Trzymaj się, córeczko! Teraz jesteś w innej rodzinie i musisz szanować ich zwyczaje. Nie przyszedłeś na gości, tylko poślubiłeś.
Jakie to zwyczaje, mamo? Wszystko tu jest po prostu szalone! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to jasne jak słońce!
A słyszałaś kiedyś, żeby teściowe były miłe? zapytała matka, a w tle rozbrzmiewał echa nieskończonego kołowrotka.
Chadza, chodzi! Znowu wędruje! krzyczała Stanisława Kowalska, stojąc pośrodku kuchni, twarz jej płonęła jak blask komina, oczy żarzyły się gniewem. Jeśli facet hulaci, to żona sama się wini. Co mam ci teraz tłumaczyć?
Teściowa była w szale. Ryknęła na swoją synową Kwietkę, jakby straciła rozum. Wszystko przez to, że Kwietka zaczęła podejrzewać jej syna, Borysa, o zdradę.
Kwietka, młoda, delikatna dziewczyna o wielkich, naiwnych oczach, przytuliła się do ściany i próbowała uspokoić rozszalałą kobietę.
Stanisławo Kowalsko, to przecież nielogiczne. On ma rodzinę, dzieci zaczęła Kwietka, lecz teściowa odrwała ją ręką, jakby odganiała natrętną moskitę.
To twoja rodzina? Czy może twoje dziecko, które nie chce nas z dziadkiem wpuścić? rzuciła z pogardą. Twoje wychowanie, nawiasem mówiąc!
Jakie wychowanie, Stanisławo? Iwanek dopiero co skończył rok. On jest jeszcze zupełnie mały szepnęła Kwietka, głos jej drżał.
Mały? zmarszczyła twarz kobieta. U Jankowych wnuków jest jeszcze mniejszy. I na ręce chodzi, i nie powtarza, jak ten twój machnęła w stronę pokoju dziecięcego.
Właściwie to on jest waszym wnukiem odparła Kwietka, choć drżała. A dzieci czują złe osoby. Może dlatego on do was nie podchodzi.
To my jesteśmy źli? O, jakaś pomalowana koza! krzyknęła teściowa. A w kim ty, piękna nasza, żyjesz za darmo? Czyje jedzenie jesz? Czyje pieniądze wydajesz? Niewdzięczna!
Kwietka nie chciała już dłużej spierać się ze skandaliczną teściową. Tysiąc razy prosiła Borysa, by zamieszkali osobno od jego rodziców, lecz Borys, rozpieszczony syn matki, nie widział w tym potrzeby.
Miał w zwyczaju mieszkać u rodziców. Czuł się tam, jakby w chrześcijańskim schronie. Szedł spokojnie do pracy, a wszystkie domowe sprawy rozwiązywały starsze pranie, sprzątanie, gotowanie. Nie życie, a bajka!
Z drugiej strony, szkodliwa teściowa Elżbieta rozpisywała cały program. Najpierw Kwietka usiłowała nawiązać kontakt, pomagając w domu, wspierając we wszystkim, nawet słuchając niekończących się narzekań na sąsiadów. Z czasem jednak zrozumiała, że to daremny wysiłek.
Nieważne, jak dobrą i posłuszną chciała się wydawać, nie mogła ukryć nienawiści.
Przywiozłam do domu tę nieudaczną, jakby nie było normalnych dziewczyn opowiadała Stanisława Kowalska sąsiadce, gdy Kwietka stała przy rogu, zbierając porozrzucane przez Borysa zabawki.
Aż do innej wsi przyjechała! Byłby powód! Nasze babcie są lepsze, bardziej pracowite i mądrzejsze.
I nie mów! poparła ją sąsiadka, plotkarska babcia Mania, już wyprane wszystkie plotki wioski.
Rozumiem, że nie umiesz nic zrobić. A ty, Kowalska, sama przyznałaś, że ręce nie z tego miejsca. Nie da się tego naprawić.
Nie wyobrażasz sobie, jak to jest! Nie można jej ufać. Albo zgubi, albo złamie. A dziecko u niej nie takie.
