Marysiu, pamiętasz, że w niedzielę idziemy do mamy na urodziny? zapytał mąż podczas śniadania.
Tego to już się nie zapomina, serio… Już mi głowę tym przewierciłeś. Teściowa też w tym tygodniu przypominała mi o tym ze cztery razy Nawet jakbym chciała, nie miałabym opcji zapomnieć Marysia w myślach przewróciła oczami, ale na zewnątrz tylko się uśmiechnęła:
Pamiętam, Michaś, pamiętam westchnęła cicho. Ostatnio spotkania z teściową przypominały raczej odsiadkę dożywocia niż rodzinny obiad. Jadwiga, matka Michała, zawsze miała minę, jakby właśnie wygrywała w zawodach w sourface. Marysia szczerze nie pojmowała, co też teściowej nie pasuje. Synka jej kocha, dzieci im urodziła, dom jak spod igły. Ale każdemu chyba się nie dogodzi
Poznali się z Michałem cóż, bardzo nowocześnie przez internet, konkretnie w grupie o odżywkach dla sportowców na Facebooku. Marysia szukała witamin, Michał zaś czatował przy batonach proteinowych. Od słowa do słowa rozmowa przeniosła się do jej wiadomości. Zaprosił ją do znajomych, polubił zdjęcia i proszę bardzo zalążek znajomości gotowy. Związali się szybciej niż bigos w garnku. Po siedmiu miesiącach już byli po ślubie.
Marysiu, będę świetnym tatą, słowo! I dzieci chcę mieć dużo. Czwórka to plan minimum! Dwóch chłopaków i dwie dziewczynki. Bo wiesz, jak jest jedno dziecko, to tylko egoistę z tego wyhodujesz. A jak więcej to i banda, i radość, i ludzie potem z nich niezgorsi…
Oj tam, oj tam roześmiała się Marysia. Ty sam w rodzinie wyrosłeś i jakiś straszny egoista z ciebie nie jest
Ej, ja to w ogóle jestem wyjątkowy przypadek! Michał mrugnął do niej i cmoknął w policzek.
Mama Michała, Jadwiga, podczas pierwszego spotkania spojrzała na Marysię spod brwi, które były umalowane z taką precyzją, że nadawałyby się na główny most Płocka. Zaczęła wypytywać, z jakiej rodziny pochodzi, jakie szkoły kończyła. Kiedy dowiedziała się, że Marysia jest z Białegostoku, ze zwykłej, wielodzietnej rodziny bez ojca, a mama żyje z dziećmi w M3 na osiedlu, mina jej zrzedła jak ekspresowa kawa. Resztę obiadu przesiedziała, gapiąc się z rozżaleniem w kartofle.
Ślub zrobili klasyczny a jakżeby inaczej w dobrej restauracji przy Starym Mieście. Z Białegostoku zjechała się cała rodzina Marysi: mama, dwie siostry, trzech braci. Wszyscy młodzi, głośni i uśmiechnięci, jak przystało na wschodnią familię. Było wesoło, jak przy prawdziwej polskiej biesiadzie: tańce, śmiechy, krokiety na przemian z mazurkiem. Marysia i Michał nie odstępowali się na krok, prawdziwe turkucie podjadki.
Dwa miesiące po ślubie ogłosili rodzinie, że będą mieli dziecko. Michał był tak szczęśliwy, że prawie się rozryczał nad talerzem ogórkowej. Siostry Marysi zaraz zasypały ich gratulacjami, a mama przez telefon wzruszyła się do łez. Natomiast Jadwiga, gdy tylko usłyszała nowinę, westchnęła głęboko, usta ścisnęła i mruknęła pod nosem:
Naprawdę aż tak się musicie spieszyć z dzieciakami? Jeszcze byście pożyli trochę dla siebie, pobawili się Teraz na rodziców za wcześnie, młodzi jesteście jak bigos po czterech dniach.
Mamusia kochana, zrozum, że zaraz będziesz babcią! To przecież szczęście dla wszystkich! Michał rozpromienił się jak sierpniowe słońce, porwał matkę za ręce i zakręcił po pokoju. Ta tylko westchnęła ciężko.
Poród odbył się podręcznikowo Marysia urodziła śliczną, zdrową córeczkę, Anię, wykapana mama. Michał był cały w skowronkach, a Marysia zanurzyła się w macierzyństwie jak kluski w rosole. Michał zarabiał bardzo dobrze, więc Marysia mogła pozwolić sobie nawet na panią do pomocy i nianię. Ale, typowa Polka wszystko zrobię sama!. No i rzeczywiście, świetnie jej to szło. Michał też nie był typem z kanapy przewinąć potrafił, na spacer pojechał, kaszkę podał.
Gdy Ania kończyła rok, okazało się, że Marysia znowu jest w ciąży. Michał już zacierał ręce na syna no i dopiął swego. Urodził się Franek. Trochę się życie skomplikowało, więc tym razem zatrudnili panią do prowadzenia domu, żeby Marysia mogła skupić się na dzieciach. Była zadowolona. Mąż ją wielbił, dzieci kochał, a i kasy nie brakowało. Tylko bo jakże by inaczej w polskiej rodzinie zawsze znajdzie się ta jedna łyżka dziegciu, co osłodzi miód. U nich była to właśnie teściowa, Jadwiga.
