BRODA SIWA, LECZ DUSZA PIĘKNA
Oszukiwałaś mnie przez cały ten czas! Kończę tę korespondencję. Jestem bardzo rozczarowany kobietami. Jak mogłaś tyle czasu udawać, kłamać? Chciałem się ożenić, a ty wszystko przekreśliłaś. Nie da się zacząć wspólnego życia od kłamstwa i braku zaufania. Żegnaj. Nie pisz do mnie już więcej. Nie odpowiem. Twój były dżentelmen.
Takiego maila dostałam od Brytyjczyka. Z Konradem pisałem przez prawie rok. Wszystko wskazywało, że spotkamy się w jego mieście Sheffield. Niestety… Nie było nam dane.
Miałem wtedy czterdzieści dziewięć lat, rozwiodłem się dawno temu. Dzieci i wnuki już miałem. Marzyło mi się jeszcze raz poczuć się jak mężczyzna, bo przecież życie mknie naprzód. Dzieci żyją już własnym życiem, mają swoje sprawy i kłopoty. Ja nie potrafiłem zamknąć się w czterech ścianach i wspominać dawne czasy, bo łatwo byłoby wtedy zgnuśnieć, zacząć dziergać skarpety na drutach na metry, haftować prześcieradła krzyżykiem. Moje koleżanki zajęte były domem, mężem, rodziną. Przejrzałem starannie wszystkich potencjalnych kandydatów w pracy, ale żaden mnie nie zainteresował.
Z polecenia znajomej wszedłem na portal randkowy. Co mi szkodzi, najwyżej się pośmieję.
Wypełniłem długi formularz, przedstawiłem się z jak najlepszej strony, dołączyłem udane zdjęcie. Czekałem na cud. Sam nie zaczepiałem samotnych kobiet, trzymałem fason.
Po dwóch tygodniach pojawił się e-mail jedyny. Z niecierpliwością czytałem list od kogoś zupełnie mi obcego, siedząc w moim rodzinnym Toruniu.
Otóż – Anglik, 59 lat, przedsiębiorca, rozwiedziony, dwóch dorosłych synów. Na zdjęciu elegancki, zadbany, szarmancki dżentelmen przed piękną willą z ogrodem. Zaproponował mi znajomość. Może nawet zaprosi do ślubu?
Wydawało się, że wystarczy odpisać i szczęście gotowe. Chciałem śpiewać polskie piosenki ludowe. Najchętniej odpowiedziałbym: Jestem gotowy, mogę w każdej chwili przyjechać do Sheffield i stanąć z tobą na ślubnym kobiercu, jak wy to tam nazywacie… Ale napisałem grzecznie, że muszę się dobrze zastanowić, czyli poudawać trochę niedostępnego.
Napisałem też, że mam wielu potencjalnych kandydatów i nie na wszystkie wiadomości jestem w stanie odpowiadać. Panie Konradzie, proszę się nie gniewać.
Konrad okazał się bardzo kulturalny. Odpowiedział, że to zrozumiałe, bo kobieta taka jak ja musiała oczarować niejednego mężczyznę, także jego. Czułem się wyróżniony, uskrzydlony.
Korespondencja z Konradem była coraz bardziej szczera i otwarta. To wydawało się niemożliwe, że urodziliśmy się w innych krajach. Konrad nazywał mnie Tajemniczą różą, ja jego Moim dżentelmenem. Tak przywykłem do tych listów, że nie wyobrażałem sobie już bez nich życia. W myślach byłem już mężem Angielki, mieszkałem w jej pięknym domu, a rano rozmawiałem z ukochaną przy kawie. Z każdym dniem byliśmy sobie bliżsi.
Zacząłem mówić dzieciom, że niebawem ich opuszczę, mieszkanie im przepiszę i z pracy się zwolnię. Syn i córka bez ogródek sprowadzili mnie na ziemię:
Tato, nie poznajemy cię. Emerytura za pasem, a ty chcesz się żenić? Kto cię tam potrzebuje? Twój dżentelmen zaraz będzie miał nadciśnienie i zacznie biegać do toalety co godzinę… Chcesz być pielęgniarzem i służącym dla Angielki? A potem będziesz wysłuchiwał narzekań jak stary zgred. Nie spiesz się, tato, nie ulegaj Anglikom.
Argumenty dzieci miałem za nic. Chcę być panem, i koniec! Przygotowałem się na wyjazd: zmieniłem garderobę, fryzurę, maniery. Czekałem na wizę. I nagle przyszła ta wiadomość od Konrada… Nie jesteś Tajemniczą Różą, tylko zwykłym kłamcą. Nie pisz więcej nie odpowiem.
Nie rozumiałem nic. Kiedy i gdzie niby skłamałem? W głowie krążyły myśli, podejrzenia, domysły. W końcu napisałem jeszcze raz do Konrada, ale odpowiedzi nie było przez pół roku.
