja cała na biało, z welonem, w białych rękawiczkach. On w smoking, muszka, wypastowane buty.
Proszę pani zaczął sędzia, dusząc w sobie śmiech czy mogę zapytać, dlaczego jest pani ubrana jak panna młoda?
Bo, Wysoki Sądzie, powiedziałam z powagą ten mężczyzna dokładnie w tym stroju przysięgał mi dopóki śmierć nas nie rozdzieli. Skoro śmierć jeszcze nas nie spotkała, a on pragnie zakończyć tę umowę, niech spojrzy na mnie tak samo, jak patrzył wtedy, gdy przysięgał coś, czego już nie czuje.
Mój mąż spojrzał na mnie z łzami w oczach.
Nigdy cię nie okłamałem. Naprawdę cię kochałem w tamten dzień.
A dzisiaj? zapytałam, czując, jak głos mi się łamie.
Sędzia chrząknął.
Wiecie co, dam wam pół godziny przerwy. Wyjdźcie na chwilę, przespacerujcie się, porozmawiajcie. Jeśli po tej przerwie wrócicie dalej w tych strojach i w tej samej decyzji, będziemy kontynuować sprawę. Ale coś mi mówi, że ludzi, którzy docierają aż tutaj w ślubnym stroju, jeszcze sporo łączy.
Wyszliśmy na korytarz. Poprawił mi welon, który trochę się przekrzywił.
Wyglądasz przepięknie powiedział. Zupełnie jak tamtego dnia.
Ty też dobrze wyglądasz przyznałam. Choć jesteś durniem.
Staliśmy, wystrojeni jak na wesele, pośród szarego sądowego korytarza, nie wiedząc, co zrobić.
A może zaproponował cicho zamiast się rozwodzić, pójdziemy zjeść kawałek tortu weselnego i przypomnimy sobie, dlaczego wzięliśmy ślub?
Czy to jest prawdziwa miłość nawet na rozwód ubrać się jak na ślub Czy po prostu jesteśmy dwojgiem ludzi, którzy nigdy nie nauczyli się robić rzeczy na pół gwizdka?
