Nasza córka, Dorota, wyszła niedawno za mąż za chłopaka, który pochodził z niezamożnej rodziny, ale był rozsądny i pracowity. Ja i mój mąż, Stanisław, nie byliśmy tym zachwyceni, lecz wiedzieliśmy, że to jej wybór i trzeba go uszanować.
Z okazji ślubu Stanisław podarował Dorocie przestronne mieszkanie w Warszawie, żeby młodzi nie musieli gnieździć się w wynajętym lokalu. Ten prezent bardzo im się spodobał, szczególnie rodzicom zięcia.
Rodzice Janka, bo tak nazywał się mąż Doroty, za każdym razem, gdy nas odwiedzali, wychwalali mieszkanie pod niebiosa. Matka Janka wręcz nie wyprowadzała się od młodych, wpadając do nich niemal codziennie. Dorota coraz częściej żaliła mi się, że przez to nie może spokojnie porozmawiać z przyjaciółkami czy odpocząć po pracy.
Ostatnio teściowa zasugerowała Dorocie, żeby zameldowała ją i resztę rodziny Janka w tym mieszkaniu, by mogła sprzedać własne mieszkanie i za uzyskane złotówki kupić większe lokum dla wszystkich razem. Według niej, przecież wszystko w rodzinie powinno być wspólne i nie było powodu, by tak duże mieszkanie przysługiwało tylko naszej córce.
Dorota uprzejmie, choć stanowczo odmówiła, uznając pomysł teściowej za zupełnie nie na miejscu. Jednak teściowa nie odpuszczała. Najpierw wydzwaniała każdego dnia, potem zaczęła grozić, robić awantury i straszyć, że jeśli Dorota nie posłucha, to zabierze syna i postara się o odebranie mieszkania. Jankowi też nie dawała spokoju, mimo że próbował ją uspokajać, tłumacząc, że młodzi sami muszą poukładać sobie życie.
Nie chcieliśmy się mieszać w sprawy młodych, byliśmy zdania, że muszą stawić czoła problemom razem i nauczyć się ich rozwiązywać. Jednak gdy Dorota zaczęła do nas dzwonić z płaczem i mówić, że nie daje już rady, nie mogliśmy dłużej milczeć.
Stanisław, jako człowiek konkretny i stanowczy, pojechał do teściowej Doroty i kategorycznie zażądał, by zostawiła naszą córkę w spokoju. Ostrzegł, że jeśli nękania się nie skończą, zgłosi sprawę na policję. Kobieta natychmiast zmiękła, tłumacząc, że wszystko źle zrozumieliśmy, a ona tylko chce dla syna i synowej jak najlepiej.
Na szczęście ta interwencja wystarczyła. Dorota mogła wreszcie odetchnąć, przestała się zamartwiać i razem z Jankiem mogli zacząć cieszyć się swoim małżeństwem bez niepotrzebnych rodzinnych kłopotów. Teraz, patrząc z perspektywy lat, wiem, że czasem trzeba umieć zareagować dla dobra własnego dziecka.