Kiedy już straciłem nadzieję i zmieniłem zdanie co do spisania mieszkania na dzieci, nagle dostałem list od Mojego dżentelmena:
Tajemnicza Różo, przepraszam! Przez wiele miesięcy byłem w szpitalu, walczyłem o życie. Było strasznie i nieprzewidywalnie. Nie chciałem cię martwić, dlatego poprosiłem syna, Oliviera, by prowadził z tobą korespondencję i był grzeczny. On powiedział, że niespodziewanie przestałeś się odzywać. Dlaczego?
Już poczułem się lepiej i teraz mogę przyjąć cię, moja bogini, do swojego domu jako żonę.
Czytając ten list kilkakrotnie, rozkleiłem się. Nie wiedziałem, co odpisać. Było jasne, że Oliver nie chciał, żeby ojciec się żenił. To on niesłusznie oskarżył mnie o kłamstwo.
Pomyślałem, posmutniałem i postanowiłem już nie odpisywać Konradowi. Bo to co? Niby pojadę do Sheffield, a Oliver dosypie mi trucizny do owsianki albo nagada ojcu bzdur na mój temat. Jasne, że Konrad prędzej uwierzy synowi niż mi i pewnie wyrzuci boginię na bruk. Po co mi to wszystko? Niech sobie sami radzą, w końcu to rodzina.
A ja? Wnuki zaraz pójdą jesienią do szkoły, trzeba je podgonić z czytaniem i matematyką. I na działkę warto się wybrać: pomidory posadzić, trawę skosić, kwiatki podlać W końcu nawet królik kocha swój kąt.
Dam sobie spokój z nowymi znajomościami. Wyssały ze mnie za dużo energii, a życie i tak nieubłaganie płynie.
Dzień dobry, sąsiadko! A to cię dawno nie widziałem. Co, zajęcia czy za mąż poszłaś? Sąsiad z działki, pan Janusz, nie dawał mi przejść, patrzył uważnie w oczy.
Cześć Janusz! Wiesz, chyba się za tobą stęskniłem. A ty się przypadkiem nie ożeniłeś? Pomożesz mi porąbać drewno? Wieczorem wpadnij na herbatę, tyle się zebrało, nie uwierzysz aż się ucieszyłem, bo chciałem go uściskać.
Daj spokój, Aniu. Jakże byłem się ożenił, jak panna zniknęła na cały rok? Janusz mrugnął żartobliwie.
Co to ma znaczyć? Doskonale zrozumiałem, ale musiałem trochę pożartować.
Wyjdź za mnie, Aniu! Na co tu jeszcze patrzeć znamy się od zawsze. Jak to mówią, stare drzewo trzeszczy, ale żyje.
No i co, mój narzeczony ma brodę siwą, lecz duszę piękną.
A ja i Janusz jesteśmy szczęśliwym małżeństwem już od siedmiu latA ja? Uśmiechnąłem się do swojego odbicia w szybie ogrodowego domku, poprawiłem włosy nad uszami trochę siwych, trochę upartych. Pomyślałem: Anglia może poczekać. Czasem szczęście rośnie tuż pod twoim własnym oknem, zagląda przez płot, przynosi sąsiadowi ciepły kompot i śmieje się tym samym głosem od lat.
Wieczorem siedzieliśmy z Januszem na tarasie kubki z herbatą parowały, na stole zamiast brytyjskich herbatników leżały świeżo upieczone bułeczki z dżemem. Nad nami światło lampki odbijało się w szklance kompotu, a gdzieś z radia niespiesznie płynęła polska melodia.
Spojrzałem na Janusza ten uśmiech, znajome mrugnięcie i ciepłe dłonie gotowe nie tylko porąbać drewno, ale i przytrzymać drugiego człowieka w najgorszy dzień. Nagle cała ta tęsknota za nieznanym Sheffield, za egzotycznymi obietnicami, okazała się tylko przystankiem do istoty rzeczy: szczęścia, które nie pyta o paszport czy adres mailowy, tylko czeka cierpliwie na tej samej ławce, pod tym samym niebem.
Westchnąłem cicho i ściszyłem radio. Janusz A może już przestańmy szukać dalej? Może wystarczy, że jesteśmy tutaj, razem teraz?
Janusz uśmiechnął się jeszcze szerzej, jego broda srebrzyła się w blasku wieczora. No widzisz, Aniu życie to nie bajka o rycerzu ze zdjęcia. Czasem najszczęśliwsze zakończenia piszą się same, pod naszymi stopami. W zaciszu własnego ogródka.
Objęliśmy się, a dom ogrzał się od śmiechu i zapachu upieczonych jabłek. Bo broda może i siwa, lecz dusza wciąż piękna jeśli tylko pozwolimy jej kochać od nowa.