U Jankowych wnuk to zupełnie inna sprawa. Spokojny, rozważny chłopiec. Ten ciągle powtarza, kaprysi. Geny chyba nie są właściwe.
Kiedy życie stało się nie do zniesienia, Kwietka dzwoniła do matki w sąsiedniej wsi, narzekała, płakała, a matka odpowiadała:
Trzymaj się, córeczko! Jesteś w nowej rodzinie, musisz szanować ich zasady. Nie przyszedłeś jako gość.
Jakie zasady, mamo? Wszystko tu jest po prostu szalone! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to jasne!
Czy słyszałaś kiedyś, żeby teściowe były miłe? Wszystko przeszliśmy i ty też musisz. Najważniejsze nie pokazuj, że jest ci ciężko. Trzymaj się.
Świadoma, że nie da się ugotować z jej bojaźliwą matką, Kwietka zagroziła, że zadzwoni i poskarży się ojcu.
Litość okaż swojemu ojcu! przestraszyła się matka. Wiesz, że ma on warunkowy wyrok. Jeden krok w bok i wciągną go za kratki!
Kwietka wszystko to rozumiała. Wiedziała, że ojciec kocha swoją jedyną córkę. Otrzymał warunkowy termin za kradzież w sklepie, kiedy ktoś obraził Kwietkę. Wiedziała też, że ojciec nie pozostanie milczeć, jeśli dowie się, jak ją dręczą w obcej rodzinie. Był człowiekiem o gorącym sercu.
Dobrze, nie powiem ojcu odpowiedziała Kwietka. Ale jeśli będą dalej tak postępować, nie wiem, co zrobię.
Wszystko się ułoży, córeczko powtarzała matka, próbując ją uspokoić. Za kilka tygodni nie przypomnisz sobie tej rozmowy.
Kwietka chciała zapomnieć, lecz relacje z teściową nie polepszały się. Stanisława Kowalska zdawała się coraz bardziej nienawidzić synową, jakby Kwietka była winna wszystkich jej nieszczęść. Nawet jej mąż, Janusz Stanisławski, starszy, zmęczony życiem, nie wytrzymał.
Dlaczego ciągle krzyczysz na dziewczynę? spróbował raz rano, gdy kłótnia osiągnęła szczyt, Janusz. Ona odejdzie od nas! I tak będzie!
Ja od niej odejdę! wykrzyknęła Stanisława, kierując całą złość na męża. Zawładnę sądami, zwrócę każdą złotówkę, co przeszła w tych latach! I dziecko zabiorę, by nie wychowywało się w takiej nikczemnej rodzinie!
Kwietka wiedziała, że teściowa mówi bzdury, lecz bała się. Wciąż kochała swojego męża Borysa.
Plotki o tym, że Borys potajemnie spotyka się ze swoją byłą Oksaną, były niczym wiejskie pogłoski, które babcie takie jak Stanisława rozrzucały po wsi.
Nie wiadomo, jak długo trwałyby te nadużycia, gdyby nie jej długi język. Pewnego razu, po kolejnej zwycięstwie nad synową, w szpilkach opowiadała o swoich bohaterskich czynach przyjaciółce, babci Mani. Dodawała coś nowego, upiększała, potem przekazywała innej przyjaciółce, a w końcu mężowi tak opowieść o niedobrych synowej i surowej teściowej rozniosła się po wiosce, dochodząc do ojca Kwietki.
Ojciec Kwietki, surowy mężczyzna blisko dwóch metrów, szerokimi ramionami, myślał szybko. Wziął topór, którym właśnie rąbał drewno, nie zrzucając roboczej kamizelki, wsiadł na swój stary motocykl Ural i, nie mówiąc nic żonie, ruszył do sąsiedniej wsi wybawić córkę z upokarzającego pojmania.
W tym czasie w domu Kowalskiej wybuchł prawdziwy skandal. Młoda matka na chwilę zostawiła niemowlę Wiktora na nowym, jaskrawo żółto-pomarańczowym kanapie, by iść po świeżą pieluszkę. Gdy wróciła, zobaczyła pod dzieckiem małą brązową plamę. Oczy teściowej zobaczyły w niej czarną dziurę, gotową pożreć całe mieszkanie. Pojawiła się nagle, jak burza, i zaczęła krzyczeć na synową z całych sił.
