Wszystko zaczęło się, gdy zadzwoniła sąsiadka mojej mamy.
Kornelio, cześć.
Dzień dobry, pani Jadwigo odpowiedziałem z zaskoczeniem.
Jak się trzymasz? Jak dzieciaki? ciągnęła.
W porządku, dziękuję odparłem, zaczynając się niepokoić.
Nie sądziłem, żeby pani Jadwiga dzwoniła ot tak, żeby pogadać. Moja intuicja mnie nie zawiodła.
Kornelio, kiedy ostatnio odwiedzałeś mamę?
Poczułem uderzenie wyrzutów sumienia. Ciężko westchnąłem. Od kilku lat mieszkaliśmy osobno, a odkąd syn poszedł do szkoły, ledwo znajdowałem czas.
Rano szykuj śniadanie, zaprowadź do szkoły, potem cały dzień w pracy, po drodze jeszcze zakupy, a w domu trzeba zrobić kolację, nakarmić rodzinę, pozmywać naczynia, pomóc z lekcjami. Wieczorem byłem wykończony gdzie tu jeszcze wizyty? W weekendy inne zajęcia: sprzątanie mieszkania, pranie, prasowanie, a człowiek chce choć chwilkę odsapnąć… Rzadko odwiedzałem mamę, niestety.
Dawno, pani Jadwigo przyznałem się pokornie. Wciąż się zbieram, ale brakuje czasu. Właśnie na sobotę planowałem…
A nie zauważyłeś nic niepokojącego u mamy? zapytała niepewnie.
Co ma pani na myśli? spytałem nerwowo.
No, nic dziwnego się nie działo? Jakaś zmiana w zachowaniu?
Nie, niczego takiego nie zauważyłem odpowiedziałem, a w środku zrobiło mi się lodowato. Dlaczego pani pyta?
Oj, Kornelio, nawet nie wiem, jak to powiedzieć… Może nie powinnam się wtrącać…
Co się stało?! prawie wykrzyczałem do słuchawki, wyobrażając sobie już najgorsze scenariusze.
Twoja mama, na stare lata, całkiem rozum postradała wypaliła sąsiadka.
Ależ proszę oburzyłem się. Skąd pani wzięła taki pomysł?
Faceta sobie znalazła! Romans ma!
Niemożliwe! parsknąłem śmiechem z ulgą. Mama dobrze po siedemdziesiątce, jakie tam romanse?
Nie wiesz, synku… Ja wiem, co widziałam!
Kochanka?!
Nie, no przecież mamę! zakrzyknęła Jadwiga. Słuchaj, opowiem ci.
Spotkałam ją wczoraj na ulicy. Leciała jak z motorem w tyłku, prawie mnie nie zauważyła. Musiałam ją zawołać. A ona do mnie: Przepraszam, Jadzia, bardzo się śpieszę, muszę kupić rybkę. Myślisz, że dorsz będzie lepszy czy mintaj?. Zdziwiona pytam: Halina, przecież ty nie znosisz ryby. A ona na to: To nie dla mnie, tylko dla Antoniego! On pochłania rybę jak nikt!. I aż promieniała. Rozumiesz już, o co chodzi?
Może to po prostu znajomy… bąknąłem niepewnie, próbując sobie przypomnieć jakiegoś Antoniego znajomego mamy. Nikogo takiego nie kojarzyłem.
Żaden znajomy! Kochanek, jak nic stwierdziła kategorycznie Jadwiga.
Mało tego! Podobno z ulicy go zgarnęła! Teraz ten Antoni mieszka z nią w mieszkaniu. Pomyśl! A jeżeli to jakiś bezdomny, recydywista albo pijak?
Paraliżujący lęk odebrał mi mowę. Pani Jadwiga jednak nie dawała za wygraną.
Tak, tak, tak! Halina dokładnie to powiedziała! Idę mówi patrzę, a on leży na chodniku, cały przemoczony, a oczami tylko błyska. Jak mnie zobaczył, od razu się wyprostował, dumny jak paw. No wiesz, prawdziwy facet! Zabrałam go do domu, umyłam, wyczesałam, okazał się prawdziwym przystojniakiem…. Kornelio, ja na twoim miejscu nie zwlekałabym ani chwili, tylko sprawdziła, co i jak!
