Dziś, jak co dzień, usiadłem do biurka z laptopem i kubkiem mocnej kawy. Parę spraw wymagało jeszcze mojej uwagi. Ciszę przerwał niespodziewany dźwięk telefonu. Nieznany numer.
Halo, słucham?
Czy rozmawiam z panem Witalijem Dąbrowskim? w słuchawce odezwał się starszy mężczyzna z wyraźnym, lekko schrypniętym głosem. Dzwonimy z oddziału położniczego. Zna pan może Annę Kowalczyk?
Poczułem, jak w środku coś się ściska.
Nie, żadnej Anny Kowalczyk nie kojarzę. O co chodzi? odpowiedziałem zdezorientowany.
Pani Anna zmarła wczoraj przy porodzie. Odnaleźliśmy jej matkę. Powiedziała, że jest pan ojcem dziecka głos na chwilę się zawiesił.
Jakiego dziecka? Jaki ojciec? Chyba mam jakieś złe połączenie… już zaczynałem się denerwować.
Anna urodziła córkę. Wczoraj. Jeśli jest pan rzeczywiście Witalijem Dąbrowskim, prosimy przyjechać jutro do szpitala na Żelaznej. Trzeba podjąć decyzję…
Na odchodne podali jeszcze imię, które zabrzmiało nieco nostalgicznie: Zosia. Rozłączyli się. Gapiłem się jakiś czas na ekran telefonu, nie mogąc złapać oddechu.
Anna… Jaka Anna? powtarzałem, chodząc po pokoju. Skąd oni mają mój numer? Nic nie rozumiem… Dobra, trzeba to przemyśleć na spokojnie. Ciąża trwa dziewięć miesięcy… Teraz jest maj, więc wrzesień… Co ja robiłem we wrześniu?
Wziąłem do ręki zimną już kawę, skrzywiłem się i odstawiłem ją z powrotem. Lepiej byłoby tu whisky, ale…
We wrześniu byłem nad Bałtykiem. Dwa tygodnie wypoczywałem w Sopocie. Tam właśnie poznałem Anię…
Wyparła się z pamięci już prawie całkowicie; niewysoka blondynka z niebieskimi oczami… Ile razy ja już przeżywałem podobne historie? Nigdy nie miałem żony, nie chciałem dzieci. Miałem swój poukładany świat. I miałem nadzieję, że to się nie zmieni.
„Ale ona przecież nie żyje…” odzywał się gdzieś we mnie zimny głos rozsądku.
Ile ona mogła mieć lat? Dwadzieścia, dwadzieścia jeden… Jak to się mogło stać? zapytałem sam siebie w przestrzeń.
Sięgnąłem po papierosy, po chwili przypomniałem sobie, że rzuciłem kilka miesięcy temu. W gardle rosła gula, której nie potrafiłem przełknąć.
Dziecko… powiedziałem wreszcie, nie patrząc na nikogo, jakby sam przed sobą się tłumaczył. Niech matka Ani weźmie je na siebie. Przecież to jej wnuczka. Może to nawet nie moje dziecko…?
W duchu już podjąłem decyzję. Pojadę, spotkam się z lekarzem, podpiszę, co trzeba i będę żyć dalej swoim życiem. Tak, jak dotychczas. Jednak nie mogłem zasnąć. W głowie tłukły się obrazy, w sercu coś ściskało.
Wyobraziłem sobie tę dziewczynę, której imienia ledwie pamiętam. Jej śmiech, ucieczkę po plaży, błyszczące oczy. Przecież to ona… To ją teraz widzę na stole w prosektorium. To ona leży, oparłam ją na białym prześcieradle.
W szpitalu na Żelaznej poprosiłem jeszcze o minutę na oddech. Wyszedłem na korytarz, pożyczyłem papierosa od przypadkowego przechodnia. Zaciągnąłem się, ledwie powstrzymując łzy. Potem poszedłem do gabinetu ordynatora.
Chce pan zobaczyć córeczkę? spytał dr Piotr Ostrowski.
Najpierw proszę mi pozwolić porozmawiać z matką Ani. Gdzie jest? zapytałem zatroskany.
Siedzi na korytarzu. Minął ją pan.
Podszedłem do drobnej kobiety w czarnym żałobnym szalu, siedzącej zgiętej na krześle.
Dzień dobry wymamrotałem przez zaciśnięte gardło.
Podniosła na mnie wzrok. W tych oczach była bezbrzeżna rozpacz, przetykana nutą godności.
Podobna do Ani jak dwie krople wody.
Mam na imię Maria. Maria Kowalczyk szepnęła. Jestem matką Ani.
Witalij… też Dąbrowski… dodałem bezwiednie.
Wiem, opowiadała mi o panu. Teraz już nic nie powie… jej głos zadrżał, po chwili wyjęła chusteczkę i otarła policzki.
Stałem jak słup, nie wiedząc, co robić.
Proszę pana, błagam, niech pan nie zrzeka się dziecka! Dla mnie Zosia to wszystko, co mi zostało! Zanim ją zabiorą do domu dziecka… drżała na całym ciele, wyciągając błagalnie ręce.
Przecież pani jest babcią… próbowałem ją pocieszyć Dostanie ją pani pod opiekę!
Nie, nie oddadzą mi jej. Słabe serce, mam grupę inwalidzką… Wystarczy, że pan ją uzna, ja już sobie poradzę, przysięgam! My tylko chcemy, żeby była w rodzinie…
Podałem jej ramię i razem weszliśmy do gabinetu ordynatora.
Co jest potrzebne, by potwierdzić ojcostwo? zapytałem.
Próbka DNA odpowiedział dr Ostrowski. A jak chcecie nazwać dziewczynkę?
Dziewczynkę? znowu się pogubiłem.
Swoją córkę.
Nie… nie chcę na razie… spojrzałem na Marię, uciekając wzrokiem.
Formalności załatwiliśmy bardzo szybko. Wynik DNA był jednoznaczny. To naprawdę moja córka. Nie wiedziałem, co zrobić. Nie byłem gotowy na takie zmiany, ale nie mogłem już się wycofać, nie po tym wszystkim. Obiecałem sobie, że przynajmniej pomogę finansowo trochę złotówek na konto, kupię wózek, to co trzeba…
Kiedy zobaczyłem pielęgniarkę niosącą różowy, koronkowy becik, poczułem, jak serce ściska mi strach. Maria uchyliła rąbek materiału:
Chcesz zobaczyć Zosię?
Nim odpowiedziałem, drzwi otworzyły się i ordynator poprosił Marię do siebie.
Oddała mi ją na chwilę. Zatonąłem w tym maleństwie ciepły zapach mleka i niemowlęcia obezwładnił mnie, a gdy córka zaczęła kwilić i spojrzała na mnie wielkimi oczami, zobaczyłem w niej siebie. Usiadłem z nią, kołysałem chwilę. Zosia ucichła, patrząc prosto w moje przerażone, ale i wzruszone oczy. Może nawet się uśmiechnęła?
Maria wróciła po chwili.
Daj, zajmę się nią wyciągnęła dłonie.
Ja sam wyrwało mi się Uśmiechnęła się do mnie! parsknąłem szczęściem.
Jedziemy do domu, Mario powiedziałem cicho. Pojedziemy razem.