Popsułaś kanapę! Mój ulubiony! Wiesz, ile kosztował? Ręce ci odrywamy, a potem zszywamy, żeby nie bolało!
Naprawię wszystko. Posprzątam próbowała Kwietka, drżąc rękami, chwytając ścierkę.
Co będziesz sprzątać? On jest nowy! Skąd ci się to wzięło? Nigdy nie kupowałaś nic za własny koszt!
A wy jakbyście wzięli? nie wytrzymała Kwietka i w tym momencie odważyła się skrytykować teściową, że całe życie siedzi na karku męża.
Popatrz na nią! Wystarczy bezczelności, by obrazić teściową! twarz Stanisławy przybrała czerwień.
Teraz wytrzyj tę plamę, a potem idźcie razem z synkiem na podwórko! Będziecie u mnie mieszkać i obrzydzać, dopóki nie nauczicie się zachowywać przyzwoicie!
Kwietka, ociekająca łzami, próbowała wytrzeć plamę. Brązowa plamka na jaskrawo żółto-pomarańczowej tapicerce odmawiała poddania się, jakby żartowała z jej bezsilności. Mały Wiktor, czując matczyną niepokój, krzyczał na cały głos, a jego płacz potęgował napiętą atmosferę w domu.
Stanisława Kowalska stała nad głową Kwietki, wylewając na synową dobrawe przekleństwa. Nie zauważyła, że w drzwiach pojawił się obcy. To był ojciec Kwietki, Mikołaj. Stał tam jak pomnik, ręka mocno ściskała drewnianą rękojeść topora.
Na chwilę Stanisława, jakby wyczuła czyjąś obecność, odwróciła się. Jej wzrok spoczął na narzędziu.
Wiedziała, jak gorący jest Mikołaj, znała jego przeszłość, warunkowy termin. Strach przeszył ją natychmiast.
Zrozumiawszy, że teściowa słyszy wystarczająco, a sprawa nabiera poważnego zwrotu, Stanisława próbowała zachować twarz i bronić swojej racji, choć głos jej drżał.
Och, witaj, Mikołaju! A ja właśnie wychowuję waszą Kwietkę
Słyszałem, jak ją wychowujesz rzekł groźnym tonem teść, wchodząc do pokoju w czystych butach.
Podniósł topór nad głowę, sprawiając, że Stanisława natychmiast zwijała oczy i cofała się. Zamiast ciosu, położył topór na ramię i wyciągnął rękę do córki.
Chodźmy, Kwietko, nie masz tu nic do roboty powiedział i poprowadził ją ku wyjściu.
Stój, zię Stanisława, odzyskując równowagę, próbowała odzyskać kontrolę. Co powiem mojemu synowi?
Niech przyjdzie sam, za swoją żoną. Porozmawiamy po męsku Mikołaj rzucił na nią krótki, lodowaty wzrok, mówiący więcej niż słowa.
Mikołaj zabrał córkę i małego Wiktora. Borys długo wahał się, by przyjechać po żonę i syna, obawiając się starcia z teściem, lecz w końcu podjął wyzwanie.
Mikołaj rozmawiał z zięciem spokojnym, stanowczym głosem, toporem leżącym na stole, co nadawało słowom wagę. Borys obiecał, że będą mieszkać osobno, że matka nie będzie wtrącać się w ich sprawy i że będzie chronił żonę i dziecko.
Gdy Mikołaj mocno uścisnął Borysowi dłoń, zięć poczuł, że żarty z tym mężczyzną są nieodpowiednie i wszystkie obietnice trzeba dotrzymać.
Od tego dnia Stanisława Kowalska omijała synową i wnuka, nie witała ich nawet na ulicy.
Borys i Kwietka zamieszkali osobno. Wszystko w ich życiu było w harmonii i zrozumieniu. Czy to były wskazówki teścia, czy prawdziwa miłość?