Dziękuję pani… wydusiłem z trudem i odłożyłem słuchawkę.
Byłem wstrząśnięty. Wyobraźnia podsuwała mi jeden obraz gorszy od drugiego mama przyprowadza do domu zapuszczonego, podejrzanego typa! Ledwie doczekałem, aż żona wróci z pracy, żeby zwołać rodzinne narady.
Moja mama ma kochanka wypaliłem bez ogródek.
Antoniego. Opowiedziałem wszystko co usłyszałem od Jadwigi.
Żona patrzyła na mnie wielkimi oczyma, trawiąc tę historię, po czym z nadzieją rzuciła:
Może to tylko plotki tej starej sąsiadki! Dzwoniłeś do mamy?
Nie przyznałem niepewnie.
To dzwoń. Zobaczysz, zaraz się wszystko wyjaśni.
Chwyciłem za telefon i zadzwoniłem do mamy, włączając głośnik.
Cześć powiedziałem, gdy tylko usłyszałem jej głos.
Kornelio! Jak się masz?
Mamo zagadnąłem ostrożnie jesteś sama?
Nie, usłyszałem jej wesoły śmiech jestem z Antonim.
Serce mi stanęło. Więc to prawda!
Skąd się wziął ten Antoni? spytałem, trzęsącym się głosem.
Oj, to dopiero historia… bez najmniejszego skrępowania zaczęła opowiadać mama. Znalazłam go na ulicy. Był taki przemoknięty, taki biedny i bezradny, że nie mogłam przejść obojętnie. Strasznie mi go było żal. A teraz nie jest mi już smutno. Przynajmniej mam mężczyznę w domu!
Rozsiada się, psoci, aż miło popatrzeć i zachichotała z zadowoleniem.
Usiadłem, wyczerpany. Czyżby mama naprawdę postradała zmysły?
Mamo, tak nie można. Nie powinnaś wpuszczać obcych do domu. Wyproś go!
Kornelio, wstydź się! Jesteśmy odpowiedzialni za to, co oswoiliśmy, pamiętasz? Rzadko do mnie zaglądacie, czuję się samotna. Teraz znów mam powód, by się uśmiechać!
Nie zamierzam się z nim rozstawać i koniec! powiedziała mama i rozłączyła się.
Żona zerwała się na równe nogi:
Tak tego nie zostawimy! Ubieraj się, jedziemy do twojej mamy!
Chodziłem po mieszkaniu jak w transie, nie mogąc zebrać myśli, żona biegała razem ze mną.
Twoja mama jest za dobra! Każdy mógłby ją oszukać! Co, jeśli to jakiś naciągacz? Powiedz, Antoni… Zaraz zobaczę tego Antoniego!
Po pół godzinie szaleńczej jazdy po Warszawie zaparkowaliśmy pod blokiem mamy. Żona otworzyła bagażnik, wyjęła parasol i z determinacją ruszyła do klatki.
Po co ci to? zapytałem wystraszony.
Różnie bywa mruknęła. Może Antoni nie będzie chciał wyjść po dobroci.
Żadnej przemocy! błagałem ją, wyobrażając sobie sceny rodem z filmu sensacyjnego.
Ledwie przekroczyliśmy próg, żona woła:
Gdzie on jest?!
Śpi w fotelu w salonie odpowiedziała zaskoczona mama. O co chodzi? Nie zapowiadałeś się…
Już lecieliśmy do salonu.
A na fotelu rozciągnięty jak władca świata leżał… wielki rudy kocur! Gdy nas zobaczył, otworzył leniwie oczy, założył puszysty ogon na łapy i zamiauczał tubalnie.
Poznajcie, to mój Antoni powiedziała mama, wchodząc za nami z uśmiechem.
Ale to kot! krzyknęliśmy jednocześnie.
No przecież, kot. A co myśleliście? zaśmiała się mama, widząc nasze miny.
Tego dnia przypomniałem sobie, jak łatwo domysły i plotki mogą nas wyprowadzić na manowce. Nauczyłem się, by nigdy nie oceniać zbyt pochopnie bo w życiu nawet najdziwniejsze historie mogą być zupełnie niewinne.