Michał, powiedz mi, czemu twoja mamusia tak za mną nie przepada? Dzieci też jakoś tak średnio jej leżą. Co ja nie tak robię, powiedz szczerze?
Marysiu, nie przejmuj się Mama zawsze była z charakterem, ma swój świat i chyba nie wpisujemy się w jej wizję. Najważniejsze, to że ja cię kocham
Dzieci rosły, biznes Michała się rozkręcał, a Marysia często łapała się na tym, że dobrze, że kiedyś kliknęła temu chłopakowi akceptuj zaproszenie. Bo teraz ten chłopak był całym jej światem.
Pewnego razu Marysia i Michał zostawili dzieci pod opieką niani i poszli razem do teatru. Marysia kochała teatr zawsze wolała rozsiąść się z lornetką i popodziwiać aktorów niż scrollować Facebooka. Ale tuż po rozpoczęciu poczuła się źle
Michał, coś mi nie tak Chyba ten sałatka z baru nie była dziś świeża
Piła wodę, oddychała głęboko, ale lepiej nie było. Z żalem opuścili salę i wrócili do domu. Po chwili już poczuła się lepiej. I tak dla świętego spokoju zrobiła test ciążowy. Wynik: dwie kreseczki!
Marysia! To cudownie! Trójka! Kurczę, chyba już mogę zamawiać busa na wycieczki! Michał był wniebowzięty.
Trochę szybko chyba? Franek i Ania jeszcze mali zamyśliła się Marysia.
Kochanie, damy radę, zobaczysz. A zresztą Zrobimy bombę: ogłosimy to całej rodzinie w dzień urodzin mamy. Prezent idealny!
Ciekawe, czy teściowa się ucieszy Raczej rzuci tekstem, że rozmnażam się jak królik, jeśli nie gorzej pomyślała Marysia, ale tylko się uśmiechnęła.
W upalne niedzielne popołudnie cała rodzina przyjechała do Jadwigi, z bukietem kwiatów i sernikiem z cukierni z rynku. Jak to u nas: pół godziny spóźnienia to jeszcze nie spóźnienie. Przy stole już goście prawie zintegrowani z wódką i śledziem. Na wejście Michała i Marysi przymusowy kieliszeczek za zdrowie solenizantki.
Michał wstał, zamachał kieliszkiem i wygłosił toast:
Kochana mamusiu i babciu! Wszystkiego najlepszego! Niech zdrowie i uroda cię nie opuszczają. A my postaramy się jeszcze trochę przyłożyć do twojego szczęścia No i mamy mały prezent oraz niespodziankę! wręczył mamie pudełeczko z bransoletką z białego złota i kopertę.
Jadwiga od razu złapała za kopertę. Otwiera, a tam test ciążowy z dwiema kreskami. Twarz jej zmienia się szybciej niż światła na przejściu dla pieszych. Nagle z niesmakiem rzuciła test na stół i odwróciła się do Marysi:
To ma być prezent? No rzeczywiście, nic innego już nie umiesz dać. Urodzisz, wychowasz, a potem znowu I jeszcze ci nie wstyd? Siedzi w domu, robi dzieci, a mój syn haruje jak wół, żeby całą tę zgraję utrzymać. Pomoc domowa, niania Żyje jak pasożytka, doprawdy! powiedziała teściowa niedosłyszalnym, ale zatrutym głosem.
W pokoju zrobiło się tak cicho, że słychać było muchę na oknie. Goście udawali, że studjują barszcz czerwony z uszkami, a tak naprawdę oglądali rodzinny dramat.
Michał aż pobladł, usta zacisnął i szepnął:
Jak możesz, mamo Nie wierzę, że to mówisz. Myślałem, że mnie kochasz. Ale chyba tak naprawdę nikogo nie kochasz, tylko siebie.
Wstał, Marysia za nim, szybko zebrali dzieci i wyszli. Jadwiga patrzyła w okno udając, że śliwka na parapecie jest ciekawsza niż własna rodzina.
W samochodzie Marysia ryczała bezgłośnie, żeby nie przestraszyć dzieci. Michał prowadził i tylko ciężko wzdychał. To był najdłuższy kurs przez Warszawę w ich życiu.
Resztę dnia przesiedzieli przy herbacie. Na kuchennym taborecie, przy zamglonej lampie, opowiadali sobie życie od nowa.
Wiesz, Marysiu Ja myślałem, że to może twoja wina. A potem pomyślałem: mogłabyś się nazywać Krysia, Zosia, czy nawet Genowefa ona i tak by się czepiała. O dzieci, o porządek, o zupę, cokolwiek. Tak naprawdę to tylko stara, zwyczajna ludzka zawiść. Moja mama była samotna, harowała na dwóch etatach. Ojciec nas zostawił, alimentów nie widzieliśmy. A ty masz wszystko: mnie przy sobie, dzieci, ciepły dom, życie jak z reklamy. Ona tego po prostu nie znosi. Przebacz jej, Marysiu, postaraj się być mądrzejsza
Jeszcze długo siedzieli wtuleni na kuchni, każdy myśląc swoje. Michał o tym, jak mało jednak znał swoją matkę i jak wstyd przed ludźmi. Marysia że przebaczyć to pewnie by przebaczyła, ale spotykać się jej nie bardzo się uśmiecha. Przynajmniej na razie. A dalej zobaczymy
Różne myśli, różne uczucia, ale mieli jedno wspólne swoją miłość i dzieci. A to przecież najważniejsze.
