Tak, rozumiem, że nie musicie! Ale to przecież wasza własna krew! Czy naprawdę zostawicie chłopca zimą bez ciepłej odzieży? Sławek, czy tego cię uczyłam w dzieciństwie? naciskała teściowa.
Telefon leżał na stole. Po kilku rodzinnych awanturach Sławek zrozumiał: gdy dzwoni jego matka, lepiej włączyć głośnomówiący i rozmawiać z Ludwiką Stanisławową razem. W przeciwnym razie po prostu złamie ich każdego z osobna.
Ludwiko Stanisławowo, przecież nie odmawiamy pomocy odezwała się Kinga. Ale jeśli tak ciężko jest ci z Maćkiem, oddaj go nam. Ania nie ma nic przeciwko, rozmawiałam z nią.
Teściowa milczała przez chwilę. Widocznie ważyła, co będzie bardziej opłacalne: zrzucić z siebie niechciane obowiązki czy zachować narzędzie kontroli nad córką. Wygrała druga opcja.
Nawet nie wiecie, na co się porywacie! odparła Ludwika z wyższością. Przecież nigdy nie mieliście ani dziecka, ani nawet kotka. Oboje pracujecie po całych dniach, kto się nim zajmie? Myślicie, że dzieci rosną jak chwasty? Dziecko potrzebuje opieki, uwagi, ciepła!
Rozumiem to spokojnie odpowiedziała Kinga. Ale skoro tak wyszło, jakoś byśmy sobie poradzili. Mogłabym zwolnić się z pracy. Traktuj to jak urlop macierzyński w zastępstwie Ani.
Aha, a na co będziecie żyć, bogacze?
Mówiłaś przecież, że zarabiam grosze. Jakoś byśmy się bez tych groszy obejść potrafili.
Teściowa ucichła. Sławek westchnął ciężko: Kinga była w ich rodzinie nowa, ale on miał już dość tego ucisku.
Ach, rozumiem. Stawiacie mi ultimatum w końcu burknęła Ludwika. Proszę bardzo. Jesteście młodzi i głupi, nie wiecie, w co się pakujecie. Ja tylko chcę wam pomóc, biorę cały ciężar na siebie. Ale nie, walczcie dalej. Pamiętajcie tylko: póki wy tu swoje ja pokazujecie, dziecko marznie i choruje przez was.
Po tych słowach teściowa rozłączyła się. Kinga przysiadła obok, objęła Sławka i wspomniała, jak to wszystko się zaczęło.
…A początkowo Ludwika Stanisławowa wydawała się kobietą dobrą i gościnną, choć kapryśną. Witała Kingę w swoim domu z uśmiechem, choć ta nie była jeszcze jej synową. Stół uginał się od jedzenia, a gdy młodzi wyjeżdżali, wręczała im torby pełne wiktuałów.
Szybko weszła w życie Kingi. Dzwoniła codziennie, pytała, czy wszystko w porządku, czy Sławek jej nie krzywdzi, zapraszała w gości. Pewnego razu nawet pomogła załatwić miejsce w szpitalu dla matki Kingi przez znajomych lekarzy. Kinga była jej za to ogromnie wdzięczna.
Ale zauważała też coś innego. Wystarczyło, że nie odebrała telefonu lub przerwała rozmowę w pośpiechu, a teściowa stawała się zupełnie inną osobą. Potem tygodniami nie dzwoniła, mówiła z góry i wyraźnie czekała na przeprosiny.
No tak, tacy zajęci, że już mnie nie potrzebujecie mówiła wtedy urażona.
Kinga starała się żartować, ale czu
