Lech uparcie nie wierzył, że Michalina jest jego córką. Wiesława, żona, pracowała w sklepie. Mówiono w miasteczku, że nie raz zamykała się w magazynie z obcymi mężczyznami. Dlatego mąż nie wierzył, że drobna Michalina jest jego dzieckiem. I nie polubił jej od początku. Tylko dziadek pomagał wnuczce, zostawiając jej dom w spadku.
Michalinkę kochał tylko dziadek
W dzieciństwie Michalina często chorowała. Była delikatna, niewielkiego wzrostu, jakby ledwo sięgała parapetu. „Ani w mojej, ani w twojej rodzinie nikt nie jest taki mały,” narzekał Lech. „A ta dziewczyna jak z bajki od garnka do stołu dwa palce.” Z czasem jego niechęć do córki zaraziła także żonę.
Jedyną osobą, która prawdziwie kochała Michalinkę, był dziadek Antoni. Jego dom stał na samym końcu wsi pod lasem. Antoni całe życie przepracował jako leśniczy. Nawet na emeryturze codziennie zaglądał do lasu, zbierał jagody i zioła, zimą dokarmiał zwierzęta. Ludzie mieli go za trochę dziwnego i nieco się go bali. Czasem przepowiedział coś niesamowitego i to się sprawdzało. Ale wszyscy chodzili po jego mieszanki ziołowe.
Antoni żonę pochował dawno temu. Pociechą był mu las i wnuczka. Gdy Michalina poszła do szkoły, częściej mieszkała u dziadka niż w domu. Antoni opowiadał jej o roślinach, korzeniach, o dawnych rytuałach ziołowych. Nauka nie sprawiała Michalince trudności. Kiedy pytano ją o przyszłość, odpowiadała: „Będę uzdrawiać ludzi.” Matka jednak powtarzała, że nie ma pieniędzy na jej naukę. Dziadek ją pocieszał, mówiąc, że w razie potrzeby sprzeda nawet krowę, by jej pomóc.
Zapisał wnuczce dom i szczęśliwy los
Córka Wiesława zaglądała do ojca rzadko, aż pewnego dnia pojawiła się niespodziewanie. Prosiła go o pieniądze, bo jej syn przegrał w karty w Poznaniu. Andrzeja pobito i zażądano zwrotu długu, cho da miało to być nawet „spod ziemi”.
„Kiedy ci się pali pod nogami, wtedy mój próg przekraczasz?” zapytał dziadek Antoni surowo. „Latami cię tu nie było.” Odmówił córce pomocy. „Nie mam zamiaru spłacać Andrzejkowych długów. Trzeba mi wnuczkę uczyć.”
Wiesława wpadła we wściekłość. „Nie chcę was znać! Nie mam już ani ojca, ani córki!” ryknęła z progu, wybiegając z domu. Gdy Michalina dostała się do liceum medycznego, matka i ojciec nie dali ani grosza. Pomagał tylko Antoni. Stypendium również ją ratowało, bo Michalina dobrze się uczyła.
Przed ukończeniem szkoły Antoni zachorował. Przeczuwał zbliżające się odejście, więc wyznał, że dom jest zapisany wnuczce. Kazał jej szukać pracy w mieście, ale dom zachować w sercu. Mówił, że dom żyje, póki ludzki duch w nim trwa. „Zimą rozpalaj piec. Nie bój się sama tu nocować. Tu cię spotka przeznaczenie,” wróżył Antoni. „Będziesz szczęśliwa, dziecko.” Pewnie coś wiedział.
Spełnienie przepowiedni Antoniego
Antoni odszedł jesienią. Michalina pracowała jako pielęgniarka w szpitalu powiatowym. Na weekendy jeździła do domu dziadka, rozpalała piec, żeby ciepło wracało. Dziadek narąbał tyle drewna, że wystarczyłoby na całą zimę. Pogoda zapowiadała się źle. Michalina miała dwa wolne dni. Nie chciała siedzieć w wynajmowanym pokoju u starszych krewnych koleżanki ze szkoły.
Wieczorem dotarła do wsi. W nocy rozpętała się śnieżyca. Rano wiatr ustał nieco, śnieg zasypał drogę. Nagle ktoś zastukał w drzwi Michalina otworzyła. Przed progiem stał obcy mężczyzna. „Dzień dobry. Muszę odkopać samochód. Utknął naprzeciwko waszego domu. Jest łopata?” zapytał. „Stoi przy schodkach, proszę brać. Może pomóc?” odpowiedziała Michalina. Wysoki nieznajomy spojrzał rozbawiony na drobną Michalinę i zażartował, „Jeszcze by cię śnieg zasypał, nie trzeba.”
Mężczyzna szybko odgarnął śnieg. Odpalił samochód, ale przejechał kilka metrów i znowu utknął. Sięgnął po łopatę. Michalina zaprosiła go do domu na gorącą herbatę. Zamieć pewnie zaraz by minęła, droga zresztą prowadziła przez wieś, samochody tędy jeżdżą.
Nieznajomy, po chwili wahania, wszedł do domu za Michaliną. „Nie boisz się sama mieszkać pod lasem?” spytał. Wyjaśniła, że przyjeżdża tu na weekendy, w tygodniu pracuje w mieście. Martwiła się, jak wróci, gdyby autobus nie przyjechał. Nieznajomy przedstawił się jako Stanisław. Zaproponował podwózkę, bo i jemu było po drodze do powiatowego miasta. Michalina zgodziła się.
Wracając pieszo po pracy, Michalina doznała zaskoczenia nagle obok pojawił się Stanisław. „Twoja ziołowa herbata chyba ma jakieś czary,” zażartował. „Bardzo chciałem się znowu spotkać. Może napijemy się jeszcze raz herbaty?”
Ślubu nie było, Michalina nie chciała. Stanisław przekonywał, potem odpuścił. Pozostała im szczera miłość. Michalina teraz wiedziała, że nie tylko w książkach piszą o mężczyznach noszących żony na rękach. Gdy urodził się ich pierwszy syn, położne dziwiły się, jak taka delikatna kobieta mogła urodzić takiego mocarza! Gdy pytano o imię, Michalina mówiła: „Będzie Antonim, na cześć kogoś naprawdę wyjątkowego.”
