Ogromna niedźwiedzica zastukała do drzwi leśniczego: starzec otworzył je, nie mając pojęcia, dlaczego dzikie zwierzę przyszło do jego domu i co zaraz się wydarzy.
Przez wiele lat mieszkał samotnie na skraju Puszczy Białowieskiej. Dawniej życie tu tętniło pojawiali się znajomi, czasem rodzina, na podwórku stały samochody, a z domu dobiegły rozmowy. Z czasem wszystko zniknęło. Jego żona, Halina, odeszła, syn Adam wyjechał do Gdańska i niemal przestał się odzywać. Dom nad jeziorem stał się pusty i cichy.
Starzec, pan Jan Kiernicki, przywykł do samotności. Każdego ranka wychodził na ganek i patrzył w głąb lasu, słuchał szumu wiatru w koronach sosen i dokładał drew do kaflowego pieca. Czasem gdzieś w oddali przeleciał łoś, czasem przemknęła lisica. Dzikie zwierzęta nigdy jednak nie zbliżały się pod dom.
Tej nocy przebudził się jeszcze przed świtem. Najpierw wydawało mu się, że to gałąź uderzyła w drzwi. Potem usłyszał stłumiony hałas, jakby ktoś mocno naparł na ganek.
Pan Jan narzucił na ramiona watowaną kurtkę i ostrożnie uchylił drzwi. Wtedy zamarł.
Na progu stała ogromna niedźwiedzica. Z pyska unosiła się para, śnieg błyszczał na jej grubej sierści. Ale najbardziej zadziwiające było to, co trzymała w zębach.
W jej szczękach tkwiło małe, poranione niedźwiadko.
Niedźwiedzica nie warczała, nie szczerzyła zębów. Po prostu patrzyła panu Janowi prosto w oczy. W jej spojrzeniu nie było gniewu, tylko rozpaczliwy niepokój.
Serca starca biło jak oszalałe. Każdy inny człowiek zatrzasnąłby drzwi i zamknął się w środku. Rozsądek podpowiadał to samo.
Ale spojrzenie niedźwiedzicy nie pozwoliło mu się cofnąć. Powoli wyszedł naprzeciw. Suczka położyła ostrożnie niedźwiadka na śniegu.
W tej chwili dzikie zwierzę wykonało gest, który w końcu pozwolił panu Janowi zrozumieć, dlaczego odwiedziło ten dom.
Ciałko niedźwiadka ledwo się poruszało.
Starzec nachylił się i dostrzegł na łapce cienką metalową pętlę. Kłusownicza potrzaskała głęboko w mięso. Niedźwiadek słabł i ciężko oddychał.
Jan powoli rozpiął pułapkę i uwolnił łapkę. Delikatnie wziął zwierzątko na ręce i zaniósł do domu. Ułożył je blisko rozgrzanego pieca, przykrył starą wełnianą derką i zaczynał delikatnie masować, by przywrócić mu ciepło.
Niedźwiedzica cały czas czuwała na ganku, nie ruszyła się nawet na krok.
Po dłuższej chwili niedźwiadek lekko poruszył łapą i otworzył oczy. Starzec podniósł go i ostrożnie wyniósł na dwór.
Niedźwiedzica zbliżyła się, delikatnie chwyciła swoje młode, a przed odejściem dotknęła pyskiem dłoni człowieka.
Potem odwróciła się i ociężale odeszła między drzewa.
Następnego dnia Jan znalazł w zaroślach kilka takich samych pułapek. Wszystkie pozdejmował.
Po tym spotkaniu znowu co rano ruszał w leśne ścieżki jak za dawnych, lepszych lat.
